Belgabirdo's blog ^pro

J'ai trouvé un liste exhaustive sur la place des adjectifs en français, mais il est à nous de trouver la différence selon la place : je vais essayer d'expliquer, mais c'est juste mon opinion, s'il vous plaît, corrige-moi s'il le faut. Je compte sur votre aide, chers francophones d'un peu partout :

Voici le début de la liste, que j'espère continuer :

- ancien une ancienne maison une maison ancienne
a) Un bâtiment qui était une maison... et qui ne l'est plus.
b) Un maison construite il y a longtemps.

- bas de basses vues des vues basses
a) Des intentions pécamineuses.
b) Des vues au-rez-de-chaussée.

- beau un beau vieux un vieux beau
a) Un sacré mec.
b) Un homme âgé doué de beauté.

- bon un bon ami un ami bon
Euh...
a) Un ami qui est toujours là.
b) Un ami qui n'est pas méchant.

- brave un brave homme un homme brave
a) Un homme comme il faut.
b) Un homme courageux.

- certain une certaine affirmation une affirmation certaine
a) Une affirmation dont on n'est pas sûr.
b) Une affirmation vraie.

- chaud un chaud lapin un lapin chaud
a) Un mec libidineux.
b) Un lapin qui a été chauffé pour être mangé.

- cher une chère amie une amie chère
a) Une amie que l'on affectionne.
b) Une amie difficile à avoir.

- court une courte pensée une pensée courte
Euh... je ne sais pas. Je n'ai jamais entendu "une pensée courte".

- curieux un curieux enfant un enfant curieux
a) Un drôle d'enfant.
b) Un enfant qui est curieux de tout.

- dernier le dernier mot le mot dernier
a) Sens figuré: la pensée ou décision deffinitive.
b) Le mot qui apparaît en dernier lieu.

À suivre...

Kaj mi aldonas por esperantistoj. Mi scias, ke la loko de la adjektivoj ne gravas en esperanto. Sed, ĉu vi trovas stil-malsimilo inter la du ebloj? Ekz. la saĝa infano, la infano saĝa. Dankon :)

Antaŭ kelkaj tagoj mi trovis du tekstojn de mezlernanto, kiun mi esperantigis por interŝanĝa eŭropa programo. Jen la unua:

HISTORIAJ KAJ KULTURAJ TRADICIOJ EL EJEA (LUIS)

Se oni situas sin en Ejea cent jarojn antaŭe, oni konstatas facile kiel tiu ŝanĝis. Evidente; la 20a jarcento estis la jarcento de industria kampara revolucio en la regiono kaj fine, la epoko de la Tecnologia Revolucio.

Malgraŭe, ekzistas propraj Ejeaaj tradicioj kiuj ankoraŭ hodiaŭ ni kutimas fari.

La 14a de januaro, la Promesa Tago (día del Voto), estis ĉiam tre grava tago por la ejeaanoj. Oni celebras la malaperon de epidemio en Ejea, okazinta post elirigi la Virgulino procesie. Hodiaŭ tiu ne havas plu tiun ĉi signifon por ni, sed niaj geavoj celebras ĝin. (Mi aldonas: la plejparto de la homoj iras ĉefurben aĉeti januarajn rabataĵojn).

La Sankta Johano-festo, patrono de Ejea, ĉiam estis tre celebrata, ĉar ĝi indikas la komencon de la rikolta tempo. La ejeaanoj kutimis “sanktjohani sin”en "Bañera" fonto por eligi ĉiajn malbonojn. Sanktjohaniĝi signifas kruco-signi post trempi la fingrojn en la akvo de la fonto.

Fakte, la grandaj festoj estas ligitaj ĉiam al la religia tradicio.

La vivmaniero estis tre malsama, la loĝantaro estis malpli granda kaj preni freŝan aeron estis la plej agrabla ago dum la varmegaj tagoj.

La homoj en la aĝo por labori (komence de dekjaraĝo normale), estis senlabora nur dimanĉe posttagmeze, kaj la paŝtistoj eĉ ne tiam.

La knabinoj, tuj kiam ili finis iliajn devojn, ofte okupiĝis pri hejmaj laboroj kaj prepari la trusoon / dotaĵon kaj iris brodi ĉe la monakinoj.

