Iam, antaŭ longe-longe sur la monto Pongrác vivis paŝtisto, kiu havis
belegan filinon Ester. Ŝi estis belega, kiel vera feino. Svelta
staturo, belege blonda hararo, grizverdaj okuloj. Ester vizitadis la
foiron en urbo Gyergyó, kie ŝi renkontis „ĉarman, lertan" sikulan
junulon. Tiu junulo komprenis pri ĉio ebla, li estis kuraĝa kaj forta.
Je la unua vido ili enamiĝis unu al la alia. La junulo aĉetis por
Ester tukon, rubandon kaj mielkukon kun spegulo, kaj li petis ŝin esti
lia fianĉino. Ester ĝoje interkonsentis, poste tamen la afero ne
realiĝis, ĉar la junulo estis portata kiel soldato en la militon.
Ester atendis, persiste atendis lian revenon, tage ŝi laboris, sed
vespere ŝi ĝemetante rigardis la stelojn sur la ĉielo, nokte ŝi ne
povis dormi, ĉiuj ŝiaj pensoj vagis al la amato. Ŝi malgajis,
ploradis, ŝi afliktiĝis, la espero mal- kaj malgrandiĝis, sed ŝi
fidele atendis la karulon.

Baldaŭ en la vivo de Ester okazis io eĉ pli malgaja. Tiuregione
vagadis ĉefrabisto, kiu ekvidis Ester portanta akvon de la fonto, kaj
la belege bela junulino forte ekplaĉis al li, li levis en la selon kaj
rabis ŝin. Li portis ŝin en la restadejon de banditoj sur la Murda
monto. Dum tagoj li petegis Ester edziniĝi al li. Li alportis
ĉiuspecajn donacojn, orajn kolĉenon, ringon, belajn vestojn, sed Ester
ne volis, eĉ ne tuŝis ilin. La bandito, vidante la firmecon de Ester,
provis perforte devigi Ester iĝi la lia.

Ester en la fina senesperiĝo amare ekploregis kaj damnis la rabiston
kaj lian loĝlokon. La montoj ekaŭdis la plendon de la junulino,
abrupte ili ekmurmuris, ili ekĵetadis sin, la Murda monto falis,
kovrante la rabiston, lian vivejon, sed ankaŭ Ester. Kiam repaciĝis
ĉio, ekestis belega lago grizverda, kiaj estis la okuloj de Ester.
Ankaŭ nun videblas en la lago la trunkorestaĵoj de la pinarboj de
Murda monto. Laŭ la monto ankaŭ la lago ricevis la nomon Murda lago.
Ester ĉiunokte elvenas sur la lagon, tie ŝi atendas senespere sian
amaton.2
---------------------------------------
1 La plej granda kaj plej bela baraĵlago en Mez-Eŭropo. La legendon prezentas Jenő Gub laŭ la rakonto de maljuna sinjorino el Szárhegy (Transilvanio, nun parto de Rumanio).

2Laŭ alia versio, la falanta monto kovris ŝafaron, kaj la sango de la
bestoj kolorigis la akvon. Laŭ la ruĝa koloro de la akvo oni nomis ĝin
hungare Vörös tó, t. e. Ruĝa lago (rumane Lacu Rosu).