↑David Dougherty's blog

Jen mia unua Ipernity-blogaĵo. Mi volas ne nur blogumi, sed ankaŭ testi la blogilon de Ipernity.

Mi hieraŭ legis artikolon pri la temo de Esperanto. La originala artikolo eldoniĝis en la angla. Jen sube mia Esperanto-traduko de ĝi. Tio ĉi artikolo mem ne estas tiom malbona afero, sed ĝi disigas kelkajn ideojn, kiujn mi ankaŭ alie aŭdis. Mi ne kunkordas kun multaj da ĉi tiuj ideoj. Mia problemo estas precipe kun la emfazo kaj tono, ne kun la tuta ideo mem. Post la artikolo mi aldonos miajn proprajn komentojn.

La Fungo celas instrui Esperanton al dek milionoj da homoj

Emmen, Nederlandio, 31 de januaro/PRNewswire

La nederlanda evento-agentejo La Fungo lanĉis tutmondan kampanjon sur la interreto por instrui Esperanton al 10 miliono da homoj. Laŭ la iniciatantoj, tiu ĉi universala lingvo ne meritas esti ignorata, ĉar ĝi estas la plej facila kaj la plej praktika lingvo per kiu homoj povas komunikiĝi.

La problemo estas ke preskaŭ neniu parolas la lingvon, kaj tial vidas homoj neniun kialon lerni ĝin. Por ŝanĝi ĉi tiun tendencon, lanĉis la Fungo la novan ttt-ejon www.mondocivitano.net . Vizitantoj estas petataj plenigi retkarton por promesi ke ili lernos Esperanton se dek milionoj da aliaj homoj promesas fari same. La ttt-ejo enhavas ligilojn al senpagaj Esperanto-kursoj.

La ideo por Monda Civitano venis el la originala inventanto, Doktoro Zamenhof, kiu rekonis la malsube deklarita fundamentan problemon.

Laŭ La Fungo, la estra rolo de la angla malkreskos kiam anglaparolantaj landoj perdos ilian superregan ekonomian kaj politikan pozicion al Azio. Kiam oni uzas la anglan, denaskaj parolantoj ĉiam havos advantaĝon super homoj kun alia denaska lingvo, kiuj inklinas vidi ĝin [la anglan] kiel entrudiĝo de ilia propra lingvo.

Esperanto estas desegnata kiel alternativa universala lingvo apud onia denaska lingvo. Ĝi havas facilajn gramatikajn regulojn kaj preskaŭ neniujn esceptojn. Oni povas facile formi aŭ krei novajn vortojn. Tial oni ne bezonas akiri grandan vortprovizon.

“Por kelkaj homoj haavas Esperanto tedan molan-sektoran bildon. Oni konektas ĝin kun ĉiuj tajpoj de idealismo. Ni rigardas ĝin en praktika senco. Ĝi estas tutsimple tre utila lingvo,” diras R. Veenema de La Fungo. “Ĝi estas pli facile lernebla ol la angla aŭ iu ajn lingvo. Krome, ĝi ne estas indiĝena lingvo. Kelkfoje mi scivolas, kial Esperanto ankoraŭ ne estas universala lingvo. Kial oni devas komplikigi aferojn tiel?”

Li postulas ke kreskanta Esperanto-parolanta popolamaso povas iĝi de komercia intereso al dissendejoj kaj ĵurnaloj. Eĉ Eurovision Kantokonkurso en Esperanto estas eblo. Laŭ li iĝos Esperanto sukceso, kiam ĝi iĝas pli atraktiva komercie. Por promovi tiun ĉi kampanjon vendos Mondo Civitano braceletojn.

Por pli da informo: www.mondacivitano.net

Jen miaj responsoj:

1. "Laŭ La Fungo, la estra rolo de la angla malkreskos kiam anglaparolantaj landoj perdos ilian superregan ekonomian kaj politikan pozicion al Azio."

Legante tiun ĉi artikolon ne estas la unua fojo ke mi auxdis la kredon je la "venonta morto de la angla". Ŝajnas al mi ke multaj Esperantistoj pensas tielmaniere.

Mi eĉ sentas ke kelkaj Esperantistoj volas ke tio okazos. Por promovi Esperanton, ĉu mi devas kredi je la malkresko de mia denaska lingvo? Mi pensis ke Esperanto devas koekzisti kun aliaj lingvoj, ne ke Esperanto profitas, kiam aliaj lingvoj malkreskas.

Oni ankaŭ ne forgesu ke kelkaj Esperantistoj parolas denaske la anglan. Oni parolas pri la angla lingvo kiel ĝi estas la malamiko de Esperanto. Mi diras ke Esperantistoj ne devas tiom interesiĝi je la rolo de la angla aŭ de iu ajn nacia lingvo. Eĉ se oni intencas bone, ĝi sonas konfliktema.

Oni parolas pri la problemoj de la angla lingvo. Oni devas anstataŭ paroli pri la problemoj kun "naciaj lingvoj". Ĝi estas precipe problemo de tono. Ankaŭ Claude Piron faris la saman eraron kiam li kritikadis la anglan. Vidu lian lastatempan vidbendon.

Mi ankaŭ rimarkis ke tiuj kritikantoj de la angla mem ne suferas sub la angla. La originala verzio de tiu ĉi artikolo eldoniĝis en la angla. Mi devis traduki ĝin en Esperanto. Claude Piron ankaŭ faris lian vidbendon angle.

Eĉ se perdas la angla ĝian rolon, kio tiam okazos? Unue, oni elektus alian nacian lingvon, ne Esperanton. Ĉu la ĉina lingvo estas pli bona elekto? La ĉina ankaŭ estas tre malfacila. Sed se multaj da uloj pensas ke ili gajnos monon, ili lernos ĝin. Lernantoj en la tuta mondo havos problemojn kun ĝi, kiel ili nun havos malfacilaĵojn kun la angla. Esperanto estas bonsenca elekto, sed vi ĉiam devos konvinki novulojn lerni ĝin.

Oni ankaŭ ne devas forgesi la historion de dominantaj lingvoj. En la tempo de Zamenhof estis la franca tre grava internacia lingvo. La franca perdis sian rolon al la angla. Ĉu la situacio de Esperanton ŝanĝis? Oni ankaŭ ne forgesu ke en la historio, gravaj internaciaj lingvoj havas uzon, eĉ longe post la morto de la povo de iliaj registaroj. Oni uzis la latinan proksimume dum 1,300 da jaroj post la fino de Romo kiel imperio, mimimume en skribado kaj legado. En partoj de orientazio oni uzis nur ĉinajn ideogramojn eĉ jarcentoj post oni inventis memstarajn alfabetojn por la lingvoj de tiuj landoj. La franca perdis sian posicion al la angle, speciale post la dua mondmilito, sed ĝi ankoraŭ viglas, kaj oni povas uzi ĝin sur preskaŭ ĉiu kontinento. Fine, en Azio iĝas ankaŭ Barato vigla kaj pova lando. Kaj en Barato oni tre ofte uzas la anglan.

Tutsimple, se la angla lingvo restos grava aŭ ne ne afektos Esperanton. La historio de la epoko, dum kiu Esperanto jam ekzistis, ankaŭ montras ke tiŭ ĉi ideoj pri naciaj lingvoj tute ne pravas. Kial oni atakas unu denaskan lingvon?

2. "Por kelkaj homoj havas Esperanto tedan molan-sektoran bildon. Oni konektas ĝin kun ĉiuj tajpoj de idealismo. Ni rigardas ĝin en praktika senco."

Kun tuta respekto, se vi rigardas ĝin en praktika senco, vi ne estus skribinta la punkton, kiu mi diskutis en mia unua respondo. Oni ne komparu Esperanton kun aliaj lingvoj. Tio vere ne estas praktika. Mia unua respondo montras, laŭ mi, kial multaj da homoj pensas ke Esperantistoj estas nerealecaj idealistoj.

3. "Kelkfoje mi scivolas, kial Esperanto ankoraŭ ne estas universala lingvo. Kial oni devas kompliki aferojn tiel?"

Post mi Esperantiĝis, estis tre malfacila trovi aliajn Esperantistojn. Mi unue nur trovis tekstajn babilejojn. Nun mi estas en Esperanto-klubo. Sed mi devas demandi "Kiu komplikas aferojn?". Mi povas trovi lokojn uzi la francan, la germanan, kaj eĉ la nederlandan kun malpli da eforto.

Oni ankaŭ ne forgesu, ke ne ĉiuj volas lerni Esperanton. Ne ĉiuj zorgas aŭ eĉ interesiĝas pri lingvoj. Ĉu vi volas kulpigi ilin por ilia "elekto"?

4. "Li postulas ke kreskanta Esperanto parolanta popolamaso povas iĝi de komerca intereso al dissendejoj kaj ĵurnaloj...Laŭ li iĝos Esperanto sukceso, kiam ĝi iĝas pli atraktiva komercie."

Kio okazis kun Pola Radio? Komerca sukceso ne venos baldaŭ. Vendi braceletojn ankaŭ ne helpos. En Usono oni havas glumarkojn pri Esperanto, en la angla lingvo! Vi povas nur aĉeti ilin de Esperanto-organizacioj, ne en ĉiu vendejo.

Ankaŭ atraktiva al mi estas la ideo ke Esperanto restos plejparte nekomercia afero. Komerco=mono tutsimple. Se mi vojaĝas al alia lando, povas Esperantistoj persone montri ĝin al mi. Se oni pagas monon komercie, gvidisto povas montri al mi la landon en mia denaska lingvo, ĉu ne?

Ĉu mi vere volas legi spamojn en Esperanto? UEA aŭ aliaj organizacioj povus altigi iliaj aliĝokostojn, kaj uzi la monon por aĉeti reklamojn aŭ dissendtempon en medioj. Estas nur demando de mono, ĉu ne?

Kial ni ne faru kiel ni jam faras sur la reto? Vidbendoj kiel "Esperanto estas...". Ni jam havas retkursojn, podkastojn. Mi eĉ parolas Esperanton ĉiutage per Skajpo. Tiu E-promesa kampanjo samas al la metodo, kiu Zamenhof uzis pli ol cent jaroj antaŭe. Ni bezonas metodojn, kiuj montras ne ke 10 milionoj da homoj volas lerni Esperanton, sed metodojn kiuj montras ke kelkaj milionoj (aŭ eĉ kelkaj miloj) da homoj jam uzas ĝin. Ni devas emfazi ke Esperanto malsamas al aliaj lingvoj, ke ĝi estas unikva. Ni devas paroli pri la meritoj de Esperanto, ne pri la malmeritoj de la angla aŭ de aliaj lingvoj. Ni devas montri al la mondo kio estas Esperanto, kaj kial ni elektis ĝin. Ni devas montri al novuloj kaj lernantoj, ke Esperanto estas inteligenta elekto, ne ke la angla estas stulta elekto.

"Kio signifas tio?," vi eble diros. Tio estas proverbo el la angla. Ĝi pli malpli signifas, ke se oni volas helpi al iu ajn homo, aŭ en tiu ĉi okazo, al movado, oni devas unue rigardi en la spegulo, kaj pensi pri tio, kio oni mem faras. Kaj oni ne havas la eblecon helpi al aliaj homoj, se oni mem ne estas "sana".

Eble du monatoj antaŭe, mi parolis kun Esperantisto, kiu kolerigis min ekstreme. Mi ne diros ĉi tie lian nomon aŭ lian landon, ĉar tio ne gravas. Li nature rajtas havi liajn opiniojn. Sed mi devas diri ke mi trovis lian pensmanieron ne nur malagrabla, sed eĉ danĝera por Esperanto, kaj por ni Esperantistoj.

Tiam, kiam mi parolis kun li, ni diskutis manierojn de disvastigado de Esperanto. Ĉiu Esperantisto ja scias ke la meritoj de Esperanto, kiel lingvo, estas sendubaj. Esperanto estas tre fleksebla kaj facile lernebla lingvo. La problemo kun Esperanto estas "Kiel konvinki al aliaj homoj decidi ellerni Esperanton kaj uzi ĝin?".

