Béla Apáti Kovács's blog/

Hieraŭ mi renkontiĝis kun esperantisto. En la unua momento li tiel aspektis, kiel ĉiu homo. Li havis manojn, piedojn, eĉ ankaŭ lia kapo estis ĉiutaga. Nenia strangaĵo estis, kio perfidus lian esperantistecon. Multaj homoj certe ne kredus tion. Oni pensas, esperantisto estas strangulo, kiel NIFO-ano aŭ io simila. Sed tiu ĉi esperantisto vivas sur la olda terglobo kaj ĉiutage li iras al sia laborejo, li tagmanĝas en la proksima restoracio kaj mi certas scias, matene li legas gazeton kaj vespere en amika rondeto trinkas kruĉon da biero.

Tamen io estas, kio diras: li estas esperantisto. Tio io loĝas en la koro kaj ĝi pelas lin disvastigi la movadon. Se li ekvidas la flagon de esperantistoj, tiu ĉi ulo tuj eksaltas kaj komencas oratori pri la interna ideo.

Ĉu tio estas bona?

Eble. Ĉar esperantisto estas pacema homo. Li volas mondpacon, fratecon kun ĉiu homo, estu tiu nigrulo, flavulo aŭ blankulo. (Ni ne forgesu esperantistoj estas verduloj!)

Ĉi esperantisto estas bonintenca homo kaj lin ne interesas, se li estas primokita. Ofte mi aŭdis mokan rimarkon kaj poste cinikan ridon: li estas esperantisto. La alia tuj ridaĉas kaj diras: El kiu planedo li alvenis?

Ĉu vere esperantisto estas ridinda homspeco? Kial oni pensas pri li tion?

Laŭ mi, esperantisto ne estas la pasinto, eĉ li estas la estonto, kiu montras al ni la sekvindan vojon.