Nesolveble

Tre plaĉas al mi.

Jes, amu senkondiĉe - kaj atendu...

Dankon Manfredo kaj pro konsilo, kaj pro komento!

...Senkorpe, senvorte, senkondiĉe ami...
Kia belaĵo mia dolĉa amikino!!
Kiam ni semas amojn ni ricevas amon, atendu...

Mi nur nun ekvidis, kiel multajn steletojn vi ĝis nun donacis al miaj poemetoj!
Kara Odamir, vi estas ĝentila!
Dankeme : Anna

Via sentemeco ja estas tre dolĉa. Dankon pro permesi nin vidi tion.

Kara Cindy, mi dankas vian aserton!

La belega versaĵo!

Kara Stasek!
Vi ĉiam skribas afable al mi. Dankon pro via atento pri miaj verkoj!

La poemo estas simpla, sed bela, kiel popolkanto. Mi gratulas!

Cetere tiel afabla sinjorino nepre povas trovi sian koramikon. Esperantistino povas elekti inter la viroj de la tuta mondo. Mi estas konvinkita, ke almanaŭ plurcent mil viroj en la mondo volonte edzinigus vin, kaj el ili kelkdek mil eĉ plaĉus al vi.

Do, esperon!

:-)) Dankon pro via sprita respondo!

Jen, mi tradukis ĝin al la hungara.

Kiúttalanság

A szívem kitártam,
Párra lelni végre,
De későn jött, kit vártam,
Volt már felesége.

Megsebezhetném-e
Ha másik asszonyt látok,
Romba dönthetném-e
Azt a szép családot?

Kínom tán alábbhagy
Ha bornak tüze éget?
Vagy csak csendben várjak,
Mikor érek véget?

Mondja meg hát bárki,
Mit lehet csinálni?

Ha nem segít már senki,
Nem lehet mást tenni:
Csak lélekben, csöndben,
Önzetlen szeretni.

gratulojn, Lászlo, simple belega!

Kara Laslo!

Vi ege suprizis min! Ĉu mia versaĵo meritas tradukadon?!

Kiel lerte, arte vi tradukis mian poemon...
Ja via verko sukcesis pli bele, ol la originalo!
Certe mi ne kapablintus simile esprimi min hungare...

Mi dankegas vian penadon, ĝi estis por mi vera donaco! :-)

Kara Anna!

Kredu, ke la originala verko estas pli valora el literatura vidponkto. Tradukoj malofte superas la originalon. Ĝuste la tute sipmlan ĉarmon mi ne sukcesis tute bone respeguli.

Ankaŭ viaj aliaj poemoj estas vere belaj floroj de la Esperanta "popola" poezio. Mi provos traduki ilin, sed mi ne povas promesi, ke mi certe sukcesos.

Mi proponas al vi sammaniere aranĝi la versojn (verssorokat), kiel mi faris, ja tia estas la vera strukturo de la poemo.

Kara Laslo!
Mi akceptis vian konsilon pri aranĝo, vi pravas, ĉi tiel pli konvene aspektas ĝi.

Kara ANIA! Saluton al vi - koran - el Pollando! Via versaĵo estas la valora ankau el la etika vidpunkto.
Ni vivas en la tempo, dum kiam nek virinoj, nek viroj pensas lau la pensmaniero de la heroino de via versaĵo - multaj "konstruas" sian "amon" sur ruinaĵoj de la alia edza paro, ĉu ne? Lau sia egoismi ili detruas la feliĉon de aliuloj, pensante nur pri si mem. Ĉu tio estas moderneco? Ĉu eble estas tio saĝeco?

Hu, jen, malfacila situacio!
Kiel mi respondu sincere, miskonduti kaj kolerigi neniun?

Kiel volonte ankaŭ mi forlasus la certan valorordon!
Do, verdire estis ne mia virto...

Ĉiu historio estas tute individua, kaj tute diferenca de ĉiuj aliaj. En la nuntempa mondo la kulturoj kaj etikaj konsideroj varias ne nur laŭ landoj, sed eĉ laŭ homoj. Do, diri ion pri simila afero, honesta homo povas nur konante tre detale la rolantojn kaj situacion, eble eĉ tiam ne...

Ĝentile vi reagis, dankon!

Tute ne por ĝentileco mi diris tion, sed tio estas mia profunda konvinkiĝo. Se oni ekzamenas gravajn detalojn, ĉiam ŝanĝiĝas la aspekto. Ekzemple, se: Tiu alia virino same havas koramikon, tiu alia virino ne prizorgas la gefilojn, tiu alia virino simple ne amas la viron ... ktp.

Ĉiuj tiaj detaloj ŝanĝas la aspekton de la amhistorio. Mi forte kredas, ke en la vivo de ĉiu normala homo okazas io tia, nur malmultaj konfesas tion. Cetere enamiĝi ne tute estas afero de decido, kaj koraflikto ne certe estas ies nepra devo.

Amdemandoj nauzas.

Mi tre miras pri via konciza noto. Ĝuste vi ŝatas ofte, kaj detale raporti pri amaferoj. Ĉu vi aliĝis al monahinoj de ortodoksaj kristanoj? :-) :-) :-)

Kara Tilio!
Mi estimas ankaŭ vian aserton, kaj malgraŭ la enhavo de tio, mi dankas vian komenton.
Mi ĝojas, pro vi denove skribis al mi.

ho, Tilio, kial?.....

Generale mi provas esti komprenema al diversaj homoj, pri diversaj agoj, decidoj. Se tamen kelkfoje mi havas antaŭjuĝon pri aferoj de la vivo, tio estas certa, ke post mallonga tempo la sorto per malfacilaj lecionoj instruas min pri similaj aferoj.
Suferige estas ĉi tiel lerni...

La animo nia, stranga estas. Ni ne konas ĝin. Kelkfoje donacas al ni grandan amon kiu tute ne havas eblecon realigi, sed ĝuste tiam oni sukcesas maturiĝi iomete pli. Ĉu soleco kaj sufero havas tiun noblan celon, disvolvigi nian mion? Ne nur ili, Dio silente diras al ni. Alifoje, delikata momento plenplena da amo, nian animon de ĝojo plenigas. Ni volas kanti, ni volas danci, sed ni nur povas ekrideti, diskrete. Leciono de la vivo denove alvenas, kaj poemo ekaperas subite, kaj survizaĝe ĝi estas kiel larmo, nova, neatendita.
Jen la mistero de la vivo, kiu silente maturigas nin.

D Blanketo. Via malproksima poeta frato.

Kara Anna, verku multe, multe!

Dorina, kara!
...kaj mi multe povas danki al vi!

bona poezio Anna, sed ĉu vi parolas pri vi mem??

Kara Ulo!
Mi ĝojas, pro mia poemo plaĉas al vi!

Ĉu ĝi estus por vi vere esenca informo? ;-)

Verku ĉiutage! Kaj vi mem vidos la evoluon.

Dankon, kara Imre!
Mi alten aprezas vian opinion!

En mondo kie vere regus amo (anstataŭ diskutindaj socireguloj) tiaj problemoj, ĉu vundi aŭ ne vundi, havus neniun sencon aŭ fundamenton.

Certe.