La geknaboj naskiĝis en Ejea kaj iliajn patrinojn helpis la akuŝistino kiun, kutime je la nokto, avertis la apotekiston teni sin en atendo se okaze oni bezonas iun medicinaĵon. La apotekoj estis verajn laboratoriojn. Dum la pasinta jarcento, la radio estis la animo de la hejmoj. La maljunuloj preĝis kaj aŭskultis la rozarion, la Papon, la bultenon…

Kiel oni povas konstati, tiu ĉi rakonto havas nenian rilaton al nuntempo.

Mi aldonos fotojn baldaŭ.

Bonvolu korekti miajn erarojn.

Saluton al ĉiuj,

Ŝajnas ke mi havas multe pli da tempo por trairi la ipernitiajn paĝojn de miaj kontaktoj kaj aliaj, sed mankas deziro. Mi suferis veturilan akcidenton je la fino de februaro. Mi devis resti en malsanulejo dum tri semajnoj, kaj nun devas ripozi kaj resaniĝi iom post iom. Mi rompiĝis kokson kaj meniskon kaj nur nun mi ekpaŝas per lam-bastonoj. Mi ne rajtos apogi la maldekstran piedon ĝis la fino de majo, ĝis novaj instrukcioj, kompreneble.

La akcidento okazis pro manko da dormo. Post 70-kilometra veturado, mi senkonscie ekdormetiĝis jam veturante la lastan kilometron antaŭ alveno al hejmo. Mi okupis la kontraŭan koridoron kaj koliziis kun alia aŭto. Feliĉe, la alia veturanto ne suferis apenaŭ vundojn. Tiumatene, mi iris al universitatajn kursojn pri la franca lingvo kaj revenis hejmen por tagmanĝi kaj tuj poste labori en lingva lernejo.

Tio malhelpas min ĉeesti la kongreson en Malago, malgraŭ mia intereso por revidi la urbon kaj amikojn. Krome, miaj universitataj ekzamenoj (almenaŭ la plejparto) sendube devos atendi la septembran ekzamen-serion. Mi esperas plene kaj senprobleme marŝi kaj labori proksimume je la fino de la somero. Mi esperas profiti por legi, spekti filmojn, eĉ studi. Espereble mi havos deziron tion fari. Mi ankoraŭ devas alŝuti multajn fotojn ekde la pasinta somero.

(Traducción del texto de Dmitri Berchalov)

Aparte del hecho de que el metro de Moscú es una hermosa construcción, y el medio de transporte más importante de la ciudad, es un medio importante para los moscovitas, que pasan en él mucho tiempo.

Me gusta observar a los pasajeros del metro. Hay unos que corren hacia alguna parte y que se apelotonan a las puertas de los vagones, otros cansados vuelven a casa –algunos cabecean, otros leen o escuchan música. Todos son diferentes, y al mismo tiempo parecidos. Una joven pareja se besa sin pudor, un grupo de extranjeros mira con admiración al techo de la estación…

Así pues, quiero recopilar todas mis fotos realizadas en el metro de Moscú en un solo álbum: en su mayoría serán fotos de gente que conduce, duerme, sueña, ama… Gente, a la que nosotros, los moscovitas, vemos cada día, ya que esta gente somos nosotros mismos.

www.ipernity.com/doc/dmych/album/86599 (álbum de fotos)

www.ipernity.com/home/dmych (página de Dmitri)

<object width="425" height="344"><param name="movie" value="www.youtube.com/v/d7BKXfpa7UY&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="www.youtube.com/v/d7BKXfpa7UY&hl=en&fs=1&rel=0&color1=0x5d1719&color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>

Mi ĉiam ŝatis lingvistikajn aferojn kaj kuriozaĵojn. Unu el ili estas la falsaj amikoj. Mi pensis pri skribi pri tio kiam mi estis leganta rakonton de Raymond Schwartz, el lia rakontaro "Vole novele". La ĉefrolulo de tiu ĉi rakonto nomiĝas Kulo, malgraŭ lia eksterordinara forto. Mi certe memoris ke temis pri besteto, sed mi ne sukcesis memori kian. Sed tiu ne estas la plej grava problemo, sed tio, ke la vorto okulfrapis al mi pro lia granda ŝajno al hispana vorto "culo", kiu signifas "pugo".

Mi volus, ke vi ĉiuj kundividu la falsajn amikojn, kiujn vi jam renkontis, ĉefe inter via lingvo kaj esperanto, sed ne nur tiel.

Por mi la plej amuzaj jenas:

- Kulo (eo) = mosquito (es, eng) = moustique (fr) = zanzara (it)

- Culo (es, same prononcita) = pugo (eo) = cul, fesses (fr) = ass (eng) = culo (it)

- Barato (eo) = India (eng, es, it...) = L'Inde (fr)

- Barato (es) = malmultekosta (eo) = bon marché (fr) = cheap (eng) = economico, a buon mercato (it)

- Mono (eo) = dinero (es) = argent (fr) = money (eng) = denaro (it)

- Mono (es) = simio (eo) = singe (fr) = monkey (eng) = scimmia (it)

- Burro (it) = butero (eo) = mantequilla (es) = beurre (fr) =butter (eng)

- Burro (es) = azeno (eo) = âne (fr) = donkey (eng) = asino (it)

- Débil (es) = malforta (eo) = faible (fr) = weak (eng) = debole (it)

- Débile (fr, kvazaŭ same prononcita, unu el la sencoj) = idiota (es) = daft, dumb (eng) = ottuso (it)

- Bigote (fr) = devotulino, pi-afektulino (eo) = beata (es) = (over)pious (eng) = devoto (it)

- Bigote (es) = lipharoj (eo) = moustache (eng, fr) = baffi (it)

- Disparate (fr) = malsama (eo) = dispar (es) = different, disparate (eng) = disparato, diverso (it)

- Disparate (es) = sensencaĵo (eo) = sottise (fr) = a stuping thing (eng) = stupidaggine (it)

- Constipé (fr) = konstipita (eo) = estreñido (es) = constipated (eng) = stitico (it)

- Constipado (es) = malvarmumo (eo) = rhume (fr) = a cold (eng) = raffreddore (it)

- Salir (es) = Eliri (eo) = to go out, to leave (eng) = partir, sortir (fr) = partire, uscire (it)

- Salir (fr) = malpurigi (eo) = ensuciar (es) = to dirty, to tarnish (eng) = sporcare (it)

Mi ne tute certas pri la italaj vortoj.

Por plia informado:

www.youtube.com/watch?v=vg0RMĉGA94 (inter la angla kaj latinidaj lingvoj, en la angla). Bedaŭrinde ĝi ne plu funkcias.

eo.wikipedia.org/wiki/Falsa_amiko (kaj aliaj lingvoj, kompreneble).

Pongamos en común los falsos amigos que han propiciado situaciones divertidas y malos entendidos. Entre los idiomas que queráis.

Partageons les faux amis qui ont pu empêcher la compréhension mutuelle, voire provoquer des situations embarrassantes. Entre les langues de votre choix.

Please share with us the funny false friends you have encountered and explain why there might have been a misunderstanding for having used an inadequate word. Between the langues you prefer.

Saluton. Jam de longe mi ne skribis artikolon en mia paĝo. Antaŭ kelkaj semajnoj, mi sendis retleteron al la servo de informado de la famega kvazaŭ-cirka grupo Le cirque du soleil (La cirko de la suno). Temas pri unu kanto aŭdebla dum ilia spektaklo La vekiĝo de la serpento en la kadro de la internacia eksposicio Zaragozo 2008. Mi kredis rekoni la esperantan lingvon, ne tre klare rekoneblan, en la lasta aŭ antaŭlasta kanto. Post kelkaj tagoj mi ricevis respondon kaj konfirmon. Ili uzis la lingvon kiel inspiro kaj ilo, sed ne respektis la lingvon laŭ ĝia originala formo. Mi kopias mian mesaĝon kaj la respondon en la franca lingvo. Mi baldaŭ aldonos fotojn faritaj dum la spektaklo.

Bonjour, Je ne sais pas si ce message est adressé à la section espagnole du site ou à la internationale. Alors, je poserai ma question directement en français: J'ai assisté au spectacle Le réveil du serpent (El despertar de la serpiente) dans le cadre de l'Expo internationale Saragosse 2008. Je n'ignore pas que la plupart de chansons sont dans une langue inventée par les compositeurs, mais j'ai crû entendre de l'espéranto pendant la dernière ou avant-dernière chanson avant la fin du spectacle. Ai-je bien entendu? J'ai crû entendre "Mi scias kiu vi estas", ce qui signifie "Je sais qui tu es"; et également des mots isolés. Merci de votre attention et félicitations pour votre art.

J'espère que vous allez bien, j'ai faite des recherches et oui, vous avez bien entendu; il s'agit bien de l'espéranto. Nous n'avons pas utilisé le langage dans sa forme pure. Nous nous en sommes inspiré en accordant la priorité à la sonorisation des syllabes pour des raisons musicales et vocales. C'est la raison pour laquelle vous n'avez reconnu que des phrases et des mots isolés.

