Mi veturadis ĉe rando de sudregiona urbeto, provante trovi mian veturcelon, antaŭ ol la sunsubiro. Mia malnova radio CB funkciis je la kanalo 1-9, knaradis, kaj subite eksonis voĉo de junuleto:

     - Breko 1-9, ĉu estas iu ĉi tie? Nu, ŝoforoj paroladu kun Pluŝurseto!  
 
-     Mi ekfunciigis mian mikrofonon:
 
-          - Mi ricevis Pluŝurseto.
 
-          - Dankon kamarado! – respondis la infanvoĉo.
 
-          - Kiu estas fine de linio?
 
Mi donis mian datumojn, poste li ekparolis:
 
-         - Mi volas ĝeni neniun tie sur la ŝoseo. Mia patrino diris al mi, ke la ŝoforoj devas atenti 
      la vojon, neniu estas scivola pri mia parolaĉo. Nur estas la situacio tio, ke mi estas tute sola  kaj al mi estas ege amuza babili kun iu. Mi estas handikapulo, mi ne povas iri.
 
Mi respondis ion kaj mi petis lin, ke li lasu enŝaltite la mikrofonon, mi volonte konversacias kun li.
 
-         - Tiu radioaparato estis de mia patro – li informis min – sed nun jam ĝi estas mia kaj mia patrino, ĉar mia patro mortis. Antaŭ unu monato li enkaviĝis per sia aŭtego. Tiam neĝegis. Pro tio mia patrino devas nun labori por vivteni nin.
 
Mi ne povas helpi ŝin pro miaj neŭzeblaj piedoj. Tion ŝi diras, ke ne estas problemo, ni povos vivi sufiĉe bone, sed mi kelkfoje vekiĝas dum la nokto kaj aŭdas ŝian ploradon.
Eksciu, ke estas io, kion mi tre ŝatus. Mi pensas, ke vi ĉiuj estas tro okupataj kaj vi ne povas okupiĝi pri mi. Mia patro ĉiam veturigis min per lia granda kamiono, kiam li hejmenvenis, sed nun li jam ne povas fari tion.
 
Eĉ unu voĉo ne ĝenis mian konversacion kun handikapuleto. En mia gorĝo kreskiĝas ia strangaĵo dum mi ekpensis pri miaj gefiloj, kiuj hejme atendas min.
 
-        - Li planis, ke veturigis min kun mia patrino ien. Mi memoras, ke ĉiam li diris:
     Foje tiu kamionaĉo estos via, Pluŝurseto. 
 
-        - Nu, mi jam ne veturadas plu per naŭŝafta kamiono. Sed tiu olda maŝino helpas min por 
teni la kontakton kun miaj kamionaj amikoj. Nu, Pluŝurseto finas konversacion, ĉar mia patrino hejmenvenos baldaŭ. Se vi veturados proksime al mi, kriu, mi feliĉe babilados kun vi. 
 
-        - Antaŭ ol vi malkontaktiĝos, diru al mi, kie estas via loĝloko, mia eta CB-a amiko! – mi diris rapide, kaj li donis al mi la adreson.
 
Mi ne hezitis eĉ unu momenton, ĉar mia ŝarĝo povas atendi ankoraŭ iom da tempo. Mi rapide turnis reen mian kamionon, kaj hastis al la ricevita adreso.
 
Kiam mi atingis la koncernan straton, mi ne kredis je miaj okuloj: la kamionoj staris en longa vico antaŭ iu domo. Verŝajne multaj ŝoforoj aŭdis nian konversacion, kaj ĉiuj turnis sin al eta handikapulo. Unu revenigis lin kaj la alia tuj enkamionigis kaj veturigis lin.
 
Se vi kredas, se ne, ankaŭ mi atendis mian vicon por veturigi Pluŝurseton. Poste, kiam ni alvenis, mi sidigis lin en lian seĝon. Mi tiam certe eksiis ion pri la feliĉo. Ĝi radiis el okuloj de tiu hometo.
 
Ni vicigis niajn kamionojn, antaŭ ol alvenis la patrino. Ĉiuj adiaŭis, poste veturadis plu.
Li prenis mian manon kun rideto:
 
-       - Ĝis Revido piloto, ni renkontiĝos en la etero.
 
Kun larmaj okuloj mi turnis mian kamionon al strado, ŝaltis la radioaparaton kaj min atendis surprizo denove:
 
-        - Breko 1-9 – aŭdiĝis el la radio - , ĉi tie estas patrino de Pluŝurseto. Mi dezirus danki al 
ĉiuj. Mi preĝos por vi, ĉar vi realigis sonĝon de mia filo. Mi malkontaktiĝos, antaŭ ol mi ekploros. Dio zorgu pri vi ĉiuj kaj ĝis revido!
 
 
Tiu ĉu rakonto bone montras tion, ke kio estas la plej grava, kaj ni povas ekhalti dum la kurego por atenti unu pri la alia. Ja kio estas la amo, se ne ĝuste tio.