La viro staris ĉe la stratangulo kaj rigardis la preterirantajn homojn.
Li faris nenion, li nur rigardis la homojn. Kiom multe da homoj iras sur tiu ĉi strato. Inter ili estas junaj kaj maljunaj. Ĉiu homo estas aparta mondo, universo en kiu miloj da steloj kaj planedoj cirkulas.
Ankaŭ li estas aparta mondo kaj li bone sciis, iam lia mondo neniiĝos. Li malaperos en la nigran profundon kaj liaj steloj estingiĝos por ĉiam.
Li timis  la morton kaj li ekprovis ne pensi pri ĝi. Sed ĝi estis tre malfacila, ĉar ĉiuminute la vivo memorigis lin al la morto. Estus bone iam forgesi ĝin kaj vivi ĉiam en la ĉieloj.
Se li malfermas la okulojn li vidas pli belan mondon. La imago plibeligas la realon. Tion li bone sciis, tamen li ege ŝatis revadi sur la strato, kiam homoj preteriras li kaj ilia ondado kaŭzas al li kapturniĝon.