Béla Apáti Kovács's blog/

Por mi Esperanto estas ĉiutaga lingvo. Ne pasas tago, ke ĝi ne estus uzata. Sen ĝi nun mi jam ne povus ekzisti. La Zamenhofa lingvo helpas al mi en ĉio. Ĝi ne estas nur hobia lingvo, kiel multaj homoj opinias pri ĝi. Dum jardekoj helpe de Esperanto mi vojaĝadis ekonante multe da landoj, akirante sincerajn geamikojn tra la tuta mondo.

Junaĝe mi ege ŝatis korespondi. Tiu ĉi revo pelis min por lerni iun lingvon. En la sepdekaj jaroj vivantaj en socialistaj landoj ni estis enfermitaj kaj nur malfacile ni povus vojaĝi eksterlanden. La korespondado estis ia anima vojaĝo. Verdire tiutempe la leteroj alvenis tre malrapide. Ofte ni devis atendi semajnojn je la respondoj. Ho, kiom granda estis la ĝojo, kiam la poŝtisto trandonis al mi leteron venintan el iu fora lando. Mi estis tute ravita.

Tiu ĉi miraklo ankoraŭ nun kaŭzas eksciton kaj mia koro ekpulsas rapide. Sed nun jam grandparte tiuj ĉi kontaktoj okazas rete. Tiel la komunikado estas pli rapida kaj jam mi ne devas atendi semajnojn. Ofte mi povas babiladi kun miaj geamikoj kaj iliaj respondoj tuj venas. Ĝi estas grandioza sento. La mondo malgrandiĝis kaj Esperanto denove pruvis sian gravecon kaj utilon.

Mi ĝojas, ke mi ellerni la Internacian Lingvon kaj proponas al ĉiu lerni kaj ekkoni ĝin, ĉar per tiu ĉi lingvo oni povas venki grandegajn distancojn.

Esperanto!? Ĝi estas artefarita lingvo. Tamen nun ĝi jam fariĝis la plej nova branĉo de la homaj lingvoj.

Precize oni ne scias, kiom da homoj uzas kaj parolas ĝin. Estus bone kredi, iutage ĝin oni uzos, kiel nian duan gepatran lingvon. En la tuta mondo ĉie per Esperanto oni povos komprenigi sin kaj falos la lingvaj bariloj.

Multaj aferoj malhelpas ĝian disvastiĝon. En la unua loko estas la homa stulteco.

Jes, la stultaj homoj povas kaŭzi grandan domaĝon por la Internacia lingvo. Mi ne komprenas, kial oni elektas pli malfacile ellerneblan lingvon, kiam ankaŭ per la Zamenhofa lingvo oni povus komuniki tute same, kiel per mondlingvoj. Krome tiu ĉi lingvo estas neŭtrala. Ĝi apartenas al neniu nacio aŭ popolo.

Mi ne konas homon, kiu perfekte povintus ellerni fremdan lingvon, malgraŭ tio, ke li lernis ĝin jarojn, kaj jardekojn. Kiu asertas, ke mi jam perfekte scias iun lingvon, tiu mesogas, ĉar ni ne scias eĉ nian gepatran lingvon senerare.

Do, mondo krias por Esperanto, tamen el ni nur malmultaj aŭdas ĉi vokvorton kaj multaj niaj homfratoj indiferente iras preter nia kara lingvo.

Kio devus okazi, ke Esperanto estu akceptita unuanime, kiel pontolingvo por la homaro?