Ĉiuj da ni mem decidis lerni kaj uzi Esperanton. Estas neniu da ni kiu devis fari tion. Mi ankaŭ kredas ke tio estas forto por ni. Eble vi ne kredos tion, sed mi neniam volas suferigi alian homon kaj devigi lin aŭ ŝin fari ion, kion li trovas malagrabla, speciale uzi lingvon. Mi jam menciis ke mia denaska lingvo, la angla, havas multon da influo tutmonde nuntempe. En multaj landoj, oni devas lerni ĝin. Kiam mi parolas kun homoj de aliaj landoj, mi ĉiam provos memori tion.

La homo, pri kiu mi nun skribas, diris al mi ke Esperanto nature estas la solvo al la problemo de la lingvo-muro, ktp. Tio nature estas jam tre malnova ideo. Ŝajnas al mi ke li sentas tre forte pro tio. Li diris al mi ke la solvo de la problemo de la disvastigado estas facila. Se oni povus konvinki politikistojn pri la valoro de Esperanto, ili devigus la lernadon de Esperanto en la lernejoj. Li diris ke Esperanton estus deviga fako, kiel matematiko, kaj neniu rajtus protesti ĝin, kaj la disvastigado de Esperanto ne plu estus problemo. Li ankaŭ opiniis, ke oni devigas la lernadon de la angla, ĉar politikistoj kiuj devigas tion, pensas pri iliaj memstaraj interesoj, kaj ne pri la interesoj de la popolo.

Mi respondis al li, "Ho, bone. La vivo neniam estas tiom facila. Mi scias ke kelkaj homoj ne interesiĝas pri la angla lingvo kaj devas lerni ĝin. Kiom helpema estos la devigo de Esperanto-lernado? Se lernantoj plendas pri Esperanto anstataŭ pri la angla, tio ne helpos al ni."

Tiu homo forgesas, ke lernantoj ofte estas tro junaj por plivaloriĝi la advantaĝon de lingvolernado, aŭ de la angla, aŭ de Esperanto, aŭ de iu ajn lingvo. Ili estas nesufiĉe maturaj. Mi jam scias tion de mia memstara sperto. Kiam mi estis juna, mi devis lerni la francan. Unue mi trovis tion malfacile kaj malĝojis pri tio, sed poste mi faris plibone, kaj eĉ vizitis Francion kaj povis uzi ĝin. Post tiu tre frua sperto mi sciis pri la valoro de fremdaj lingvoj. Sed mi scias ke ne ĉiuj homoj estas kiel mi.

Eĉ se Esperanto estas trepli facila ol aliaj lingvoj, multaj lernantoj ne ŝatus lerni ĝin kaj forgesus ĝin postlerneje. Tio ĉiam okazas kun devigaj fakoj. Tiu homo komparis ĝin kun matematiko. Kiam mi estis en la lernejo, mi ne ŝatis lerni matematikon. Mi faris ĉiam malbone en ĝi, kaj poste mi ne uzis ĝin kaj forgesis preskaŭ ĉion da ĝi. Multaj homoj faras same kun fremdaj lingvoj, precipe kun la angla, tutmonde. Mi kredas ke kun Esperanto ni havus la saman problemon.

Dua demando estas, "Ĉu Esperanto estas la plej taŭga solvo al la lingva problemo?" Ni Esperantistoj kredas ke jes. Sed nature se oni provus devigi la lernadon de Esperanto, kelkaj homoj debatus la meritojn de Esperanto. Eble kelkaj pensus ke alia konstruita lingvo estus pli bona. Mi kredas ke Esperanto estas sendube la plej bone elpensita kaj evoluita konstruita lingvo. Sed nature kelkaj homoj ne kredas same kiel mi, kaj eble eĉ pli importe, la plejmulto da homoj vere ne zorgas!

