Stelo's blog

Gekaraj,

ĉu iu scias kiu fermis la konton de

ĉu ŝi mem aŭ denove temas pri miskompreno?

Mi tre plezure legis ŝian blogon kaj nun mi sentas mankom de ŝi.

Stelo

1. Mondocivitano dicas en la Portugala:

Meu nome
Meu verdadeiro nome
Torna-se dia
Meu nome escondido
torna-se noite
Então minha presença
permanece
De dia
E de noite.



2. Sro Alejandro PAREJA dicas en la Hispana

Mi nombre

Mi nombre verdadero
amanece
Mi nombre supuesto
Anochece
Así, mi presencia
perdura
de día
y de noche



3. Bebson HOCHFELD dicas en Ido:

Mea nomo

Mea vera nomo
jorneskas
mea sekreta nomo
nokteskas
do, mea existo
duras
e jornale
e noktale.

Mea vivo koncial
trovesas en jorni
mea vivo ne'koncial
dormadas en nokti
ma mea existo
fluas profunde
ad'en jorni'
ad'en nokti.



4.Laetaprinco Princo dicas en la Polona.

Moje prawdziwe imie
jasnieje
Moj pseldonim
ciemnieje
zatem, moja obecnosc
trwa
dniem
i noca

5. Stelo (Sro Danica OBRADOVIC) dicas en la SerboKroata.

Moje ime
Mojim imenom
počinje dan
mojim nadimkom
počinje noć
dakle, ja sam tu
i danju
i noću

6. Rosto diras: en la rusa
Моим именем
явился день,
моим прозвищем
явилась ночь.
И вот,
и днём,
и ночью
я есть.

7. Rosto: en la angla lingvo

By my true name
day comes,
by my nick-name
night comes.
So I am
as by day,
as at night.

Per mia vera nomo
tago venas,
per mia kaŝnomo
nokto venas.
Do mi estas
jen tage
jen nokte.

8. Mike59 diris:
mia traduko al la franca:

Mon nom

Mon vrai nom
se fait jour
Mon nom secret
se fait nuit
Ainsi ma présence
se poursuit
Et le jour
Et la nuit.

9.Sebastian diras:
Esque yo mey addir un traduction:

Mi ver nómin
in li die ascende
mi nómin de plum
in li noct descende
dunc, mi presentie
dura
durant die
e noct

10.Sebastian diras: germana lingvo
E ancor:

Mein rechter Name
dämmert herauf
mein Deckname
sinkt herab
mein Dasein
dauert so
tags
und nachts

11. Balázs WACHA diras en la Hungara.

A nevem

Valódi nevem
hajnalodik,
álnevem meg
éjjeledik,
jelen vagyok hát
éjjel
és nappal

12. Dimitrije Jancic diras:

Mi amas vin

Ne iru for

mi amas vin

ne iru for

restu kun mi.

Ne kisu min

pro mia ploro

ne lasu min

kun doloro.

Ne agu male

kontraŭ mi

kaj ne forgesu

mi amas vin!

noto:

poemeton mi skribis aŭtune 1966.

Jam 30.000!!!

dankon al ĉiuj karaj geamikoj.

via Stelo

Mia vera nomo

tagiĝas

mia kaŝnomo

noktiĝas

do, mia ĉeesto

daŭras

kaj tage

kaj nokte.

Senfina mildeco

de la steloj

delikate rompiĝas

mallumo

......

ludanta vento

svingadas burĝonojn

en floranta ĝardeno

.......

dolĉaj sentoj

plenigas koron

aŭskultante

viajn paŝojn

.......

atendante

viajn kisojn

atendante

novan matenon

........

demando: Kiel mi povas scii ke iu estas mia vera amiko?

respondo: Vera amiko estas amiko kiu bone konas vin kaj daŭre estas via amiko!

*iam diris iu

Medjugorje - balkania trompo de la jarcento

Ĉu en Medjugorju vere aperadis virgulino Maria, ĉu ne, ne plu gravas . De la antaŭa semajno oni konsideras Medjugorje kiel balkania trompo de la jarcento. Tiel decidis la papo Benedikto XVI.

La 26an de julio 2009 la papo Benedikto XVI subskribis dokumenton per kiu oni prenas ĉiujn titolojn, kiujn estis ricevinta Tomislav Vlašić. Tion en Vatikano oni faris sen granda publika pompo, ĉar oni konscias pri la graveco de Medjugorje por evoluo de la nacia identiteco de kroatoj. Ironio estas ke Medjugorje ja estas en Bosnio.