Mi baldaŭ alŝutos kelkajn pecojn da kantoj por ke vi divenu pri kiu temas. Se vi iom "perdiĝas", mi helpetos vin per spuroj.

Pronto colgaré fragmentos de canciones para que adivinéis de qué se trata. Si os perdéis un poco, os daré alguna pistilla.

J'ai eu l'idée de poster des extraits de chansons afin que vous deviniez de quoi s'agit-il. Si vous vous paumez un peu, faites-moi savoir et je vous donne quelques petites pistes.

If you speak English, learn one of these languages above :P

Mi ŝategis la satiran rakonton de Thierry Salomon pri la esperanta movado (vidu ĉe www.ipernity.com/blog/32070/63249) kaj decidis traduki ĝin al la hispana lingvo. Mi nenie trovis la verbon "ĉizi", bv. helpi min. Mi proponis "tunear", pro la kunteksto. (aldono: dank'al Julio Herrero, mi jam korektis la tekston).

Me encantó la historia satírica de Thierry Salomon sobre el movimiento esperantista (en esperanto en www.ipernity.com/blog/32070/63249) y decidí traducirla al español. No he encontrado en ninguna parte el verbo "ĉizi", que alguien me ayude. He propuesto "tunear", por el contexto. (ya he rectificado gracias a Julio Herrero).

LOS MARTILLISTAS

La semana pasada tuve una extraña pesadilla. Érase un mundo en el que para clavar un clavo se usaban piedras porque no se conocía ningún otro método.

Sin embargo, muchos años antes, alguien ya había ideado el martillo. Pero sólo unos pocos lo sabían. Esta minoría que apoyaba dicha invención se hacía llamar “los martillistas”. Se organizaban en clubes y asociaciones. Llevaban una insignia en el pecho: un pequeño martillo. Lamentablemente, en vez de usar el martillo en la práctica y de esa manera, predicando con el ejemplo, convencer a los demás de su utilidad, se enzarzaban sin cesar en discusiones sobre fruslerías. Constantemente hablaban entre sí de lo buenos qué eran sus martillos, pero nunca los usaban para objetivos prácticos en la vida real. Incluso no pocos añadieron cambios a su martillo para que fuera más redondeado y se asemejera más a una piedra.

La mayor asociación martillista era la Asociación Galáctica del Martillo, que publicaba la revista “Martillo”. Una vez al año, bajo sus auspicios se reunían los principales martillistas cada vez en una ciudad del mundo distinta. Allí, en la tribuna, detrás de una larga mesa, se sentaban los organizadores bajo la enorme bandera de los martillistas con un gran martillo en el ángulo superior izquierdo. Martillistas de todos los países acudían a la tribuna y, uno tras otro, con un gran martillazo, saludaban a los asistentes, venidos de todo el mundo. A menudo varios miles de martillistas participaban en esta gran asamblea galáctica anual. Pero su eficacia a la hora de dar a conocer las ventajas del martillo en la sociedad era prácticamente nula, aunque participaran decenas de miles de personas. Y eso que se exigía a los martillistas que aportaran dinero para la cuota y que también invirtieran energía. Gran parte de la energía de la Asociación Galáctica del Martillo se iba en la peparación de la convención. A comienzos de la historia del martillo, los primeros pioneros lo usaban en la práctica pero luego, como los martillistas usaban su tiempo y sus recursos económicos para organizar o participar en este tipo de convenciones y editar diferentes revistas sobre temas martillistas, no quedaban ni fuerzas ni dinero para usar esta herramienta en la vida real. Por ello, la sociedad no podía ver lo bien qué funcionaba el martillo y seguir su ejemplo. Los demás en general consideraban a los martillistas unos locos, al parecer debido a sus extraños ritos. Un argumento recurrente en contra del martillo era que era artificial, contrariamente a las piedras, que son naturales.

Debido a la rutina y la incomprensión los martillistas se aislaban cada vez más de la sociedad. Como habían olvidado el objetivo inicial, ya no trabajaban por el uso del martillo en el mundo exterior. No se podían comprar manuales de martilleo en tiendas normales sino únicamente en lugares que pertenecían a la estructura martillista. Solían llamar al martillo “nuestra herramienta”, olvidando que no les pertenece, sino que estaba destinado a toda la humanidad. No lo usaban para clavar clavos, sino que ocuparse del martillo se convirtió en un objetivo en sí mismo. La persona que seguía estos ritos y se ocupaba de estas frivolidades era llamada “buen martillista”. Si alguien intentaba enseñar o vender servicios relacionados con las ventajas del martillo se le llamaba “mercachifle”. Y siempre estaban los que cincelaban y añadían adornos a su martillo y así dejó de ser útil.

