Iu diris al mi, ke li volonte lernus la Zamenhofan lingvon, se li estus sciante en kiu lando oni parolas ĝin. Laŭ li la naciaj lingvoj estas pli valoraj, ĉar malantaŭ ili estas riĉa literaturo, kulturo.
Por li ne estis sufiĉa scii Esperanto povus iĝi la pontlingvo de la tuta homaro kaj se ĝi estus universale akceptita, tiam efektive la terglobo povus esti Esperantujo, kies civitanoj parolas saman helplingvon per kio ili kompranas unu la alian.
Jes ĝi estas hodiaŭ nur bela revo kaj multaj homoj prefere lernas malfacilajn lingvojn ol Esperanton.
Kiel konvinki la dubantojn pri la utiloj de
la Internacia Lingvo.
M
i konfesas, mi estas senkonsila. Se mi intense propagandas Esperanton, tiam miaj homfratoj rapide manifestas min je fanatikulo kaj en iliaj okuloj mi ŝajnas priridinda ulo kiu kriegas kontraŭ la ventego. Vane mi parolas kaj parolas pri Esperanto oni ne aŭskultas min.
Sed se mi mutas, miaj pensoj neniun atingas.
Kion mi faru?
Kiel mi konvinku la homojn?
La mondo estus pli simpla, se Esperanto disvastiĝus kaj ĝi estus parolata vaste en ĉiu lando.
Nun antaŭ mi ekaperas bela estonto. Ĉu homo devas scii nur du lingvojn la gepatran kaj Esperanton. La infanoj jam kun la gepatra lingvo ellernas
la Internacian Lingvon
kaj ĝia scio estas natura en ĉiu kapo. Neniu dubas kaj la homoj komprenas tiu ĉi lingvo estas por ili.
Bedaŭrinde ĉi bela bildo baldaŭe malheliĝas, ĉar en nia nuna mondo la bruego de la armiloj subpremas ĝian mildan voĉon.