Tomislav Vlašić estas parokestro en Medjugorje, kiu dum la lastaj 28 jaroj evoluis je la vera mondfama pilgrima centro. Industrio kaj vendejoj de suveniroj ebligis al Medjugorje la postenigon por preskaŭ mil homoj. Komercistoj, ankaŭ posedantoj hoteloj kaj restoracioj bone riĉiĝis, kompreneble ĉar estis tie en la lastaj tridek jaroj la plej grava pilgrima centro en Balkanio.

La oficiala Vatikano estis komence sufiĉe skeptika koncerne la aperadon de la virgulino Maria. Pruvoj pri tio ne ekzistas, estis nur atestadoj. La decidon de Benedikto helpis la fakto ke en la lastaj 20 jaroj ne okazis novaj aperoj . Sed, kiel ili povus okazi, se al la sudo de Bosnio, tuj apud limo de Kroatio, venis longaj vicoj de miloj kaj miloj de kreduloj. En Medjugorje na plu estis spaco por mirakloj.

Multaj homoj por ĉiam memoros la scenon kiam Franjo Tudjman, prezidento de Kroatio, ĉe disfalo de Jugoslavio, foriris al Medjugorje kaj preĝis por memstara kaj suverena Kroatio. Medjugorje fariĝis ne nur la pilgrima centro de kreduloj, sed pli grave la simbolo de kroataj naciistoj, kiuj samtempe estas la kreduloj.

Ĝuste pro tio estis Vatikano tre atentema ĉe tiu decido kaj la klarigo (pri kialo de nekredo al mirakloj) estis tre mallonga. Degrado de unu el siaj ekleziaj gravuloj, estas la plej granda puno kiun povas ricevi iu ekleziulo, kaj kontarax la puno de Vlašić ne eblas plendi. Li falis al la fundo de eklezia hierarkio kie li estis antaŭ 28 jaroj, kiam aperis unuaj atestadoj pri prezentiĝo de Maria. Eĉ Vatikano aludas ke temis pri elpensitaj rakontoj.

Nun al kroatoj restas nur plua batalo por rekono de Medjugorje kiel sankta loko. La plej granda helpo estos iu nova vizito de la virgulino Maria. Certe ni povas atendi ĝin baldaŭ.

Tiu artikolo estis publikigita la 3an de aŭgusto 2009 en la maribora ĵurnalo VEČER

http://www.vecer.si

http://www.vecer.com/claneksve2009080305456622

Ali se je v Medžugorju res prikazovala devica Marija, ali ne, ni več pomembno. Od prejšnjega tedna velja Medžugorje za največjo balkansko natego stoletja. Tako je odločil papež Benedikt XVI.

26. julija 2009 je papež Benedikt XVI. podpisal dokument s katerim odvzema vse titule, ki jih je pridobil Tomislav Vlašić. To so v Vatikanu naredili brez velikega medijskega pompa, saj se zavedajo pomembnosti Medžugorja za razvoj nacionalne identitete Hrvatov. Ironija pa je, da je Medžugorje v resnici Bosansko.

Tomislav Vlašić

je bil vodja župnije v Medžugorju, ki se je v zadnjih 28 letih razvilo v pravo romarsko središče svetovnega formata. V Medžugorju je industrija prodaje spominkov in ostalega kiča zaposlovala skoraj tisoč ljudi, trgovci so si meli roke, hotelirji in gostinci tudi, navsezadnje pa je bilo to zadnja tri desetletja najpomembnejše romarsko središče na Balkanu.

Uradni Vatikan je bil od vsega začetka precej skeptičen glede prikazovanj device Marije. Pravih dokazov ni bilo, so bila le pričevanja, odločitev Benedikta pa je podkrepilo dejstvo, da zadnjih 20 let ni bilo novih videnj. No, kako pa bi bila, ko pa so se na jug Bosne, tik ob mejo s Hrvaško valile kolone tisočih vernikov. V Medžugorju enostavno ni bilo več prostora za čudeže.

Večini bo za vedno ostal v spominu prizor, ko je Franjo Tudžman, predsednik Hrvaške ob razpadu Jugolavije, odšel v Medžugorje in zmolil nekaj molitev za samostojno in suvereno Hrvaško. Medžugorje je bolj kot simbol vernikov postalo romarsko središče hrvaških nacionalistov, ki so še verniki za nameček.

