OPEN BRIEF AAN ALLE MAATSCHAPPELIJKE INSTANTIES:

Lieve hulpverleensters, als je na het overleven van een psychose in een kille en koude politiecel gedumpt wordt gaat er toch iets behoorlijk verkeerd in onze "participatie-samenleving"....

Lieve hulpverleenster; zoals jij zelf ook altijd zegt; het leven gaat gewoon door.

Nou dat heb ik geweten hoor, ik wordt bedolven onder kilometers aan papier en bureaucratie.
De naar ik hoop laatste dreigbrief van onze klantvriendelijke overheid heb ik zojuist open gemaakt.
Zoals vaker gezegd; Als incompetentie een vereiste is mag het maatschappelijke participatie-beleid van onze overheid volkomen geslaagd genoemd worden...

Heel klantvriendelijk allemaal hoor, want als ik niet meewerk worden er "alleen maar maatregelen genomen"......
Ik heb geen idee waar dat allemaal over gaat, maar gelukkig leg jij mij dat allemaal weer uit.
Dat soort dreigbrieven is blijkbaar heel normaal als je na het overleven van een hersenbloeding in de bijstand wordt gedumpt.......

Ik kreeg één dag voor kerstmis jaartal 2014 ook weer zo'n dreigbrief dat als ik niet voldoende solliciteer dat dan mijn uitkering stopgezet wordt....
En of ik dan maar even wil komen uitleggen waarom ik nog steeds geen baan heb.
Even ter uwer informatie; er zijn op dit moment zo'n één miljoen banen tekort.

Kijk; officieel zijn er zo'n twee miljoen banen tekort, maar dat uitleggen wordt een heel lang verhaal, dus dat doen wij vandaag maar even niet.
Ja lieve hulpverleenster, werkloosheid is het gevolg van een tekort aan banen....

Ik werd laatst ook weer eens opgebeld door zo'n superblondine die zei dat ze van dezelfde hulpverleningsfabriek was als jij.
Misschien ken jij haar wel, het was zo'n enorme ratel die na één keer ademhalen haar hele verhaal afratelt en dan vertelt dat ze nog wel eens terugbelt zodat ze mij de tijd geeft om even adem te halen en na te denken over haar voorstel.

Maar ja, zoals ik al zei, het was een enorme ratel.......
Waar ze nou precies voor belde daar ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet achter.

Maar dat terzijde, ik hoop en heb begrepen dat ze er zelf ook eerst nog maar eens over na gaat denken.
Het zal dus wel weer zo'n super blond typje van één of ander gesubsideerde afdeling geweest zijn.....

Er zijn in ons land zo'n 750.000 loketten met zeg maar superblondines welke zich bezighouden met het binnen harken van subsidie geld.
Eigenlijk is het heel simpel.

De meeste van die 750.000 superblondines worden werkeloos zodra ze zeg maar hun klantjes terug de maatschappij in helpen.
De meeste ambtenaren worden werkeloos zodra deze ten onrechte in de bijstand gedumpte trauma slachtoffers terug de maatschappij in geholpen worden.
Dat heet dan met zo'n mooi woord; maatschappelijke re-integratie.

Dus die ambtenaren en die blondines zijn "vrienden voor het leven"......


Dus als je het zo bekijkt kun je ook zeggen dat het heel logisch is dat trauma slachtoffers niet zo als het hoort in de WAO terecht komen.
Nee ze kijken wel uit, de WAO heeft trajecten om deze mensen weer op weg te helpen, met als gevolg dat in no time al die bijstandsambtenaren en niet te vergeten al die bijstandscontroleurs werkeloos zijn...

Kunt u zich dat al voorstellen ?????
Van het éne op het andere moment 750.000 ambtenaren en bijstandscontroleurs die werkeloos worden en zo maar in de maatschappij terecht komen .....?????
Zeven Honderd Vijftig Duizend Ambtenaren en Bijstands Controleurs zo maar op straat..

NEE DAT IS PAS ECHT EEN SCHRIKBEELD

En daarom lieve hulpverleenster vraag ik jou om mij nog heel lang bij te staan in de lange weg die ik nog te gaan heb om al deze hindernissen die tot op de dag van vandaag op mij af blijven komen te overwinnen.
In onze maatschappij "werken" namelijk tot op de dag van vandaag nog steeds heel erg veel ambtenaren.....


LIEVE HULPVERLEENSTER;
Ik word nu al jarenlang van het beroemde kastje naar de muur gestuurd, of zo u wilt langs duizend en één loketten.
Het onderstaande verhaal is een korte samenvatting..........


Hoe ik op het idee gekomen ben om als ik ooit een boek ga schrijven daar als titel duizend en één loketten boven te zetten hoef ik volgens mij niet meer uit te leggen.

Woede aanvallen en (zelf)moord neigingen ontstaan heel vaak na het innemen van huismerkmedicijnen.

