En legendo estas tradicia popola rakonto pri mirakloj perceptita de rakontanto. Nun mi rekontas legendon. En mia vilaĝostaras monteto, ni nomiĝas Huffero. Unu varianto de la fabelo pri Huffero. Iam, antaǔ multaj, multaj jaroj vivis Sankta homo inter monteto. Foje, kiam la suno estis subiranta kaj li estis laca li ekvidis en valo lumeton. Iris iradis laǔ vojo, antaǔ pordo li haltis kaj ekfrapadis. Malriĉulino ekmalfermis la pordon kaj ŝi salutis afable la gaston. Tuj ŝi gastigis lin. Post vespermanĝo la sinjorino parolis pri sia brava, lerta filo . Maljunulino estis tre fiera pro filo -Mia filo tre grava homo en vilageto, li estas hufferisto! Mia filo ĉevaloj de atenteme prizorgis kvazaǔ sian amikon. Li ĉiutage purigas ĝiajn kapon, korpon kaj piedojn, hufojn. Li karesas . La ĉevalo kliniĝis kapo, kvazaŭ cxevaloj ekkomprenis kion li parolas . - Baldaǔ la vagulo komencis oscedi, fermiĝis liaj okuloj. En lito li kuŝiĝis sed ankoraǔ noktemeze aǔdis kiel la diligenta hufferisto laboris. Estis jam hele, kiam li vekiĝis. Ellitiĝis kaj subite li audis ritman sonon, li ĉirkaǔrigardis kaj trovis junulon kiu batis la ardan feron per martelo. Li estis hufferisto de vilaĝeto. La fajrero disŝutas pro bato sed la Sankta homo ektenis ardan hufferon kaj ĵetis al monteto. -- Estu cxi tio signo sur la monteto ke generacio de estonta memoras pri la brava hufferisto kaj lia babilema patrino.