-         Atentu! Tiu ĉevalo, kiun vi hieraŭ forvendis al mi, hodiaŭ mortaĉis.

-         Interese…. Ĉe mi ĝi faris neniam ion tian .

 

*

 Urso falis en grandan profundan kavon.  Leporeto rimarkas kaj ekkompatas lin dirante:

-         Atendu urso, mi tuj vokos helpantojn.

-         Mi ne plu atendos – respondas la urso.

 

*

Rano revante promenante sur arbara pado venas al vojoforko.Tie staras tabulo kun ordono: „Beluloj dekstren, saĝuloj maldekstren!”. La ranon kaptas dilemo: : kion nun fari, ĉu disduiĝi?

                                                           *

 

Rakonto de viro

 Antaŭ du semajnoj mi havis la 45-an naskiĝtagon. Matene mi iris en la kuirejon por matenmanĝi, kie mia edzino eĉ bonan matenon ne diris. Ellitiĝis ankaŭ miaj filoj, kiuj sen saluti min kiel kutime, forkuris al la lernejo. Nu, mi pensis, mia familio tute forgesiĝis pri mia naskiĝtago. Malbonhumore mi ekiris al mia laborejo. Enpaŝis la oficejon. Mia asistantino Manjo ekstarante de sia seĝo, gaje kaj kare alparolis min: feliĉan naskiĝtagon ĉefo! Almenaŭ ŝi sorĉis rideton sur mian vizaĝon, kaj mi fartis iomete pli bone. Tagmeze Manjo frapetis la pordon de mia ĉambro, kaj gaje diris al mi: ĉefo, hodiaŭ vi havas naskiĝtagon, mi proponas ke ni du iru tagmanĝi kaj festi ĝin. Ĝoje mi akceptis la proponon. Ni iris ne al kutima ĉiutaga ejo, sed al bonetosa vilaĝa restoracio, kie post tagmanĝo ni trinkis po du glasojn da delikata vermuto.

Memkompreneble mi konsentis, kiam Manja prezentis novan ideon. Ŝi, ĉar estas mia naskiĝtago, proponis, ke la kafon ni trinku en sia loĝejo, kaj ne reiru jam en la oficejon. Do ni iris en la loĝejon de Manjo, kie babiladis, anstataŭ kafo ni trinkis ankoraŭ po du glasojn da delikata vermuto kaj fumis bonegan cigaredon. Post iom da tempo Manjo alparolis min: kara ĉefo, se ne ĝenas vin, mi ŝanĝus mian vestaĵon iom pli komforta. Mi petas nur kelkajn minutojn. Vere post kelkaj minutoj Manjo revenis portanta naskiĝtagan torton en la mano, kaj post ŝi venis mia edzino kun miaj filoj, kaj la plej proksimaj gekolegoj kaj ĉiuj kantis la konatan kanteton „ĝojan naskiĝtagon”.

Mi sidis sur la kanapo, kaj krom ŝtrumpetoj nenian vestaĵon mi surhavis…

                                              *

Indiana trubestro iras al la magiisto, kaj demandas lin:

-         Kia estos la vintro?

-         Tre frosta ĝi estos.

-         Ĉu certe?

-         Jes certe.

-         Ĉu mi komencu kolekti hejt-lignon?

-         Jes, komencu!

-         Ĉu ankaǔ mia familio komencu kolekti  hejt- lignon?

-         Jes, ankaǔ via familio komencu!

-         Ĉu mia tuta tribo komencu kolekti  hejt- lignon?

-         Jes, via tuta tribo komencu!

Post du semajnoj la magiiston tamen kaptas konsciencriproĉo, ke eble la tribo faras superfluan laboron. Do, sin vestas en viran kostumon kaj kravaton, kaj ekiras en la urbon al la meteorologia instituto. Tie li demandas la direktoron:

-         Kia estos la vintro?

-         La vintro tre frosta estos.

-         Ĉu certe?

-         Jes, certe.

-         Sed tute certe?

-         Jes, tute certe. Sur la satelitfotoj tre bone videblas, ke la indianoj ĉie kolektas la hejt-lignon.

                                                        *

-         Kial vi tranĉis la voston de via hundo?

-         Ke li ne povu svingi, se ekvidas mian bopatrinon.

                                                           *

 

-         Kion la indianoj tenas en kruda ĉevalhaŭto?

-         ???

-         Ĉevalon.

 

*

Oni demandas la junan edzon:

-         Kiel stiras via bopatrino?

-         Tre bone. La vojoj jam komencis kurbiĝi laŭ ŝia volo.

 

*

 

-         Imagu, mi estis ĉe frizistino! – diras la bopatrino.

