Nia mondo

"Dum oni permesos, ke infanoj suferu, ne ekzistos vera amo en la mondo."
Isadora Ducan

Mi ploris plej verŝajne el ĉagreno, el honto, el kolero, el frustracio ke mia nura batalilo estas klopodi klerigi, klopodi konscie vivi.
Vi konfrontiĝas min kun ĉiame demando: ĉu ni en SAT permesas ke policistoj, ĝendarmoj, militistoj estu membro. Mi ne kuraĝas stari la demandon. Kiu ni akceptas, la politikisto kiu sendas junajn neniu sciantojn al batalkampo. Ni ne povas organizi ekzamenon kaj nur akcepti la konsciajn homojn ĉar jam tiam ni metas unuan paŝon al deluvo.
Jes mi ploris, sed pri tio mi ne hontas.

Finspektante la filmeton mi ekhavis tiel fortan emocion, ke mi devis verki la ĉi-suban poemon. Pri kiu? Pri ni ĉiuj! Mi kortoŝite nun transdonas ĉi tiun poemon al vi, kiu eble , ke ĝi naskiĝu:

La kadavroj jam forportataj
nun oni lavas jam la trotuaron
la ruĝa akvo fluas en la kanalon
aǔdeblas la buldozeroj fore
nun ili ekiras kaj puŝas-puŝas
la teron en la grandan kavon
en kiu puriĝos la ostoj blankaj
disde la suferanta karno

Estis pura laboro,
estas nun paco jam,
florojn ĵetos la popolo
antaǔ la botojn
de la venkmarŝantoj

Neniu memoros tiam plu
pri la milda siringoarbusto
pri la hejmokaŝaj fenestroj
pri la invitaj dompordegoj
kiuj ĉiuj vomis la plumban morton
ankaǔ pri la serena ĉielo
neniu plu memoros jam
kiel ĝin plenigis bomboj

Ĉio komenciĝis pace
preskaǔ kaprice ŝerce
oni elektis en la ludo
la nigran ŝafon
kiu devis sin kaŝi
la aliaj serĉis lin
por malkovri
pasis la tempo,
kie en la diablo li estas
ĉiu devus jam iri hejmen
iuj jam eĉ iras
kaj tiam la aliaj retovis lin
kolere furioze
senindulge draste ili draŝis lin
fine ekfulmis la rapida klingo
disŝiriĝis la kriego:
Sed ni nur ludas! Sed ni nur...

Kiel la porko buĉota
ni mem donas nin al la manoj
de la buĉisto
vane estas la invita vasta
kampo de rifuĝo
ni ne volas fuĝi
ja ni estas senkulpaj
ni forte scias, ke ni
estas senkulpaj senkulpaj enkulpaj

Nur la laboron vi perdis hodiaǔ
sed morgaǔ vi perdos la vivon
vi ne rimarkas kiel vi aperis
sub la pontoj
vi ne rimarkis kiel aperis sur vi
la uniformo la mortobotoj
vi estas senkulpa senkulpa
sed nun murdi aǔ esti murdata

Ni ĉiuj senkulpas estas sciate
tamen ie iam ni ekludis
ekludas false fuŝe
kaj ni mem staros ĉe ambaǔ
ekstremoj de la pafiloj
vico da nukpafoj
ni estas senkulpaj senkulpaj senkulpaj
stertoras-tondras la transvivantoj

la mortintoj milde-mute
purigas siajn ostojn
subplande profunde

Estas paco