Los martillistas consideraban que formaban una comunidad. Hasta la denominaban Martillia. Este “país” virtual tenía, además de la ya mencionada banda, un himno, cuyo estrillo decía así:

Viva el martillo

Viva martillo

Alabado sea el santo martillo

Empapado en sudor me desperté. Con alegría me di cuenta de que sólo era una pesadilla. El despertador ya daba las ocho. Así que me preparé rápidamente para participar en la reunión sabatina del club de esperanto.

Thierry Salomon 2005,

ISBN 963 218 213 8

El:

"La planedo de la senfelaj simioj kaj aliaj rakontoj"

De:

“El planeta de los simios desollados y otras historias”.

LA FULARDO

Jen mi kiam mi estis dekjara, en la jaro 1980.

Jen kursfoto. Mi sidas tute maldekstre, do oni ne povas vidi min. Ekde maldekstro dekstren: Golnaz, Mahŝid, Narin’, Minna.

En 1979, estis revolucio, nomiĝota poste “la islama revolucio”.

Poste alvenis la jaro 1980: la unua jaro kiam la porto de la fulardo estis devigita en la lernejo.

Prenu, mia filino.

Ni ne multe ŝatis porti la fulardon, ĉefe ĉar ni ne sciis kial ni devis fari tion.

-         Estas tro varme !

-         Ekzekuto pro libereco

-         Huuu, mi estas la monstron de la tenebroj !

-         Redoni mian fulardon!

-         Vi devos leki  miajn piedojn

Kaj ankaŭ ĉar unu jaro antaŭe, en 1979, ni estis en franca sekulara lernejo,

kie ni estis knaboj kaj knabinoj kune,

kaj subite en 1980…

-         Ĉiuj dulingvaj lernejoj devas fermi iliajn pordojn.

Ili estas la simbolo de la monda kapitalismo… (Brave! Kia saĝeco!)

… de la dekadenco.

Tio nomiĝas “kultura revolucio”

Ni renkontiĝis fularditaj kaj apartigitaj kun niaj amikoj.

Jen tio!

Ĉie sur la stratoj estis manifestacioj kontraŭe  kaj favore al fulardo.

-         Fulardo, fulardo, fulardo!

-         Libereco, libereco, libereco!

Mia patrino estis fotita de germana ĵurnalisto dum unu el tiuj manifestacioj.

Mi estis vere tre fiera pri ŝi. Ŝia foto estis diskunigita en tuta Eŭropo.

Kaj eĉ en loka magazino. Mia patrino sentis grandan timon.

-         Sed ĉu vi vidis tion?

-         La afero ne estas tiel grava, karulino.

Ŝi tinkturis siajn harojn.

Ŝi portis dum longa tempo nigrajn okul-vitrojn.

Mi ne sciis kion pensi pri la fulardo. Mi estis tre kredanta sed mi kaj miaj gepatroj kune estis tre modernaj kaj avangardaj.

Mi naskiĝis kun la religio.

Jam, en la aĝo de ses jaroj, mi estis certa, ke mi estis la lasta profeto. Tio estis kelkaj monatoj antaŭ revolucio.

O, Ĉiela Lumo!

Antaŭ mi estis kelkaj.

Mi, mi estas la lasta.

Virino?

Mi volis esti profeto… ĉar nia ĉio-fara servistino ne venis manĝi kun ni al la tablo, ĉar mia patro havis aŭton Kadilak’, kaj ĉefe ĉar al mia avino doloras ĉiam genuoj.

-         Venu, Marjanjo, helpu min leviĝi

-         Ne zorgu. Baldaŭ ne plu doloros al vi. Vi vidos.

Kiel ĉiuj miaj antaŭuloj, mi havis mian sanktan libron.

La tri unuaj reguloj devenis de Zaratuŝtro. Li estis la unua profeto el mia lando antaŭ la araba invado.

-         Estos necese bazi ĉion sur tri reguloj: bona konduto, bona parolo, bona faro.

Mi ankaŭ volis celebri la Zaratuŝtrajn festojn, kiel la festo de la fajro, selvita de Noruz, la persa novjaro, celebrata la 21an de marto, la unua tago de la printempo.