-         Kaj ĉu ŝi ne estis hejme? – demandas la bofilo.

 

*

En la tute plena gastejo viro, kiu ŝatus vespermanĝi, lokon serĉanta alpaŝas tablon, ĉe kio sola sidas virino, kaj tre tre ĝentile demandas ŝin, ĉu permesita ŝidiĝi tie.

La virino aŭskultas lin, kaj laŭte ekkrias: impertinenta porkaĉo! Kion vi imagas?! Ĉu mi interkuŝiĝu kun vi?! Neniam!

La viro hontigita kun ruĝflamanta vizaĝo iras al la bartablo. Post kelkaj minutoj la virino aliras lin, kaj ekskuziĝas jene: kara sinjoro, pardonu min, sed mi estas kondutpsikologo, kaj faris nur teston, mi ŝatus ekscii, kiel la viro kondutas en tia inzultita situo.

La viro aŭskultas ŝin, kaj subite ekkriegas:

Ĉu?? Milon por unu nokto?!  Kion do vi imagas virinaĉo?

                                                            *

 

    

 

Rakonto de viro

 

Antaŭ du semajnoj mi havis la 45-an naskiĝtagon. Matene mi iris en la kuirejon  matenmanĝi, kie mia edzino eĉ bonan matenon ne diris. Ellitiĝis ankaŭ miaj filoj, kiuj sen saluti min kiel kutime, forkuris al la lernejo. Nu, mi pensis, mia familio tute forgesiĝis pri mia naskiĝtago. Malbonhumore mi ekiris al mia laborejo. Enpaŝis la oficejon. Mia asistantino Manjo ekstarante de sia seĝo, gaje kaj kare alparolis min: feliĉan naskiĝtagon ĉefo! Almenaŭ ŝi sorĉis rideton sur mian vizaĝon, kaj mi fartis iomete pli bone. Tagmeze Manjo frapetis la pordon de mia ĉambro, kaj gaje diris al mi: ĉefo, hodiaŭ vi havas naskiĝtagon, mi proponas ke ni du iru tagmanĝi kaj festi ĝin. Ĝoje mi akceptis la proponon. Ni iris ne al kutima ĉiutaga ejo, sed al bonetosa vilaĝa restoracio, kie post tagmanĝo ni trinkis po du glasojn da delikata vermuto.

Memkompreneble mi konsentis, kiam Manja prezentis novan ideon. Ŝi, ĉar estas mia naskiĝtago, proponis, ke la kafon ni trinku en sia loĝejo, kaj ne reiru jam en la oficejon. Do ni iris en la loĝejon de Manjo, kie babiladis, anstataŭ kafo ni trinkis ankoraŭ po du glasojn da delikata vermuto kaj fumis bonegan cigaredon. Post iom da tempo Manjo alparolis min: kara ĉefo, se ne ĝenas vin, mi ŝanĝus mian vestaĵon iom pli komforta. Mi petas nur kelkajn minutojn. Vere post kelkaj minutoj Manjo revenis portanta naskiĝtagan torton en la mano, kaj post ŝi venis mia edzino kun miaj filoj, kaj la plej proksimaj gekolegoj kaj ĉiuj kantis la konatan kanteton „ĝojan naskiĝtagon”.

Mi sidis sur la kanapo, kaj krom ŝtrumpetoj nenian vestaĵon mi surhavis…

 

 

                                                           *

Policanedzino kuŝas kun sia amato en la lito. Subite aŭdiĝas ŝlosiltintado.

 

-         Dio mia! Mia edzo hejmenvenis. Kaŝiĝu kara mia malantaŭ la televidilon, dum mi vokos lin en la kuirejon, kaj vi povos kaŝiri.

La edzo tuj enkuras la ĉambron, enŝaltas televidilon, kaj komencas rigardi matĉon

La edzino vokas lin en la kuirejon:

-         Venu kara! La vespermanĝo pretiĝis.

-         Poste mi iros, mi rigardas nun la matĉon.

Kion fari, la edzino iras en la kuirejon, prenas kruĉon kaj ĵetas ĝin sur la plankon espere, ke je la bruo la edzo elvenos. Sed ve, la kruĉo ne rompiĝis sed resaltis en sian manon. Ŝi kuregas en la ĉambron kaj rakontas al la edzo:

-         Imagu, kio okazis! Mi volis porti kruĉon da biero por vi, la kruĉo falinta sur la plankon ne rompiĝis, sed resaltis en mian manon.

-         Tio estas nenio! Mi spektas la matĉon, kaj vidas, ke oni eligis malregulantan ludanton, kaj imagu, ĵus li preteriris min.

