Iam mi sonĝis pri Esperanto. Ĝi estis belega sonĝo. Mi ege bedaŭris kial mi vekiĝis. Malfermante la okulojn la sonĝo tuj forflugis.

Pri kio temis mia sonĝo?

Mi vivis en tia mondo, kie la Zamenhofa lingvo estis vaste disvastiĝinta kaj ĉiu parolis ĝin.

La imperio de tiu ĉi mirakla lingvo faligis landlimojn kaj malaperis la lingvaj miskomprenoj. La homoj vivis unu kun la alia en frateco kaj harmonio.

Ni geesperantistoj ofte estas atakitaj, ke ni tro revadas pelante iluzion kaj ankaŭ mem nia lingvo estas nur sonĝo. Ĝi neniam fariĝos la dua gepatra lingvo de la homaro, ĉar ĝi ne staras sur fiksa bazo. Ĉi tiun rolon jam delonge plenumis mondlingvo. Efektive jam neniu deziras neŭtralan pontlingvon. La universala akcepto de Esperanto nur plivastigus la ĥaoson de la ekzistaj lingvoj.

Mallonge la Zamenhofa lingvo solvus nenion, eĉ…

Ĉu efektive Esperanto estas nur la granda sonĝo de la homaro?