Szeretők lázadása

 

Alvenos tiu nokto, kies

stelaro ĝis la koroj brulos.

Kun flagraj haroj, melodioj

ribelaj geamantoj kuros.

 

Kantante al la bordo portos

ĉiu la karan, ruĝan pezon.

Apertos vaste muĝa maro

kaj ili ĵetos ĉion en la mezon.

 

– Vi venkis, ni reportis amon,

la gustojn ni reportis, ploron,

katenojn niajn nun reprenu,

bandaĝu vian kordoloron.

 

Jen, prenu niajn ĉaptintilojn

pajacajn, kronon de l' esperoj,

saketon da faruno, tristan,

gluan manplenon da vinberoj.

 

Akceptu ĵus-ŝiritajn frondojn,

telerojn, balailon, korbon,

la lertajn laborilojn, sed ne

la liton – prenu nian korpon.

 

Kun fulgaj, braĝaj fruntoj ĉiuj

knabinoj, knaboj kaŭras tremaj,

vibrante al ili subŝvebas

enorme grandaj lunoj plenaj.

 

La akvo pro l' donacoj multaj

elvenas, ilin kovras trene,

tamen ĝi muĝas vane, tio

fortigas la kantantojn ene.

 

Knabinoj kantas: Jen ni, maro,

amara sal' vi estas en ni, –

kaj knaboj kantas: Jen ni, bordoj,

amara mar' vi estas en ni.

 

Kaj sur harnodo nun la maro

brilajn mortintojn lulas tinte,

kolere, triste ĝi memoras

pri l' amo jam silentiĝinte.

 

 

                          Esperantigis Imre Szabó