Zoveel jaar en duizend en één loketten later merk ik dat Nederland zo'n land is dat nooit iets van de geschiedenis zal leren.
Re-integratie projecten werken niet zolang mensen herhaaldelijk in verkeerde trajecten "gedumpt" worden.

Nederland bouwt aan een nieuwe verloren generatie.....

Na een zeer indrukwekkende periode van zo'n dertig jaar dat ik internationaal beroepschauffeur (supertrucker) en reisagent geweest ben verbaasd het mij dat Nederland nog heel erg lijkt op toen ik van school kwam.
Mijn generatie is de vorige verloren generatie, in de jaren tachtig van school gekomen.
Er was toen gewoon geen werk.

Van mijn klasgenoten zullen er ook weinig direct aan het werk gegaan zijn in het beroep waar toen met veel moeite examen in gedaan is.
Natuurlijk had iedereen zeer indrukwekkende en goede cijfers waar onze leraren zeker trots en verbaasd over waren.
Ome Bertus was zoals iedereen weet het braafste jongetje van de klas.

Ook toen werden er beroepen bedacht in het kader van wat toen re-integratie of stage projekten genoemd werden.
Denk bijvoorbeeld aan beroepen als koekenbakker, vaatwasser, deegroller, luiervuller, wolkenkrabber, loempiaplakker, geitenbreier, geigerteller of seismograaf.
Voor gemengd deegrollen was een aparte opleiding beschikbaar.
Ook toen al waren er heel veel klap- en zaklopers.

Scholing sloot ook in die tijd al in Nederland niet aan op beroepen waar echt mensen voor gevraagd werden en zo vulden de vele re-integratiebureau's ook toen al hun zakken.
Ik bedoel maar, zoveel is er dus ook niet veranderd.
Het beroep zakkenvuller bestaat nog steeds.

Maar zoals ik eerder zei, werk was er niet en personeels-advertenties in de lokale kranten voor bovenstaande beroepen kwamen toen ook al niet zo vaak voor.
Re-integratie bureautjes schoten toen in die tijd als boerenkool uit de grond en de re-integratie advertenties vulden menig voorplaat van lokale dag- en weekbladen.

Werkgarantie betekende in die tijd zoiets als dat de lokale uitzendbureaus veel werk hadden aan het inschrijven van de diverse kandidaten.
Je kreeg ik die tijd wel overal koffie, dat mocht toen nog en zo was het eigenlijk best wel een heel gezellige tijd.

Sommige (buitenlandse) bedrijven boden in die tijd nog wel eens korte bedrijfs-opleidingen / cursussen aan waar vaak een tijdelijke of part-time baan aan vast zat.
Tijdelijk werk mocht in die tijd nog, daar deed toen eigenlijk niemand echt moeilijk over, en waarom zou je ook ?

Nederlandse bedrijven deden dat eigenlijk nooit en veel van die bedrijven uit die tijd zijn dan ook onder de bezielende leiding van zo'n type dat tegenwoordig manager genoemd wordt (zo'n baviaan met een stropdas) failliet gegaan met als voornaamste oorzaak ideeën armoede.

Ome Bertus heeft nadat hij van school kwam nog wel wat aanvullende cursussen gedaan.
Zoals ik al zei er was gewoon geen werk dus maakte het eigenlijk niet uit wat je ging doen nadat je van school kwam.

Je kon eigenlijk gaan doen wat je wilde dat maakte het instromen in de toenmalige maatschappij wat makkelijker, en het leven wat eenvoudiger - en zo komt het eigenlijk dat de generatie welke in de jaren tachtig van school gekomen is toch een vrij brede basiskennis heeft.

Ome Bertus heeft op die manier half Europa gezien, en zo'n beetje ook overal gewoond en gewerkt.
Na één van die bedrijfscusussen heeft Bertus zelfs een tijdje op een reisbureau in de prachtig mooie stad Praag - Tsjechische Republiek - gewerkt.
Wonen en werken in Oost Europa was een heel aparte tijd, zeker na dat toen het ijzeren gordijn net gevallen was.

Ome Bertus heeft inderdaad ook een poosje als supertrucker gewerkt.

