Attila József: ODO

1

Jen, mi sidas sur la rok' de glimoj.

Tra la somero

svelta brizo ŝvebas kiel varmo

de kunmanĝo dum vespero.

Sorbas mian koron malalarmo.

Ne malfacilas –

svarmas al mi are la iamo,

klinas sin la kapo, kaj la mano

humilas.

Mi rigardas la montaron –

vian frunto-klaron

la folioj re-rebrilas.

Nun la voj' ne iun gvidas,

via jup' – mi tamen vidas –

en vent' subtilas.

Vidas mi sub delikataj frondoj

viajn harojn en disfalaj ondoj,

viajn molajn mamojn pulse rondi,

kaj en la forkuro de rivero

mi revidas sur ŝtonero

ĉiu, jen sur viaj dentoj

la feinan ridon ek-ekfonti.

2

Mi amegas vin, ho, kiom flame,

kiu universojn de la foro

kaj insidan, ruzan solecegon

en profundaj kavoj de la koro

ekvoĉigis same.

Propran bruon kiel akvofalo

min forlasas, kuras vi al muto mara,

kaj mi inter rokaj pintoj de fatalo

tondras, ŝrikas vaste per sinpelo

batiĝante inter tero kaj ĉielo,

ke mi amas vin, kruela-kara!

3

Amas mi vin kiel fil' patrinon,

mutaj grotoj kiel propran sinon,

amas mi vin: ĉambroj kiel lumon,

korpo la kvieton, flamon la animo,

amas mi vin kiel vivan sunon

mortemuloj amas ĝis la fino.

Vin mi gardas en la movoj, vortoj, ridoj,

kiel tero ĉion falan al si ligas.

Mi en cerbo per instinktoj, per acidoj

fiksis vin neniam malapera,

vi kara, bela,

ĉiun sencon tie vi plenigas.

La minutoj fortiriĝe knaras,

sed vi sidas inter orelmuroj,

steloj ekbrilegas kaj subfalas,

sed vi fikse firmas en okuloj.

Kiel muto en la groto solas,

vi arome en la buŝ' pendolas,

via mano delikat-vejnara

sur la glas' kristala

ekaŭroras.

4

Ho, mi estas kia materialo,

kiun tranĉas, formas vi per vido gema?

Kia lumo kaj kia animo,

kia fenomeno de sublimo,

ke mi migras tra l' nenio-nebularo

sur pejzaĝoj de via korp' fruktema?

En aperta menso kiel vorto vera,

malleviĝas mi en via mem' mistera! ...

Viaj vejnoj, kiel la rozujoj,

senĉese tremas.

La kurent' eterne kuras, por ke

survizaĝe floru via amo,

kaj utere fruktu la benita flamo.

La senteman humon de stomako

la radikoj en zigzago

brodas, ĉiu eta brako

kunplektiĝas en reago –

por ke kunariĝu ĉiu ĉelo-lago

kaj la frondaj pulmoj en torako

flustru gloron de spir-vago.

La materio marŝas jen feliĉe

tra tuneloj de intensoj svarmaj,

la skorion revivigas riĉe

bolaj putoj de la renoj varmaj.

Ondo de montetoj ekvilibras,

en vi bildo de stelaroj vibras,

zumas lagoj kaj fabrik-demonoj,

svarmas besto-milionoj,

ŝarkoj,

algoj,

la kruela kaj la bona kerno;

sunoj brilas, blankaj noktoj diafanas,

kaŝe en vi mem titanas

senkonscie la eterno.

5

Kiel bula sango gutas,

antaŭ vin jen falas

tiuj vortoj.

Nun la viv' balbutas,

nur la leĝo pure klaras.

La organoj, kiuj min renaskas

ĉiutage, ekmutante jam fiaskas

armi sin per fortoj.

Sed nun ili ĉiuj krias –

Elektita el areg' de homoj,

el la dumil milionoj,

ho vi, unusola,

lito viva, tombo forta, vi lulilo mola,

min akceptu en vi! ...

(En aŭroro soras la ĉielo!

Aroj glimas en la erca foro.

La okulojn vundas tiu helo.

Mi perdiĝos en angoro.

Super mi tre alte krakas,

batas mia koro.)

6

(Flanka  kanto)

(Min portas trajno proksimiĝe

vin eble trovos mi feliĉe,

ekpacos eble tiu flamo,

kaj eble diros vi kun amo:

Jen, por vi bano jam varmetas!

Jen, por vi mola tuko pretas!

Jen, manĝo por la apetito!

Por kuŝi jen, komuna lito.)

                   Esperantigis Imre Szabo

                   (La Karavelo, n-ro 4.)