Mi revadas, iam Esperanto fariĝos la dua gepatra lingvo de la homaro kaj ĉiu komprenas unu la alian. Malaperas la lingvaj bariloj.

Ĉu ĝi estas bela sonĝo?

Eble.

Sed kiom bonege estus, se ĉiu homo devus ellerni nur unu fremdan lingvon. Nuntempe la anglolingvanoj havas privilegon, ili ne estas necese lerni lingvojn, se ili deziras komuniki, komprenigi sin eksterlande.

Ekzistaj popoloj kies lingvo estas malgranda, la loĝantoj de tiuj ĉi popoloj devas ellerni plurajn lingvojn, ĉefe la anglan, se ili volas liberiĝi el inter la muroj de ilia lingvo. Kiom multe da laboro, kiom multe da tempo ellerni fremdan lingvon. Kiu neniam lernis lingvon, tiu ne scias. Tamen fine nur malmultaj lernantoj atingas la celon la bonan lingvoscion. Ili granda nombro restas eterna komencanto, balbutanto, kiu apenaŭ povas komprenigi sin. Tiuj ĉi homoj ĉiam estos je malavantaĝo kaj ili vane klopodis ellerni la elektitan lingvon, la denaske parolantoj ĉiufoje superos ilin.

Tial estus necese, se ekzistus helplingvo, kiu solvus ĉi problemon.

Mi scias, ridinde diri al geesperantistoj: Lernu Esperanton! Ja, ni bone scias Esperanto estus kapabla plenumi tiun ĉi rolon.

Sed ni provu konvinki la mondon, ke la Zamenhofa lingvo estu akceptita sur ĉiu tereno kaj oni ne timu uzi ĝin ankaŭ en la ĉiutaga vivo!

Mi esperas, nia amata lingvo baldaŭe estos akceptita kaj tiam realiĝos la sonĝo de nia majstro doktoro Zamenhof kaj komprenble ankaŭ la nia: Falos la lingvaj bariloj kaj la homaro komprenos unu la alian. Eble tiam ankaŭ nia mondo estos pli paca kaj harmonia.