Nur mia avino sciis pri mia libro.

-         Regulo no. 6: Ĉiuj devas havi aŭton. Regulo no. 7: Ĉiuj ĉio-faraj servistinoj devas manĝi kun la aliaj homoj. Regulo no. 8: Neniu maljunulino ne devas suferi.

-         Se estas tiel, mi estos via unua disciplo.

-         Ĉu vere?

-         Sed, rakontu kiel vi faros por ke la maljunulinoj ne suferu plu?

-         Nu, simple, tio estos malpermesita.

Ĉiuj vesperoj, mi havis grandajn diskutojn kun Dio.

-         Dio, donu al mi ankoraŭ iom da tempo. Mi ne estas tute preta.

-         Nu ja, ĉiela lumo, vi estas mia elekto, mia lasta kaj plej bona elekto.

Krom mia avino, estis evidente nur mi kiu kredis je mi.

-         Kaj vi, kion vi volas fari estonte?

-         Mi estos profeto.

-         Ha ha ha ha

-         Ŝi frenezas.

Miaj gepatroj estis kunvokitaj.

-         Via infano estas perturbita, ŝi volas esti profeto!

-         Nu, kio do?

-         Tio ne maltrankviligas vin?

-         Ne, tute ne!

Malgraŭ tio, miaj gepatroj fariĝis demandojn.

-         Diru al mi, filino mia, kion vi faros estonte?

-         Profeto (pensante) Mi estos kuracistino.

-         Bone, kara, bone.

Kaj mi sentis sin kulpa al Dio.

-         Nu, ĉu vere? Ĉu vi volas esti kuracistino? Mi kredis ke…

-         Ne ja, mi estos profeto sed estas necese ke ili ne sciu.

Mi volis esti samtempe justeco, amo kaj kolero de Dio.

Se vi volas eklegi la unua albumo de Persepolo, la sukcesa komikso de Marjane Satrapi, iru ĉe miaj dosieroj kaj elŝutu la dosierojn .doc

Mi tradukos iom post iom... Mi konstatis, ke mi povus alŝuti tutan la albumon, sed mi preferas fari tiel, por aldoni la tekston en esperanto. Ekde nun, mi havos malpli da tempo, do bonvolu pacienci.

Opinioj atendataj :)

Pro la komento de Cindio, mi decidis diri kion mi faras ĉi-tie. Post retmesaĝo pri diskutadoj en la Iberia esperantistaro-grupo, mi vizitis la profilojn de kelkaj membroj. Iu, mi ne memoras kiu, eble Pedro, partoprenis en la listo kaj havis spacon en ipernity. Mi decidis aliĝi la reton por respondi artikolon pri la filmo Persepolo, redaktita de Manolo Pankorbo.

Fakte, mi devus iom praktiki la francan lingvon, ĉar venos ekzameno por fariĝi plen-instruisto, kaj ne anstataŭanto, kiel nun.

Por ekkomentigi, jen du ligiloj pri Eo-insultilo kaj strata leksiko, respektive. Bedaŭrinde, la dua komparas la vortojn nur kun la angla:

http://jxvasxe.free.fr/iloj/he-verdulacxo.htm

http://www.nettie. fi/droespo/ strate.htm

Kaj alia pri rusa kino (mi konsilas ege la rusa moderna animacio, ĉefe la kinaĵeto Ĵiĥarka):

kinejo.blogsome.com

Podéis responder en español si así lo deseáis. Vous pouvez me répondre en français, si vous voulez. You can answer in English, if you wish. Mi ankaŭ komprenas: galego, català, italiano, português. Prefereble en esperanto.

Unu el la ttt-paĝoj kiujn mi unue uzis por kontakti aliajn homojn interesiĝitajn pri esperanto, ekkoni la geografia distribuo de ili aŭ la interesoj de la esperanta movado estis www.amikumu.net... Mi uzis ĝin dum tempo, renkontis tie kelkajn homojn kun kiu mi daŭrigis la komunikon aliel kaj ne vizitis plu la ejon... ĝis kelkaj tagoj... ŝajnas ke la retejo malaperis. Ĉu vi scias ion pri tio? Bonvolu sciigi min.

Mi havas aliajn dubojn. Ĉu mi devas aliĝi miajn aliĝantojn (kiuj skribis mesaĝon al mi) por ke tiuj-ĉi estu "amikoj"? Kiel mi alŝutas muzikon?

P.S. Mi devas trovi samvortojn de ttt-paĝo.