Prav zato je bil Vatikan ob sprejetju nedavnega sklepa zelo previden in obrazložitev, zakaj ne verjamejo v čudeže v Medžugorje, precej skopa. Degradacija enega od svojih cerkvenih dostojanstvenikov, je najhujša kazen, ki lahko doleti koga v cerkvenih krogih, prizadeti Vlašić pa se na odločitev ne more pritožiti. Padel je na začetek hierarhične lestvice, kjer je že bil pred 28 leti, ko so se pojavila prvi pričevanja o prikazovanju Marije. Celo sam Vatikan namiguje, da je šlo za izmišljene zgodbice.

Zdaj Hrvatom ne ostane druga, kot da se še naprej borijo za priznanje Medžugorja, kot svetega kraja. Najbolj v pomoč bi jim bil kak nov obisk device Marije. Gotovo ga lahko pričakujemo v kratkem ...

Dronu al mia sino

Sonĝu kolorojn

De ĉielarkoj

Forgesu mondon

Vivon, ĉielon

Trinku feliĉon

Enspiru amon

Dronu al mia sino

En haveno de la vivo

Varma kaj mola

kun espero, kun deziro

Dronu al mia sino….

Dankon al ĉiuj geamikoj kiuj vizitis mian paĝon.

amike via Stelo

Pasintan sabaton mi havis malfilacxan postagmezon. Anstataux promeni apud oceano, mi iris al urgenta centro, cxar mi pretervidis lastan stupon en la hejma sxtuparo kaj mi falis. Kompreneble la rezulto estas kvin-semajna gipso kaj preskaux tuttagan kusxadon en la lito.

Sed, hodiaux mi havis kontrolon cxe traumatologo kaj li donis al mi du belaj bastonoj kiuj mi tute ne povas uzi, estas tre malfacile iri per tiu elpensajxo. Do, mi iomete plendis al mia edzo kaj petis cxu eble li povas iri en ambulanto kaj peti se oni povas pruntedoni rulsegxon, almenaux dum la novjaraj festotagojn.

Kaj, kion okazis. Nia najbarino vidante min kun bastonetoj kaj antaux du tagojn en la parko kun teknika rulsegxo, vizitis min kaj pruntedonis RULSEGXON!!!!

Mi ne memeoras pli grandan gxojon en mia vivo, tute nekonata virino plenumis mian peton ecx neadunte gxin.

Do, cxi momente mi estas en biblioteko por saluti vin cxiujn kaj ekdeziri al vi gajan kristnaskon kaj felicxan Novan jaron.

cxiam amike via Stelo

En la regiono kie ni decidis travivi kelkajn monatojn (por eviti vintran malvarmon) ĉijare okazis nenio por soleni Zamenhofa tago. Do, ni decidis ŝanĝi la kutimon kaj sendepende de lokaj entuziastoj preparis esperantan ekspozicion en loka biblioteko, sub la nomo

"LERNU ESPERANTON - EKKONU LA MONDON!"

Punta Umbria, malgranda urbeto en la suda Hispanio kun intereso vizitis ekspozicion (kun 180 ekzempleroj de diversaj libroj, ĵurnaloj, revuoj, turismaj prospektoj kaj aliaj esperantaĵoj ni montris al vizitantoj).

Mi deziras danki al la homoj kiuj apogis nin kaj helpis realigi la ideon. Julio Herero el Malago (kun loka esperanto asocio), Kani el Don Benito kaj Alejandro Pareja el Madrido.

Loka urbestraro kaj biblioteko faris ĉion kio estis bezonata (presado kaj disvastigo de la afiŝoj, invitiloj kaj konvena loko por fari ekspozicion - ĉion senpage) kaj 15a de decembro je la 17.30h okazis solena malfermo kun ĉeesto de loka TV kaj ĵurnalistoj. Solena parolanto estis konsilantino por kulturo de loka urbestraro.

Kvankam unue ni havis interkonsenton por du-taga ekspozicio, ili hieraŭ vespere proponis ke ekspozicio daŭru ĝis venonta lundo vespere.

La fotoj videblas sur mia paĝo!

hodiaŭ je la 17.00a horo mian konton havis dekmilan viziton!

Bedaŭrinde estis anonima vizitanto kaj mi ne povas aparte saluti lin.

Mi esperu novajn kaj novajn vizitantojn:

Dankon al ĉiuj kiuj partoprenis al unuaj 10.000 vizitoj

elkore via STELO

Mi serĉas la libron

Mi amis junulinon W. Trobisch

Ĉu vi eble povas helpi al mi?

Dankon, Stelo

Kvankam mi estas infano de vera plena urbo mi tre ŝatas ĝardenan laboron. Unue en mia vivo mi vidis vilaĝon kaj konis vivon en vera vilaĝo vizitante mian amikinon de mezlernejo. Tiam mi havis jam 16 jarojn kaj miaj gepatroj permesis al mi somerumi ĉe amikino. Por mi tio estis nekredebla feliĉo. Kiel urbanino kiu neniam vidis vivan bovinon kaj aliajn hejmajn bestojn, tio estis neimagebla vivo.