 

 

                                               *

Karega Feino renkontiĝas kun policano:

 

-         Saluton policano! Mi plenumos unu deziron vian. Kion vi deziras?

-         Bonan tagon!

 

*

 Karega Feino renkontiĝas kun policano:

-         Saluton policano! Hodiaŭ vi festas la kvardekan naskiĝtagon, pro tio vi povas peti ion de mi.

-         Mi petas vian identigan karton!

 

*

      La edzineto de policano dum la nuptonokto konfesas:

-         Kara mia, mi jam havis viron antaŭe.

 

-         Tute ne gravas, mia floreto, ankaŭ mi

                                                                  *

Malica fabeleto

 Vivis iam ie malbelega junulino. Foje, en brila somera tago ekaperis antaŭ ŝi  Bonkora Feino, kaj alparolis ŝin:

Mi ja scias, ke pro via malbeleco vi nenie havas bonŝancon, tial mi plenumos viajn tri dezirojn. Do, pripensu, kaj diru pri kio vi sopiras.

La junulino ekĝojegis al tiu bonŝanco, kaj diris:

Mi dankegas kara Bonkora Feino. Jen miaj deziroj:

Unue, mi ŝatus multege da mono, ke neniam mi devu plu labori.

En tiu minuto ŝi ricevis atestilon pri sia nova bankkonto.

Duavice mi ŝatus vivi en belega loko, havanta elegantan vilaon kaj aŭton, kaj ĉion, kion la plej riĉaj homoj havas.

En tiu minuto jam kune kun la feino ŝi sin trovis en nova dezirita hejmo.

Triavice, kun via magia forto ŝanĝu min tia, ke neniu viro kapablu kontraŭstari min, mi petas.

Kaj tiel iĝis la juna malbelulino kruĉo da freŝa ŝaŭmanta biero.

 

                                                        *

 

Policisto haltigas malregulanton, kaj volas lin monpuni. La punigonta viro ekmarĉandas: se mi povas al vi starigi enigmodemandon, pri kiu vi ne povas respondi, ĉu vi nuligos mian punon?

La policisto ŝatanta la enigmojn, jesas.

-         En kioma monato naskiĝas la plej multaj infanoj?

-         Bedaŭrinde mi ne scias – respondas la policisto.

-         Nature en la naŭa.

Kion fari, la policisto nuligis la punon laŭ la  antaŭa interkonsento.

Sed venas sekvonta kontraŭregula ŝoforo. La policisto proponas marĉandon: se vi povos solvi mian enigmodemandon, mi nuligos vian punon. Jen la demando: ĉu vi scias kiam naskiĝas la plej multaj infanoj?

-         Bedaŭrinde ne, respondas la viro.

-         Sed tion ne scii, - ridetas la policisto – nature en septembro.

 

*

 

La fileto de policisto hejmenvenas el la lernejo, kaj raportas al la patro:

-         Imagu, hodiaŭ ni lernis, ke la homo originas de simio.

-         Povas esti, ke la homo originas de simio, sed la policisto certe ne.

                                

-         Kien vi portas tiujn du anserojn?

-         Por mia kara bopatrino. Hieraŭ ŝi diris, ke la duonon de sia vivo donus por unu ansero.

 

 

*

Brokantisto demandas Etulon:

-         Ĉu vi havas iun eluzitaĵon por mi?

-         Atentu momenton. Tuj venos mia bopatrino.

 

*

Bopatrino de Etulo fiere parolas al bofilo:

-         Imagu, filo mia, la tajloro diris, ke mi havas klasikan vizaĝon.

-         Tiu idioto! Li pensas, se io estas malnova, tio jam klasika estas.

                                                                    *

Urso sidadas en la riverborda frambejo, dekstramane manĝegas la frambojn, per maldekstra trinkadas viskion el botelo. Bonege li fartas. Hazarde ekvidas leporeton, kiu akre mansignas kaj kriegas de la transa bordo.

-         Urso, urso venu ĉi tien! Mi montros al vi ion!

-         Lasu min nun leporeto! Mi iros nenien. Ĉi tie mi havas delikatajn frambojn kaj viskion, kaj bonege mi fartas.

-         Sed tamen venu urso. Certe vi ekĝojos ekvidonte kion mi montros al vi.

Fine la urso demetante la botelon sur arbotrunkon decidis tranaĝi la riveron. La rapidflua rivero forportis lin je du kilometrojn. Li komforte repromenis al la leporeto, kaj demandis:

-         Nu, leporeto, kion ĝojigan vi deziras montri al mi?

-         Vidu, vidu urso, kiel belega frambejo situas sur la transa bordo!