Dorina's blog

pro komputila problemo.... Vi ĉiuj jam multege mankas al mi!!!

Espereble baldaŭ mi estos inter vi, denove! Fartu bonege, havu agrablajn horojn en ipernity!

estas legeblaj en mia pagharo, inter la komentoj de miaj kelkaj bildoj.

Mi fieras pri ili, kiel donacitaj juveloj, kaj deziras montri ilin kiel eble al plej multaj, ech se tiukaze mi "igas" vin rigardi ankau miajn lignajn "kreajhojn". Lignaj folioj, petaloj, volvotigoj,  birdoj, kaj mia mirinda cervo ricevas sencon.  La  mutaj Sezonvirinoj ekparolas per la  vortoj de  Imre, tiel, kiel mi mem pensis...Mi  estas felicha kaj  dankema pro  tio.

... Senarmitaj, silentaj, fortaj, persistaj, sopirantaj ĉielen, restantaj surtere… Sur la ŝelo, kiel surpolme videblas la sorto, vundoj kaj dorloto, malsanoj kaj bonfarto. Deŝiritaj branĉoj kaj rompitaj homaj sortoj… Forhakitaj ili korŝire falegas, veante, kaj kiel enormaj kadavroj silentaj kuŝas surtere. Moshte, fiere ili staras ghis la lasta momento, neniam subiĝante, neniam almozpetante, ili eltenas batojn, ŝtormojn, kaj ĉiujare ree komencas doni novan vivon, zorge kaŝante siajn semojn antaŭ naskiĝo. Malavaraj ili disdonas siajn havaĵojn, karesas vin per mildaj tuŝoj de folioj, susuras alorele amplenajn vortojn, blovetas venteton inter la foliaro, kaj alportas al vi sunon, se oni rigardas supren tra ĝi. Rigardu, kiom da karakteroj estas kaŝitaj en la trunkoj, en la branĉaro, kiom da vortoj kaj melodioj en la foliaro, kiom ili kapablas silenti kaj toleri… Krakante surfajre ili adiaŭas, elspirante al vi sian lastan donacon, la varmon …

... nur parte.... kiun mi elektis ne por kamufli min, sed esprimi tion, kion mi trovas grava  por montri el mi. La okulojn, kiuj rigardas iom zorgeme al la futuro, sed kun espero kaj kredo. Kun lumetoj de sopiro, ĉiama al beleco, boneco, gajeco... kun atento streĉa pri la ĉirkaŭo, kun la emo ekagi, aŭdace,  sed kum ioma timeto... sed honeste, fideme, sincere. Kun amo sentema, naiva.... al ĉiuj, kiuj tion akceptas! Bonvenon!