Ĉiuj laboris la tutan tagon, patrino devis vekiĝi jam je la 4a horo matene por prepari matenmanĝon kaj ĉion kion patro bezonus dum la tago laborante ekstere en grandaj kampoj.
Ili estis kompare kun aliaj granda kaj riĉa familio... tri generacioj kune ...preskaŭ 15 homoj en la sama domo.
Tiun someron mi neniam forgesus. Manieron vivi, labori kaj festi, kvereli kaj obei...ĉion por mi neimanigebla. Sed tiu somero faris de mi homo. Respekton kiun mi jam havis kontraŭ aliaj homoj pligrandiĝis kaj mi ekkomprenis veran naturan vivon.
Mia amikino havis unu jaron plijunan fratinon kaj ni tri knabinoj estis tre bona teeamo por kune gardi pli ol 50 ŝafoj kun ŝafinetoj, multaj junaj knaboj amindumis honte kaj kaŝe...skribis al ni tri verzoj kaj mesaĝoj en la polvo dum vilaĝaj stratetoj.... kiaj rememoroj.
Kial mi ĝuste nun rememoris tiujn tagojn...pasis jam 45 jarojn de tiuj eventoj, sed hodiaŭ en mia ĝardeno en la polvo estis mesaĝo. Iu skribis per bastoneto en la polvo: "hodiaŭ vi ne estas ĉitie, do, mi venos alifoje".... bedaŭrinde sen subskribo, kaj mi ne povas scii kiu postrestis ĝin.
Ne depende de ĉio, mia koro ekridetis kaj mi longe staris apude kaj provis diveni kiu skribis la mesaĝon..bedaŭrinde, mi ne havis fotilon por foti tion.

04.05.2008

Esperanto kaj amo
Kion oni sentas aux pensas, ne estas cxiam simple klare diri. Multfoje vortoj ne povas per plenaj koloroj montri la pensojn. Foje oni povas silente diri plu ol la samon diri per multaj vortoj. Cxar vortoj fojfoje sonas kiel malplena ujo sen vera signifo.
Geamikoj ofte demandas min: kial mi lernis esperanton? Kio estas en gxi pli bona ol en aliaj lingvoj? Post multaj malsamaj respondoj mi rimarkis ke mi cxiam aux komencas aux finas per ununura vorto: amo.
Kvankam amo ne estis unua kauxzo, amo cxiam estis kaj estas rezulto.
Mi havis iom malpli ol 18 jarojn kiom mi unue auxdis pri esperanto. Mia pli agxa frato sxerce diris al mi, ke mi povas trovi pli bonan edzon se mi lernus esperanton. Malgraux tio ne estis kialo por ke mi esperantigxis, fine mi trovis bonan edzon en nia e-klubo.
Multjarojn pasis kaj mi multfoje cxeestis belajn amuzajn esperantajn kunvenojn. Ekkonis multajn esperantajn geparojn kiuj felicxon kaj amon dankas al esperanto.
Reto, ah tiu eltrovajxo, denove mondo igxis malgranda vilagxo. Mi malkovris gxangalan babilejon. Subite en mian vivon eniris nova amuzo, nova ludo, cxiuvespera parolado kun tute nekonataj homoj tra la tuta mondo. Kia neimaginebla ebleco. Multaj diversaj homoj, diversaj vivoj, diversaj spertoj kaj deziroj..... multaj belaj vortoj kun aux sen akuzativo, tamen cxiam kun agrablaj bondeziroj. Rapide retaj geamikoj ekkomencas interparoladon pere aliaj programoj kaj ankaux revenas al babilejo, kvazaux hejmo de ilia infanagxo.
Aparta plezuro kaj nepriskribebla gxojo estas persona renkontigxo, renkontigxo kun malnovaj bonaj geamikoj. Ili jam tre bone interkonas sin, scias multajn sekretajn pensojn, suptenas unu al alia, havas multajn kunajn revojn kaj sentojn. Kaj tio estas nova speciala amo. Amikeca amo..... aparte felicxa amo ...... amo kiu ne povas dolori...
10.03.2008

