Béla Apáti Kovács's blog/

Mi tenas en mia manplato malgrandan ŝtoneron. Ĝia koloro estas blanka. Ĝi estas malgranda ŝtonereto. De kie ĝi venis al mi? Ĝin mi trovis inter multaj ŝtoneroj.

Ne demandu kial ĝi estis elektita el miloj da ŝtoneroj. Ja tie estis ankoraŭ multegaj similaj. Tamen mi elektis tiun ĉi etan ŝtoneron.

Mi rigardas ĝin revante kaj mi ekprovas imagi kie ĝi estis antaŭ jarcentoj aŭ jarmiloj kaj tiu ĉi eta, eta ŝtonereto kion ĝi vidis el la mondo.

Ho, se ĝi povus rakonti, tiam certe li malkaŝus al mi multe da interesaj aferoj. Eble ĝi vidis reĝojn aŭ generalojn kaj ĝi travivis gravajn historiajn eventojn.

Mi scias bone, mia ŝtonero jam ekzistis dum la dua mondmilito, eĉ travivis ankaŭ la teruraĵojn de la unua hombŭcado. Tiom da tempo estas tro mallonga en la vivo de tia ŝtonero, kaj nun mi povas reiri en la tempon. Eble la ŝtonero kiun mi tenas en mia manplato, jam estis ie ankaŭ tiam, kiam la prahomo luktis por sia vivo kaj neniu sciis, kien evoluas la homa gento. Ankoraŭ neniu sciis, ĉu homaro estos kapabla flugi al Luno aŭ konkeri la universon.

Nur nun mi vidas, ke mi estas pli malgranda, ol tiu ĉi eta ŝtonero. Ni homoj estas nur polveroj en la granda maŝino de la universo.

Ŝtonero estu salutate! Mi petegas montru al ni la ĝustan vojon!