Peĉjo promenis en la vintra parko. Antaŭ tagoj neĝis kaj hieraŭ la geknaboj faris belan, grandan neĝulon. Sed ili forgesis surmeti ĝin nazon el ruĝa karoto.

Ĝi ploretis amare, kiam Peĉjo alvenis tien.

-Kial vi malĝojas? – demandis li.

-Mi ne havas nazon kaj la birdoj primokas min – Ĝi respondis.

-Mi volonte helpos al vi – diris Peĉjo.

-Kiel vi povus helpi al mi? – ekmiris la neĝulo

-En la proksima strato loĝas mia avinio. Mi petas de ŝi karoton. Certe ŝi donacos ĝin por vi.

Kiam la neĝulo ekvidis sian novan nazon, ĝi iĝis eksterordinare feliĉa. Nun jam ankaŭ ĝi havas nazon, kiel ĉiu neĝulo en la mondo. Ĝi ne devos honti antaŭ la birdoj.

Ĝi dankis la helpon al la knabeto kaj ekde tiu ĉi tago ili ĉiutage renkontiĝis en la parko kaj longe babiladis pri interesaj aferoj ĝis printempo, kiam la neĝulo adiaŭis kaj foriris norden, kie ĉiam estas frosto.