Deskundigheid is in Nederland ver te zoeken, maar dat wordt dan ook al jarenlang overal wegbezuinigd.
Wie daar allemaal belang bij hebben .......?

Woede aanvallen en zelfmoord neigingen ontstaan de laatste tijd steeds vaker na het innemen van huismerkmedicijnen.
Wel wordt nu eindelijk aandacht geschonken aan de samenhang van het gebruik van huismerk-produkten of medicijnen en het ontstaan van zeer ernstige agressie.

Het is daarom ook onvoorstelbaar dat deze "huismerkprodukten" nog steeds massaal op de markt gebracht worden.
Dat mensen met zelfmoordneigingen vaak eerst hun gezin ombrengen of andere onschuldige slachtoffers maken is natuurlijk niet te verkroppen.

Nog gekker wordt dat zoals iedereen weet de huidige minister van volksgezondheid wederom of alweer een kontrakt heeft afgesloten met een leverancier van dit soort van huismerkprodukten.

Haar voorgangster heeft dat zoals iedereen nu wel weet jaren geleden ook gedaan, dus eigenlijk is er nu meer sprake van voortzetting van dit reeds lang geleden gesloten kontrakt.

Omdat ik zelf al drie keer na het innemen van huismerkmedicijnen een enorme psychose heb overleefd ging ik mij toch wel afvragen hoe dat verhaal nu eigenlijk in elkaar steekt.
Normaal is de tweede psychose fataal, maar omdat ik ooit eens "volgepompt" ben met antibiotica heb ik dat toch overleefd.
Na de derde psychose kreeg ik zeer ernstige woede aanvallen en mocht ik de rest van de dag doorbrengen in een koude zeer kille en uitermate ongezellige politie-cel.

De koffie was heet en bitter en de hele dag heb ik niets kunnen eten.
Na het overleven van een hersenbloeding heb ik een zeer uitgebalanceerd dieet nodig, iets wat in Nederland niet op elk willekeurig politie bureau te verkrijgen is.
Bovendien was mijn verblijf daar niet van te voren aangemeld....

Of er nu iets zal gaan veranderen in Nederland ....?
Dat gelooft u toch zeker zelf niet.
Sinds ik in de jaren tachtig van school gekomen ben is er in Nederland nog helemaal niets veranderd.

Mijn generatie was of is de verloren generatie uit de jaren tachtig van de vorige eeuw.
Daarvan is meer dan de helft ge-emigreerd en waarschijnlijk zal de nieuwe verloren generatie dat nu ook weer gaan doen.

Hoe het toch komt dat de geschiedenis zich steeds herhaalt ....?
Heel simpel ; omdat wij daar blijkbaar nooit iets van leren .......


Nog steeds heeft zich geen enkele hulpverleenster of instantie gemeld welke echt iets voor mij kan betekenen.
En ik wil zo graag mijn leven weer opbouwen, maar zit gevangen in een bureaucratisch moeras. ( H E L P ! ! ).
Mooie beloftes en andere loze kreten daar kan ik een boek over schrijven.

Na het overleven van een hersenbloeding of CVA loop in in Nederland tegen enorme grote muren van onbegrip en ondeskundigheid aan.
Mijn zogenaamde hulpverleenster is al maanden onbereikbaar, en telefonisch kom je bij die hulpverleningsfabriek niet verder dan de receptie.

Nederland heeft meer dan genoeg loketten, daar kom je snel genoeg achter als je ergens mee zit.
Zo merk je ook dat er heel veel van die incapabele instanties niet in staat zijn ook maar iets voor jou te doen na het overleven van wat voor trauma dan ook.

Zo had ook deze instantie mij beloofd om te gaan helpen mijn leven weer op de rails te zetten.
De zoveelste teleurstelling, maar eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht..........
Ik loop al jaren tegen muren aan, muren van onbegrip en ondeskundigheid.
Is er nou niet één instantie capabel genoeg, of gaat het ze echt alleen maar om subsidie geld wat zo met bakken tegelijk binnen stroomt..?

Zoals ik al vertelde;
Als ik ooit een boek ga schrijven gaat dat heten; DUIZEND EN EEN LOKETTEN, En dit was dan loket nummer duizend en twee (loket 1002).
Maar helaas heeft ook deze overigens aller aardigste hulpverleenster niet de mogelijkheden mij te helpen mijn leven weer op te bouwen.
Natuurlijk waren haar intenties, net als bij de vorige duizend en één loketten. met de beste bedoelingen.

Na publicatie van onderstaande OPEN BRIEF weigert de GGZ mij verdere MEDISCHE en maatschappelijke ondersteuning.

Raar maar waar, nu ziet deze hulpverleenster mij als staatsvijand nr 1.....
Deze GGZ ondersteuning werd mij aangeboden nadat ik voor de DERDE KEER een PSYCHOSE overleefde na het innemen van ... "huismerkmedicijnen"......