Tiu Esperanto parolis en maniero, kiu sugestis al mi ke la meritoj de Esperanto estas faktoj, kaj ke oni ne rajtas disputi ilin. Mi demandis de li "Kio okazas se kelkaj homoj ne volas lerni aŭ eĉ scii pri Esperanto?" Li respondis, "Kiel oni povas havi la rajton kontraŭdiri tion, pri kio li neniom scias?"

Post tio, mi koleriĝis. Lia demando montris al mi, ke li havis faŝistan pensmanieron. Ĝi ankaŭ sugestis al mi, ke homoj estas tro stultaj por mem havi la rajton elekti. La ideo ke oni povas devigi aliajn homoj fari la "pravan" elekton, ĉar ili mem estas nesufiĉe saĝaj fari ĝin meme estas por mi insultema. Esperanto estas malgranda afero, sed ni Esperantistoj tre ŝatas nian lingvon, kaj ĉiam trovas novajn manierojn uzi ĝin. Ni Esperantistoj havas entuziasmon, kaj parolas la lingvon ĉar ni volas uzi ĝin.

Kiel mi jam diris, ni Esperantistoj devas rigardi en la spegulo. Kiu reprezentas Esperantion? Homaĉoj kiel tiu ĉi radikalisto? Dank' al dio ke la unua Esperantisto kiun mi renkontis ne estis kiel li. Se mia unua Esperanto-renkonto estus kun homo kiel li, mi estus tuj forlasinta Esperantion. Li aŭdacas paroli pri la disvastigado de Esperanto, kaj estas homoj kiel li kiu malhelpas ĝian disvastigadon. Grupoj kiel "La Fungo", pri kiu mi lastafoje blogis, pensigas al eksteruloj ke Esperantistoj malamas la anglan lingvon, kaj ke ili havas nerealajn ideojn pri la lingvo-situacio de la mondo ka de la historio generale. Kaj tiu "Esperanto-faŝisto", kiel mi lin nomigas, kredas ke Esperanto estas tiom bonega ideo, ke oni povas devigi ĝin. La neesperanto-mondo estas stulta, kaj per devigo (aŭ eĉ eble per pafilo), ili povas fari la "taŭgan" elekton. Mi kredas ke tio estas nur frenezeco.

Mi scias ke mi mem ne pensas tiel, kaj ke la plejmulto da Esperantistoj ankaŭ ne pensas tielmaniere. Ĉu ni lasu homaĉojn kiel li reprezenti nin al la ne-Esperanto mondo kaj paroli por ni? Por mi la certa respondo estas NE. Oni ofte diskutas la ideon ke oni miskomprenas Esperanton kiel sekto aŭ kiel la propraĵo de ekcentruloj aŭ politikaj radikaloj, ktp. Ekzistas multaj miskomprenoj pri Esperanto, kaj mia ekzemplo tie ĉi eble montras kial.

Alia flanko estas ke se oni devigas la lernadon de lingvo, kelkaj lingvoj devas havi antaŭrajtojn. Tio estas vere malsame en ĉiu lando. Por ekzemplo, en mia lando Usono, multaj imigrantoj venas denove ĉi tie. Kiam ili alvenas, la sola demando estas se ili povas lerni la anglan aŭ ne. Se ili lernas la anglan, ili rajtas al ĉio, al kio mi ankaŭ rajtas, pli-malpli. Multaj homoj en Usono devas uzi ilian energion en la lernado de la angla. Ĉu la devigado de Esperanto helpus al ili en la praktika vivo?

Simila penso estas ke en multaj landoj estas pli ol unu oficiala lingvo, unu nacia kaj unu regiona lingvo. Ambaŭ estas gravaj. Ĉu oni povas devigi Esperanton ankaŭ? Kiom tio kostus? Kiom da mono, kiom da energio?

