Versi estas bone,

nur versi estas bone,

sed vi ĉiam apudendas.

Tiam vi estu silenta

aǔ nur imago!

 

Mia religio provincas,

mi ne scias,

kiel konvenas

ĉi-regione la vortoj.

Sidiĝu apud mi.

 

Vorto, diino,

amo mia:

sunofajre stelar-aro

nokte, kiel tage,

kvankam nur viaj

du okuloj,

bivakfajroj ĝishorizonte,

kvankam nur via koro.

 

Paŝtu min tra la

senlimaj kampoj de tempo!

 

Flankpoemo:

La hundo staris en la pordo,

buŝe kun ĵus aperinta

plej nova hungara,

literatura gazeto

kun ĉi-supra poemo,

kvarangule ronĝita.

En ŝiaj okuloj tiom da amo,

cetere pluvis-neĝis,

ĝi staris tie tremante

kaj petante en la pordo,

lasu, ke ankaǔ mi

eniru vian poemon!