Béla Apáti Kovács's blog/

Ni hungaroj nepre devus ellerni Esperanton. Nia lingvo la hungara estas izolita en Eŭropo. Niaj lingvaj pranencoj vivas fore de ni kaj ankaŭ ili estas etlingvoj. Multaj el ili enfondiĝis la lokajn lingvojn dum jardekoj sur la teritorio de la imama teritorio de Sovetio.

Nia plej multnombra lingva pranenco estas la finno. La simileco inter la du lingvoj estas malgranda. Nur ĉe la gramatikaj radikoj estas trovebla pranenceco, kaj krome kelke da praaj vortoj pruvas, ke ambaŭ lingvoj devenas el sama familio.

Do, la hungara lingvo estas malgranda insulo en la oceano de la lingvoj kaj ĝi estas atakita, influita ĉiutage fare de aliaj lingvoj.

Dum jarcentoj la hungara lingvo transvivis diversajn reformojn, kiuj ebligis ĝian renoviĝon. Tiuj ĉi reformoj ĉiufoje donis novan vivforton al ĝi. Sed en la dua parto de la dudeka jarcento ĉio fariĝis pli rapida. La distancoj mallongiĝis inter kontinentoj kaj kulturoj. Tiu ĉi fenomeno daŭras ankoraŭ nun. Ĝi estas sentebla ankoraŭ ĉe la naciaj lingvoj. La malgrandajn lingvojn kaj kulturojn subpremas la grandaj. Vole nevole en la hungaran lingvon enŝteliĝas fremdaj vortoj kripligante ĝin.

Neŭtrala lingvo estus kapabla defendi la naciajn lingvojn kaj kulturojn. Ĝi helpus elimini la lingvan malegalecon.

Se ni deziras konservi la hungaran lingvon ankoraŭ por la sekvaj jarcentoj, tiam ni hungaroj unuanime devas apogi la ideon de Esperanto.

En la arbaro la bestoj kunvenis por elekti komunan lingvon, ĉar ili ne komprenis unu la alian.

Helpe de interpretisto komenciĝis granda diskuto, ĉar ĉiu besto deziris sian lingvon.

La museto proponis: la musolingvo estas disvastiĝinta en la tuta mondo. Musoj estas ĉie en ĉiu lando. Do tiu ĉi lingvo estas taǔga por komuna lingvo.

Tamen al la aliaj bestoj ne plaĉis la ideo. Prefere ili elektus la lingvon de pli granda besto. Museto estas tro malgranda.

La elefanto eklevis sian  rostron signante, ke ĝi deziras paroli.

-Mi estas sufiĉe granda, do elektu min! – ĝi diris milde.

-Jes vi estas granda, sed la via ne estas taǔga por komuna lingvo – diris la bestoj – ni devas elekti tiun lingvon, kiun ĉiu besto estimas.

Tiam neatendite el la densa arbustaro elkuregis la forta leono.

La bestoj ĉiuj ektimiĝante dissaltis, ĉar ili timis de ĝi.

Neniu kuraĝis kontraǔdiri la leonon. Ili obeeme akceptis ĝian proponon kaj diligente ĉiu tuj komencis lerni la lingvon de la leono.