La fina ironaĵo estas ke tiu radikala Esperantisto, pri kiu mi ĵus parolis, loĝas en lando, kies situacio estas tiel kiel mi ĵus priskribis. En sia lando estas nacia lingvo, kaj ankaŭ kelkaj lokalaj regionaj lingvoj. Li mem evidente naskiĝis en unu regiono kaj denaske parolas la nacian lingvon, kaj poste translokiĝis al alia region, kiu havas lokalan lingvon. Li neniam lernis la lokalan lingvon, kaj pro tio ne rajtas fari la profesion, kion li lernis! Evidente la lokala lingvo eĉ estas relative simila (aŭ almenaŭ rilata) la la nacia lingvo. Pro tio, li havas laboron, kiu ne pagas tiom multe, kaj estas malpli estimata, kaj havas neniun konekton al la profesio, kion li studis. Li estas la ultima hipokrito! Li ne lernis la devigan lingvon de la regiono, kie li loĝas, kaj pensas ke li eĉ rajtas diri, kiun lingvon devas esti deviga? Ĉu ĉiuj loĝantoj de sia regiono nun devas ellerni la lingvon por paroli kun li, kaj doni al li la eblecon havi laboron? Tial mi diras "Kuracisto, resanigu cin mem!"

Mi jam renkontis multajn novajn amikojn per Esperanto. Mi ne zorgas, se Esperanto restas relative malgranda afero. Ĝi estas forta.

Mi loĝis en Japanio dum tri jaroj, kaj nature interesiĝas pri aferoj en tiu lando. Bedaŭrinde, mi ne tiom surpriziĝis legi tiun retartikolon . Ĝin skribis la germana gazeto Der Spiegel en la angla lingvo. Mi volas komencigi diskuton pri tiu artikolo. Mi dankas al la Esperantisto Marian Ghilea, ke li unue sendis tiun artikolon al mi.

Ĉisomere la G-8 renkonto okazos en Hokkaido, la plej norda insulo de Japanio. Nature atraktas G-8 renkontoj kutime protestoj, simile kiel simile renkontoj tra la tuta mondo. Tiaj renkontoj ĉiam estas kontroversemaj.

Por tiuj, kiuj ne legas la anglan, mi resumos mallonge la enhavon de tiu artikolo. Unue, ĝi priskribas Esperanton iomete, kaj diras ke George Soros kaj la papo uzas kaj helpas al ĝi, ktp. Sed evidente la policistoj en Japanio nun timas Esperanton, ĉar ili kredas ke "Esperanto-radikaluloj" havos protestojn je la G-8 renkonto ĉisomere.

Pravas ke Esperantistoj en Japanio planas protesti. Ĉu tio estas vere aĉa afero? La japana registaro malpermesis la eniron al Japanio de Martin Krämer en Marto. Lokala Esperanto-grupo (La Sapporo Esperanto Ligo) estis invitinta lin veni por helpi kun la preparado por la venontaj protestoj. Ŝajnas ke la Esperantistoj en Japanio volas protesti kontraŭ la lingva hegemonio de la G-8 landoj. La G-8 landoj enhavas nur 14% da homoj de la tuta mondo, kaj la Esperanto-protestontoj diras ke anglaparolantoj estas 5% da retuzantoj tutmonde. Do kial estas la angla lingvo dominanta?

La artikolo diras ke la japanaj policanoj timas Esperanton, ĉar ĝi estas lingvo, kiun ili neniam estis aŭdinta antaŭe. Ili ankaŭ zorgis, ĉar lastdecembre vojaĝis multaj japanaj Esperantistoj al Sudkoreio.

Nun por miaj opinioj:

1. Mi mem kredas, kiel mi diris en antaŭa blogaĵo, ke oni iomete troigas la ideon de "lingva ĝusteco". Ne ĉiuj da partoprenantoj de G-8 parolas la anglan denaske, kaj la protestoj ne lingva maljusteco ne venas de ili. Mi ankoraŭ kredas, ke Esperanto ne devas iĝi parto de politiko.

2. Sed dirinte tion, ĉiu homo rajtas esprimi sian opinion, kaj leĝe estas Japanio demokrata lando. Se oni protestas pace, kial estas tio problemo? Ĉiam kiam okazas internaciaj agadoj en Japanio estas la segureco tre forta, por ekzemplo la mondpokalo kelkaj jaroj antaŭe. Havi multon da segureco plejparte estas bona afero, sed mi vere kredas ke la japana registaro reagas tro ekstreme.

