Mia blogo pri Esperanto (02)

Mi estis ankoraŭ infano, kiam mi renkontiĝis kun Esperanto. Tiam mi sciis pri ĝi preskaŭ nenion. Ĝi estis hazarda renkontiĝo, kiel ĉio en la vivo. Se mi ne estus irinta al nia vilaĝa biblioteko, nun mi ne scius ĝin.

Ne mi elektis Esperanton. Laŭ mi ĝi elektis min.

Stange, ĉu ne? Sed tio estas la fakto.

De tiu ĉi tempo mia esperantistiĝo estis ne haltigebla.

Post tiu tago mi plurfoje ĉesis mian kontakton kun la Zamenhofa lingvo, sed ĉiufoje ĝi retiris, kaj ne lasis foriri. Io nevidebla forto tiris, eĉ tiregis min al ĝi. Iutage mi sentis mi estas katenita kaj mi ne povas liberiĝi de ĝia brakumo.

Eble nun vi pensas, ke mi plendas.

Ne amiko, mi ne plendas. Por mi ĉi lingvo estas ege grava. Ĝi difinas mian ĉiutagan vivon. Se mi vekiĝas mi tuj pensas pri ĝi esperante mi travivos tiun admirindan momenton, kiam ĝi vaste estos uzata kaj ĝi plifaciligas la homan kontakton sur ĉiu tereno.

Mi scias Esperanto havas malamikojn, kiuj tage kaj nokte klopodas forigi ĝin el la cerbo de la homoj. Tiuj ĉi homoj fabrikas stultajn argumentojn kontraŭ ĝi. Bedaŭrinde ilin kredas simplaj homoj kaj ili ne vidas la veran sencon de tiu ĉi grandioza lingvo.

Mi jam plurfoje decidis balaii el la kapoj tiujn multajn stultaĵojn kaj muĝante kriegi al ili: Esperanto estas por vi.