Als ik gewoon mijn VOORGESCHREVEN medicijnen krijg (bloeddrukverlagers) is er niets aan de hand, maar dat uitleggen lijkt geheel zinloos.
Lieve hulpverleenster
, aangezien jouw hulpverleningsfabriek dusdaning incompetent is dat ik met jou geen vertrouwelijk gesprek kan aanvragen deze publicatie.

OPEN BRIEF AAN DE GGZ en overige instellingen;
Reeds bij het eerste verplichte gesprek bij de GGZ in Alkmaar was duidelijk dat deze niet de juiste hulp kan aanbieden nadat ik in JAARTAL 2009 een hersenbloeding overleefde.

Lieve hulpverleenster, jij kunt inderdaad heerlijk babbelen en ik geloof ook wel dat jij heerlijk lekker kunt eten koken (nodig mij eens uit) maar van CVA hulpverlening heeft deze maatschappelijk werkster totaal geen verstand.
Ze probeert mij steeds "niet handelingvaardig" te laten verklaren, zodat ze mij achter een slagboom kan laten opbergen.

Terwijl wij het eens waren dat jij er voor zou gaan zorgen dat ik een diploma computerprogrammeur zou gaan halen zodat ik verder kan met mijn leven.
In mijn eigen beroep kan ik nooit meer terug keren (beroepschauffeur / supertrucker), dus omscholing en uit de bijstand is wél een heel goed alternatief.

Dat ik ook nog een heel anders soort van verleden heb als wat er in jouw computer staat lees je wel als je even googelt naar mijn linkedin adres.
Ik heb dat trouwens ook al naar jouw emailadres gestuurd.

Als je in Nederland uit de bijstand wilt, bijvoorbeeld door middel van omscholing dan wordt je opeens behandeld als staatsvijand nr 1.
Hoezo hulpverlening...??

lieve hulpverleenster;
Ook zou jij gaan zorgen voor een leuk huis of appartement want zoals je weet ben ik na die hersenbloeding echt maar dan ook echt alles kwijtgeraakt.
En als ik zeg écht alles dan weet jij heel goed wat ik daarmee bedoel.
Ik moet mijn hele leven weer opnieuw gaan opbouwen.....

Dat hele verhaal staat trouwens ook gewoon in mijn dossier, een verhaal wat ik steeds weer opnieuw moet uitleggen omdat ook jij "lieve hulpverleenster" dat blijkbaar nog steeds niet begrijpt.
Is er in die hele hulpverleningsfabriek nou echt niemand capabel genoeg om iets voor mij te kunnen betekenen ....?

Inderdaad wil ik dan graag naar een andere regio verhuizen, want zoals ik inmiddels dankzij jou wel uitgevonden heb is dat in deze regio de laatste tijd iedereen maar gewoon rücksichtlös "niet handelingsvaardig" verklaard wordt, dus zoals jij begrijpt zie ik in deze regio voor mijzelf echt geen toekomst weggelegd.

Deze zogenaamde maatschappelijke hulpverlening kost de maatschappij heel veel geld.
Net als al die andere mensen die mede dankzij jouw zogenaamde maatschappelijke deskundigheid nu "niet handelingsvaardig" verklaard zijn en worden nu - net als jouw salaris trouwens - door de samenleving betaald...

Ik heb trouwens van mijn ziektekostenverzekering inmiddels begrepen dat ook zij verplicht zijn premies, dus ook jouw declaraties, welke jij namens de GGZ natuurlijk wel gewoon ruimhartig blijft indienen, gewoon te blijven door betalen..
Logisch dat de zorg nu onbetaalbaar wordt en ziektekosten onbetaalbaar zijn.

Inmiddels loop ik nu al jarenlang in de bijstand na het overleven van;

één hersenbloeding,
één hersenvliesontsteking,
één maand coma,
het verwijderen van één tumor onder mijn hersenpan,
alles bij elkaar TIEN operaties,
meer dan een jaar revalideren....,

Lieve hulpverleenster;
Een wel deskundig hulpverlener bekijkt dit soort problemen misschien anders en komt wél met oplossingen.
Wel jammer dat bij de GGZ niemand - zelfs telefonisch niet - in staat is of de beleefdheid kan opbrengen mij te woord te staan.
Als ik vroeger zo met mijn klanten zou omgaan werd ik dus echt op staande voet ontslagen.

Zelfs op het opgegeven telefoonnummer van de klachtencommissie is helemaal niemand bereikbaar.

Wat ik verplicht ben in deze PUBLICATIE te vermelden is dat mijn BEHANDELAAR, - dus JIJ LIEVE HULPVERLEENSTER - dus, zelfs na herhaaldelijk aandringen van mijn kant NIET TELEFONISCH bereikbaar bent en ook na herhaaldelijk aandringen van de receptie in jouw hulpverleningsfabriek niet terug belt.

Met de meest vriendelijke groeten van;

bertus uytenbrock