3. Verdiri, mi ne volas plendi pri Japanio, sed la agadoj de la registaro vere malhelpas al al reputacio de alimaniere tre bona lando. Multaj agadoj de la japana registaro askpektas fremdtimemaj. Oni timas pri la ekstera mondo. Mi povas doni al vi kelkajn ekzemplojn. Antaŭe ili ankaŭ havis multon de segureco por la mondpokalo, ĉar ili timis pri "Hooligans". Ili timis precipe pri eksterlandanaj hooligans. Japanaj policistoj provis montri per statistiko ke eksterlandanoj faris multajn kriminalajn agadojn. Ili troigis la statistikojn.

Ankaŭ kelkaj japanaj komercistoj ofte reagis malbone al grandaj nombroj da eksterlandanoj. Dum la mondpokalo, kelkaj restoracioj rifuzis servi eksterlandanojn, ĉar ili pensis ke ili devus uzi la anglan lingvon, kaj timis ke ili regis ĝin nesufiĉe bone. Dum la krizo kun la malsano SARS, kelkaj hoteloj en grandaj urboj en Japanio ne permesis eksterlandanojn tranokti ĉe ili, ĉar ili pensis ke SARS estis nur "eksterlanda" problemo, kaj ke eksterlandanoj importus ĝin al Japanio. STULTAĴO! Debito Arudou, Usonano kiu iĝis japana civitano, multe dokumentis tiajn okazaĵojn kaj problemo je sia retpaĝaro.

4. Kiel eksterlandano kiu mem estis loĝinta en Japanio, mi devas diri ke la timo de la japana policio estas nur la plej malfrua okazaĵo sur tre longa listo. La registaro vere havas timon pri eksterlandanoj, kaj bedaŭrinde ne zorgas kiel pensas la resto de la mondo pri ĝi. Ankaŭ bedaŭrinde kredas kelkaj komercistoj la propagandon de la registaro kaj reagas tro forte, kiel mi malsube menciis. La mesaĝo, kiun ricevas homoj ekster Japanio estas "Eksterlandanoj estas la fonto de ĉiu problemo, kiu alvenas al Japanio." Nature, Esperanto estas "eksterlanda ideo" laŭ la japana registaro, kaj tial timinda.

5. Ankaŭ kiel eksterlandano kiu mem estis loĝinta en Japanio, mi devas diri, ke mi konas la japanan kulturon iom, kaj la mentaleco de japanoj vere estas pli bona ol tio de la registaro aŭ tiuj komercistoj. Mia sperto en Japanio estis ke kiel eksterlandano, mi povis havi laboron tie, sen jam lerninta la lingvon. Tio estus ne ebla en multaj landoj. Nature mi lernis la japanan lingvon tie, kaj mi trovis la japanojn tre paciencemaj kun tio. Mi ne devis zorgi se mi faris lingvajn aŭ kulturajn erarojn.

Kiam mi iris al restoracio, se mi ne komprenis la menuon, mi povis elekti manĝaĵon de plastikaj modeloj. La servistoj ankaŭ priskribis la manĝaĵojn kun pacienco. Ankaŭ mi havis japanan kollaborantinon, kiu estis jam vojaĝinta en preskaŭ 40 landoj, kaj kiu parolis la anglan bone. Ŝi dufoje invitis min al sia hejmo por manĝi tradiciajn japanajn manĝaĵojn, kiujn mi alimaniere ne povis sperti. Unu lernejestro ankaŭ invitis min al sia lernejo por partopreni en japana novjarfestivalo kaj ankaŭ invitis min al sia hejmo por manĝi, kaj jes ankaŭ drinki!

Japano vere estas bona kaj gastigema lando. Estas domaĝe ke la japana registaro nun estas sur la listo de landregistaroj, kiuj timas Esperanton. Kiuj aliaj landoj aŭ registaroj estas sur tiu listo? Ĉu tiu registaro reprezentas sian popolon bone? Mi kredas ke ne. Eble mi ankaŭ ekpensu, kiel la usona registaro reprezentas usonanojn kiel popolo!