Wegrestaurant de Raket in Rogat, bij afrit de Wijk (Meppel) is de laatste truckstop waar ik geweest ben (in jaartal 2009 - is mij verteld) en ja ik zou het wel leuk vinden daar weer eens te gaan eten.
Ik zelf kan mij weinig tot niets meer herinneren van de laatste vijf jaar van voor ik het ziekenhuis in ging.

Wegrestaurants die Goudreinet heten waren ook altijd vreselijk goed - en leuk - maar ik kan mij dus echt niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst bij een Goudreinet geweest ben.
Bestaan die eigenlijk nog wel ...?

Ook herinner ik mij heel vaag iets van een wegrestaurant Malden...........
Volgens mij heet dat plaatsje waar dat restaurant staat ook zo.
Ergens in Limburg dacht ik.........

Natuurlijk mag ik wegrestaurant "op den Baan" en "De Ketting" ook wel even noemen, alhoewel ik mij niet echt meer kan herinneren waar die toko's nou eigenlijk precies staan.
Misschien ben ik er ook wel een paar vergeten, niet vreemd na een hersenbloeding.
Dat ik dat overleefd heb is op zich al een wonder, gebeurt niet zo vaak.......

Ondanks dat ik dus echt niet meer alles kan eten, ook zo'n restverschijnsel na een CVA / hersenbloeding, ga ik toch echt als ik weer voldoende hersteld ben toch wel weer eens bij een Truckstop eten.
Daar zie ik vreselijk naar uit, daar verheug ik mij gewoon op.
Op dit moment kan ik gewoon nog steeds niet tegen al die drukte om mij heen.

Wat ik nog het meest erg vind, dus waar ik heel erg tegen aan loop is de bureaucratie en vooral het onbegrip - het niet willen begrijpen - van al die instanties waar je mee te maken krijgt als je wél een hersenbloeding overleefd.
Het lijkt wel alsof die mensen welke daar werken van een andere planeet komen, ze kunnen gewoon niet met mensen om gaan........

Dit hoofdstuk heet niet voor niets : RE-INCARNATIE VAN EEN SUPERTRUCKER...

Ik ben klinisch dood geweest, blind, en ik heb in een rolstoel gezeten.
Geheugenverlies wil ik het even niet over hebben.
Re-integratie na een hersenbloeding betekent voor mij ook dat ik nooit meer beroepschauffeur zal kunnen zijn, iets wat iedereen denk ik wel begrijpt...

Behalve al die mensen die dus achter een loket werken, volgens mij willen die het gewoon niet begrijpen.

Als je klinisch dood geweest bent ...., en je wordt weer tot leven gewekt - dan wordt je een heel ander persoon met een heel ander karakter.
Dan praat je over een bijna dood ervaring (BDE), daar hoor je eigenlijk nooit iemand over maar ik heb dat dus zelf meegemaakt en dat was echt een heel byzondere ervaring.
Ik ben nu gewoon een heel ander mens dan voor die tijd.

Het grootste probleem is eigenlijk dat ik - zoveel jaren en duizend en één loketten later - nu nog steeds in de bijstand loop.
In de laatste *tig jaar dat ik daar nu tegenaan loop merk ik gewoon dat het onmogelijk is om na het overleven van een hersenbloeding uit de bijstand te komen.
Dat is blijkbaar bij wet verboden, dan wel zwaar strafbaar.

Alle trajecten welke bedacht zijn om mensen na het overleven van een hersenbloeding of CVA weer terug de maatschappij in te re-integreren zijn als je in de bijstand loopt wettelijk verboden.

Daarom of juist daarvoor is ooit de WAO bedacht, maar daar kom je nu juist niet of nooit in terecht als je een CVA, hersenbloeding, of wat voor trauma dan ook overleefd hebt.
Onbegrijpelijk, maar er zijn in dit land legioenen met ambtenaren welke er alles aan doen om deze onbegrijpelijke bureaucratie in stand te houden.
De befaamde paarse krokodil heeft blijkbaar een heel goed leven in de bijstand.

Wat voor mij gewoon nu prioriteit heeft is een nieuwe toekomst opbouwen.
Ik zelf denk aan een leuk huis, desnoods met een mooie oprijlaan.
Daar schijnen er de laatste tijd genoeg van leeg te staan.