NENIAM LA PANO TIEL BONE ODORIS

Beogrado, septembre 1953.
'Kia malbona vetero kaj kia malbona sorto' plendas knabino en malvarma nokto.
Neniu volas helpi al mi, neniu amas min, neniu scias pri mia malbona sorto. Certe mi meritis tion, nur mi scias ke tio ne estas vero, sed cxiuj opinias alie.
Pano tiel bone odoris kaj mia stomako jam tri tagojn krom spasmodoloron ne sentis ion ajn. Cxu vere neniu vidis en miaj okuloj ununuran vorton….pano…pano kun tia bona odoro, malmola, varma pano…pano kiun mi vidis lastfoje la pasintan sabaton.
Mi nur havis deziron senti gxin en mia busxo, inter miaj dentoj, senti tiun dolcxan guston, guston kiu diras: mangxu min…mi estas vivo…mi estas felicxo…mi estas ……
Mia mano nur sekvis vocxon , vocxon el miaj malsataj tagoj, vocxon el mia deziranta koro. Miaj okuloj, grandaj nigraj okuloj kondukis miajn manojn kaj ili obeas nur vocxon el mia spasmodolora stomako.
Granda, malmola, bruta mano malpermesis ke la pano atingu mian busxon. Doloro en mia kubuto kaj lauxta vorto: perdigxu!…. finis mian revon, gustumi felicxon…..senti la panon inter dentoj.
Mallauxta, longa vico apud blanka muro en tiu momento ekmurmuris…multaj okuloj, multaj manoj kaj multaj malsataj spasmodoloraj stomakoj…cxiuj havis nur unuan deziron…deziron ke vico estu malpli longa.
Mia panjo nur silente rigardis grundon apud siaj sensxuaj piedoj, kaj post kelkaj momentoj mallauxte kaj severe diris: hejme ni pridiskutos tion.
Tio estis por mi timiga kaj malagrabla. Mi bone sciis kion panjo diros al mi, mi honte rigardis al miaj malplenaj manoj kaj miaj maldikaj fingroj. Trista panjo nur kun dikfingro visxis larmon sur sia maldika vizagxo, kaj diris nenion plu. Teruran silenton rompis dika kuiristino dirante: donu vian poton!
Mia trista panjo mallauxte kaj timrespekte surmetis poton sur tablon.
'Por kvin personoj' sxi diris….'ses'…restis en mia busxo…mi eksciis ke sxi ne kuragxis peti nutrajxon por mi.
Nia hejmo estis malproksime kaj ni du devis piediri pli ol unu horo kaj duono. Malagrablan vojon apudas arbaro, kaj malvarma nokto malrapide kovras nin. Auxtuno jam bone prezentis sin, kaj nuboj plenigas cxielon. Survoje mia patrino nur lauxte ploris...sed kasxante de mi. La tutan vojon sxi diris ecx ne ununuran vorton.
Malsataj infanoj gxoje atendis nian revenon, sed kiam ili rimarkis mian tristan vizagxon kaj patrinon kun du grandaj larmoj apud sia nazo, subite silentigxis kaj timeme rigardis al nia panjo.
La poton sxi metis sur malvarman fornon, plore eksidis apud gxi kaj ekbrulis fajron.
Cxiuj atendis, rigardis al mi kaj panjo, atendante miraklon, neniu kuragxis demandi ion ajn.
Patrino trancxis panon, kaj donis sur telerojn la kuiritan mikslegomajxon. Sur tablon sxi metis nur kvin telerojn. Silento kaj timrespekto. 'Kiu ne vespermangxos' estis demando al kiu cxiuj atendis respondon kvankam neniu demandis.
Fine patrino rigardante cxu cxiuj havas purajn manojn, diris: 'gefiloj karaj, mangxu kaj preparu vin por dormi'…
Neniu kuragxis komenci, cxiuj atendis respondon. Kiu ne vespermangxos?
'Sidu kaj mangxu' diris patrino al mi kaj tuj sxi eliris. Sciante ke sxi ne mangxis jam tri tagojn, mi prenis mian teleron kaj panon. Per tremantaj pasxoj mi eliris en nian korton kaj eksidis apud mia patrino. 'Mangxu kara', diris sxi, ne estas via kulpo ke vi estas malsata….
En miaj grandaj okuloj sxi vidis ke mi ne povas kompreni…en mia penso pri cxio mi kulpis…
'Kulpintoj nun havas pli bonan vespermangxon ol cxiuj kiujn eble vidos vi en via vivo'…diris patrino kaj brakumis min. 'Ili neniam vidis viajn okulojn kaj ne auxdis vian spasmodoloran stomakon'.
Nun, jam post malgaja vespermangxo cxiuj dormas, nur mi apud fenestro rigardas en pluvan nokton .

3.02.08
Danica Obradović