La maljunulo promenis sur la riverbordo. Li estis sola kaj krom li neniu estis tie. Jam preskaŭ estis vespero. En la malproksimo vidiĝis la lumoj de la urbo.

Li tre ŝatis promenadi sur la riverbordo. La vidaĵo de la akvo ĉiam trankviligis lin. Ankaŭ nun li sidiĝis sur la riverbordon kaj mute rigardis la akvon.

La akvo malrapide movis portante ankaŭ al li malnovajn memoraĵojn.

Ne ĉiam li promenadis riverborde sola. Iam antaŭ multaj, multaj jaroj al tiaj promenadoj akompanis bela, blonda knabino kaj ili kune revadis rigardante la stelojn sur la ĉielo.

Sed ve, tiu tempo jam delonge forpasis. La rivero forportis ankaŭ la malnovan amon. Li restis sola. Tiu bela, blonda knabino malaperis por ĉiam el lia vivo. Tamen bone pensi pri ŝi kaj denove travivi tiujn karajn momentojn.

Li fermis la okulojn kaj pensis, ke ŝi estas kun li. La maljunulo volis ekpreni ŝian molan manon, sed li prenadis nur aron da herboj.

Eta larmoguto ekaperis en liaj okuloj kaj ekiris hejmen lasante memoraĵojn riverborde.