Béla Apáti Kovács's blog/

Semajnaj pensoj

( Savboato / lifeboat )

Boato

Deseda

Proksime al la urbo Kaposvár estas artefarita lago. Antaŭ jardekoj ĝi estiĝis kaj ekde tio ĝi estas ŝatata ekskursejo kaj fiŝkaptistejo de la kapoŝvaranoj. En la someraj monatoj multaj homoj vizitas ĝian plaĝon por baniĝi kaj sunumi. La belega pejzaĝo kun montetoj kovritaj de pitoreskaj arbaroj ravas la turistojn kaj ripozantojn.

Antaŭ nelonge perpicikle mi ekskursis tien farante kelke da fotoj, kiujn mi nun aldonas al mia verkaĵo. Promenante sur la lagobordo miajn okulojn ekpikis savboato. Nu, ĝi ne estus strangaĵo sur lago, ja ĉie sur ĉiu lago en la mondo oni povas vidi similan akvoveturilon. Kie oni baniĝas, naĝas kaj boatumas, tie laŭleĝe estas necesa starigi tian bazon por savi la vivon, se hazarde okazas akcidento.

Sed tio jam estis stranga por mi, sur la savboaton estis skribite nur angle: LIFEBOAT.

Por kiu? Tiun ĉi lagon grandparte vizitadas nur hungaroj. Eksterlandanon malmultas eĉ en la plej varmaj monatoj. Se tamen oni renkontiĝas kun ili, tiam ili venas kun siaj hungaraj geamikoj.

Mi timas la hungaran lingvon. Eble hodiaŭ nur sur tiu ĉi boato estis anglolingva teksto, sed alvenos tago, kiam la hungaraj vortoj malaperas de sur niaj stratoj, kaj ĉie oni trovos nur fremdajn vortojn. Malrapide la okuloj kaj oreloj alkutimiĝas ilin. Fine ni mem estos la ekzekutisto de la hungara lingvo.

Ni ne atendu tiun ĉi tagon! Ne hontu uzi nian belegan lingvon, ĉar eble ankaŭ la eksterlandanoj prefere renkontas hungaran lingvon, ol ian uniformitan anglan lingvaĉon.

( Per la angla lingvaĉo mi ne deziras insulti la angle parolantojn, ĉefe ne la anglojn, sed dum la lastaj jardekoj mi ofte spertis, ke kelkaj samsandanoj miaj, kiom kripligas la belegan lingvon de Ŝekspiro.)

Hieraŭ mi renkontiĝis kun esperantisto. En la unua momento li tiel aspektis, kiel ĉiu homo. Li havis manojn, piedojn, eĉ ankaŭ lia kapo estis ĉiutaga. Nenia strangaĵo estis, kio perfidus lian esperantistecon. Multaj homoj certe ne kredus tion. Oni pensas, esperantisto estas strangulo, kiel NIFO-ano aŭ io simila. Sed tiu ĉi esperantisto vivas sur la olda terglobo kaj ĉiutage li iras al sia laborejo, li tagmanĝas en la proksima restoracio kaj mi certas scias, matene li legas gazeton kaj vespere en amika rondeto trinkas kruĉon da biero.

Tamen io estas, kio diras: li estas esperantisto. Tio io loĝas en la koro kaj ĝi pelas lin disvastigi la movadon. Se li ekvidas la flagon de esperantistoj, tiu ĉi ulo tuj eksaltas kaj komencas oratori pri la interna ideo.

Ĉu tio estas bona?

Eble. Ĉar esperantisto estas pacema homo. Li volas mondpacon, fratecon kun ĉiu homo, estu tiu nigrulo, flavulo aŭ blankulo. (Ni ne forgesu esperantistoj estas verduloj!)

Ĉi esperantisto estas bonintenca homo kaj lin ne interesas, se li estas primokita. Ofte mi aŭdis mokan rimarkon kaj poste cinikan ridon: li estas esperantisto. La alia tuj ridaĉas kaj diras: El kiu planedo li alvenis?

Ĉu vere esperantisto estas ridinda homspeco? Kial oni pensas pri li tion?

Laŭ mi, esperantisto ne estas la pasinto, eĉ li estas la estonto, kiu montras al ni la sekvindan vojon.

Ĉu vi jam cerbumis, en kiu lingvo ni komunikos, se hazarde iam en la Universo estos trovitaj raciaj estaĵoj?

Ni homoj ofte ne komprenas unu la alian ĉi tie sur la terglobo. Ni ne povas konsenti pri komuna lingvo. Lingvaj bataloj furiozas ĉie de la Unuiĝantaj Nacioj ĝis diversaj internaciaj organizoj.

Kiel ni povos kompreni la kosman lingvon, kiun parolos la nifonaŭtoj? Ĉu ilia lingvo same, kiel la teraj mondlingvoj selektiĝas kaj ĝuas privilegon, kies potenco dependas de la grandaj nacioj aŭ la selektiĝon direktas racio kaj logiko.