This form is secure
Send a message
Search for members
This post is public
Kaj ni, kiuj tiras
tra ĉiuj petaloj de ventrozo foren
la pezan heredaĵon al la malproksimo.
Mi ĉi tie,
kie Tero jam senvizaĝas,
la Poluso
de morto la blanka mielherbo
silente faligas blankajn petalojn
la boaco,
kaŝobservante tra kurtenoj bluaj,
malhele kovitan sunovon
portas inter siaj ŝovelkornoj –
Ĉi tie, kie la oceantempo
sin mumiigas per glacimontomasko
sub frostiĝinta cikatro
de la lasta stelo
sur ĉi tiu loko
mi elmetis la koralon,
la sangantan,
de via mesaĝo.
Esperantigis Imre Szabó.
Cezar /Kaiserpro says:
Denice says: