Vespere mi promenis sur la strato kaj neatendite ekaperis antaŭ mi malriĉulo en ĉifona vestaĵo.
"Kion li deziras?" -ekfulmis en mia cerbo la demando.
Li mute rigardis min kaj etendis manon al mia nazo. Li diris preskaŭ plorante:
-Mi petegas, sinjoro. Mi jam depost tagoj ne manĝis. Donu al mi kelke da moneroj.
Mi jam ĵus volis malfermi mian monujon, kiam en lia poŝo mi ekvidis botelon plenan kun brando apenaŭ mankanta el ĝi.
Mi koleriĝis. Mi estas kontraŭ la alkoholismo. Tiu ĉi homo certe elspezas ciom da mono por brando kaj aliaj drinkaĵoj. Eble pro ĝi li iĝis malriĉulo kaj koruptiĝis. Fine mi retiris mian manon.
-Ja, vi estas ebria - mi elbuŝigis.
-Mi petegas. Ne pensu tion. Mi ne estas ebriulo.
-Sed en via poŝo tie kaŝiĝas botelo da brando.
-Ĝi estas medikamento.
-Ĉu? - mi ekmiris
-Jes miaj okuloj estas malsanaj. Apenaŭ mi vidas.
-Ne ridigu min, amiko! Por kio servas la brando.
-Ĉiumatene per ĝi mi lavadas miajn malsanajn okulojn.
-Ĉu la brando kuracas la malsanajn okulojn?
La malriĉulo ekridetis kaj diris.
-Post la lavado mi vidas pli bele la mondon.