Mia vivo estas fotografado...

Al mia sesdekjariĝo
Mi estis eble dudekjara, kiam mi definitive kaj nenuligeble decidis, ke -- uzante la vortojn de la hungara poeto János Arany -- mi estos sinjoro bildskribanto. Inventante miajn pasinton kaj supozeblan estonto mi difinis por mi la plej gravajn fotografiistajn taskojn.
Mi devas starigi memoron al miaj kamparanaj geavoj, pere de ili al malaperinta, pura, sek-statura mondo Kie la vivo estis plena tiel, kiel Dio -- dum sep tagoj -- kreis la Mondon.
Mi devas prezenti la trioblan bazan travivaĵon de amo--naskiĝo--morto. Granda, skua sento. Kiel unuiĝis en mi tiuj tri? Sekvatage de la naskiĝo de nia filo mi estis petita fari fotojn pri sekcado de mortinto. Mi entreprenis nek antaŭe, nek poste tion, mi ne povus, sed tiam...
Mi trovis Eŭropon malsana. Difektita virusportanto de diktaturoj, kie konkero kaj liberigo en si mem estas nekompreneblaj. Tamen mi spertis: la Suno ĉiutage plenumas sian vojon. Ankaŭ nuntempe mi fidas je ĉiuj sunleviĝoj.
Dume mi retrovis en bizara kaj neverŝajna loko -- en la mortolito de mia avino -- miajn eksperimentajn, forgesitajn bildojn. Ĉe ilia farado, komence de la sepdekaj jaroj, en tiu periodo de mia fotista  kariero mi kredis ilian aperigon faka sinmortigo.
Niaj avoj kaj patroj donis al ni parte belegan, parte pezan heredaĵon. En la vivo de ni ĉiuj devas veni la momento, kiam konsideri ĝin estas neevitebla. Ni devas scii nian lokon en la mondo, ni devas fieri pri niaj valoroj, kaj ni devas precize inventari la (eĉ hazardajn) kulpojn.
Tiel ni nomeblas homoj.
Miajn entreprenitajn, devigajn taskojn en la tago de la inaǔguro de ĉi tiu ekspozicio --, kiu koincidas ankaǔ kun mia 60-a naskiĝtago -- mi devas konsideri plenumitaj. Mi estas denove libera, kiel adoleskanto. Plena de planoj. Fortojn mi petas de la Kreinto. (http://www.apatitoth.hu/szulinapra.php)

 *
Silentoj (Genezo)
Mi sidas antaǔ silenta, trankvila akvospegulo. Mi rigardas en la profundon, ĝi kirliĝas tie malsupre.
Mi prenas ŝtoneron en la manon, ĝi estas glata, brila. La malvarmeto ĝisiras la ostojn.
Mi forĵetas ĝin. Ĝi krispigas la akvon, poste revenas la paco.
Mi serĉas mian vizaĝon sur la akvospegulo. Rerigardas al mi aliaj : avo, avino, deruliĝintaj jarcentoj, jarmiloj. Mi revidas ĝis la kreado.
La sorto enmanigis al mi fotilon.
http://www.apatitoth.hu/csondek.php

*
Signoj
Etinfane mi tre ŝatis desegni signojn en la polvo. La imago buntigis la misterajn figurojn, la fantazio flugigis min al nekonataj pejzaĝoj, planedoj. Malaperemaj, rapide forviŝitaj signoj estis tiuj, sed en la animo longe restis ilia memoro.
Post jaroj, jam plenkreskule ofte revenis al mi en la kapon la bildoj en polvo. Desegni simbolojn por ke ili malfermu ĝis tiam neviditajn pejzaĝojn, mondojn ankaǔ por la aliaj.
Amo--naskiĝo--forpaso: ili vivas en mi kiel kohera bazo de travivaĵoj.  Unue min fascinis pureco de la knabino-animo, poste la vaporo, veluro de la korpo; mi eĉ ne povis pensi pri io cetera.
poste entranĉis min la rekono: kune kun la koncipiĝinta vivo dikiĝas ankaǔ la morto. La delicon de la ĉi-tera ekzisto faras timiga ĝiaj unufojeco, unikeco kaj neripetebleco. 
En la Universo ankaǔ la centjaraj gratdesegnaĵoj de fotografio estas mallertaj signoj en la polvo. http://www.apatitoth.hu/jelek.php