Als supertrucker heb ik toch behoorlijk wat gezien van deze wereld, ik heb op de meest rare tijden gewerkt, ben in steden en dorpen geweest waar ik het bestaan niet eens van wist, en heb gewerkt op tijden dat "beschaafde mensen" slapen.

Op dat soort tijden kom je mensen tegen van zeer uitéénlopende pluimages.
Je ziet nog net geen buitenaardse wezens, maar ik dacht eigenlijk dat ik alles wel gezien en meegemaakt had.
Tot ik las wat de hulpverleningsfabriek allemaal over mij in hun dossiers schrijft.
Dat slaat echt alles, Nederland heeft, als ik zo op de jaren terugkijk toch wel, hulpverlenings blondines met een enorme fantasie, daar zie je er de laatste tijd niet veel meer van, in een doorsnee bejaardenhuis.

Aan het Dagboek van een Supertrucker heb ik nog wel een duchtig poosje werk.
Eigenlijk dacht ik dat er na de laatste keer dat ik er een stukje bij schreef, wel een einde aan zou komen.
Maar nee, niets is minder waar;

Als ik lees wat voor fantasievolle verhalen er over mij in de dossiers van de hulpverleningsfabriek staan, waar ik inmiddels de afschriften van heb weten te bemachtigen, kan ik niets anders dan concluderen dat er daar behoorlijke fantasievolle blondines werken.

Geachte Overheid;

In hulpverleners zit een hele grote fabricagefout, ze kunnen niet luisteren..!!
Ze praten echt wel over mensen hoor, maar praten met mensen, of nog belangrijker, luisteren naar cliënten dat schijnen ze maar niet te willen, wat ik ook probeer.

En gelooft u mij nou maar, geachte overheid, ik heb daar echt wel alles aan gedaan hoor.
Wat ik niet allemaal geprobeerd heb, en dat maar liefst zeven jaar lang.

Voor mensen zoals ik, ex internationale supertruckers, met een enorme internationale levenservaring is het toch al moeilijk genoeg om te wennen aan die koldercultuur welke in Nederland heerst.
Wat ik wel vreslijk leuk vind is dat de serie boer zoekt vrouw nog steeds op de TV is.
Daar kun je wel aan merken dat mijn generatie toch nog hele leuke dingen doet, en dat zomaar op de TV, waar gewoon iedereen naar kan kijken.


Want zeg nou eerlijk, lieve overheid, dat willen wij toch allemaal wel, zulke leuke beelden op de TV.
En als je dan kijkt op wat voor een leuke manier dat op het scherm gebracht wordt, door een presentatrice van mijn generatie, nou dat maakt mij dan toch weer een beetje blij.

Maar dan vraag ik nu toch even uw aandacht voor het volgende;
Door een hiaat in de wetgeving worden bijna één miljoen mensen onnodig lang in de bijstand gehouden.
Dat kost heel veel geld.


Re-integratie vanuit de bijstand wordt op deze manier een strafbaar feit, een misdaad dus.
dat kan nooit de bedoeling zijn, van wat met een mooi woord, "participatie-maatschappij" genoemd wordt.
Door deze mensen jarenlang te laten achtervolgen, door allerlei bijstandsambtenaren, los je de werkloosheid dus nooit op.

Op deze manier durft niemand meer terug de maatschappij in te gaan, zeker niet als je daar ook nog eens hoge boetes voor kunt krijgen.
Daar zou je heel bang van worden.
En ook nog eens heel erg arm.

Bovendien kost dat soort van handhaving ook nog eens bakken met geld.
Door mensen dus wél toe te staan terug te keren in de maatschappij, zou je daar dus dubbel veel geld mee kunnen besparen.

Dus niet alleen op bijna één miljoen bijstandsuitkeringen, maar ook op al die bijstandsambtenaren, en controleurs, die zich voor rechercheurs uitgeven, en daardoor ook nog eens voor politie-beambten worden aangezien.

Nogmaals, daarmee los je de werkloosheid dus never nooit op.
Werken moet lonend zijn, maar zoals het nu gaat lijkt werken meer op een misdaad.
Omdat te kunnen begrijpen hoef je eigenlijk niet eens, paranormaal begaafd of medium te zijn, logisch redeneren volstaat ook.

Als beroepschauffeur en reisagent heb ik behoorlijk wat kilometers gereisd, geslapen in duizend en één hotels, en ontelbare malen gegeten in truckstops en wegrestaurants.
Ik heb al een hele toekomst achter mij, en vul nu ook wel eens "vijftigplusser" in bij de vraag wat eigenlijk mijn beroep is.


Om een vrachtwagen te kunnen besturen moet je volgens mij toch minstens langer dan een kwartier op je benen kunnen staan, en niet met een blindenstok hoeven te lopen.
Volgens de maatschappelijk hulpverleenster die mijn "begeleidster" was, toen ik in jaartal 2010 uit het ziekenhuis kwam, is dat allemaal maar onzin.
Ik kon makkelijk aan het werk, vond zij.
HOEZO HULPVERLENING..??

En hoezo verliezen steeds steeds meer mensen het vertrouwen in de zogenaamde maatschappelijke hulpverlening..??
Nee hoor, dat ligt echt niet aan de motivatie van cliënten, maar toch echt aan de kennis en deskundigheid van mensen die zich zelf "maatschappelijk hulpverlener" noemen.
Als ik zie wat voor verhalen ze over mij "fabriceren" en in mijn dossier schrijven, ga ik toch behoorlijk twijfelen aan de kennis en medische deskundigheid van deze overjarige superblondines, die zichzelf dan ook nog psychiatrische verpleegkundige durven te noemen.

En ja, er zitten ook wel van die mannetjes met glimmende schoenen en een stropdas tussen, die nog het meeste lijken op dat typetje "Gruber" uit de serie Allo Allo.
Ik heb de rapporten kunnen bemachtigen, die deze meneer over mij geschreven heeft (die mag ik dan niet publiceren) maar die man heeft, voorzichtig gezegd, toch een behoorlijke dosis fantasie.
Dat doet mij dan denken aan die serie van vroeger, Fantasy Island.
Dat de hulpverleningsfabriek daar ook al een vestiging heeft, dat heb ik nooit geweten.


Het niet willen luisteren naar cliënten blijf ik toch een gemiste kans noemen.
Dat is volgens mij gewoon een zogenaamde "fabricagefout" waar toch behoorlijk wat van die .... hmmm... hulpverleners last van hebben.
Vooral die overjarige blondines beschikken over een behoorlijke dosis aan ..."fabricagefouten".... of zo u wilt "fantasie"......

Onder andere omstandigheden zou ik daar natuurlijk vreselijk om lachen, maar dan krijg ik weer het verwijt dat ik een slecht gevoel voor humor heb.
Of dat ik confabuleer, hypomanie heb, of hoe noemen ze dat ook al weer ..????
Oh ja; Een bipolaire aandoening.

Dat is dus een soort van hypomanie, maar dat heb je in verschillende vormen en gradaties.
Hypomanie is volgens mij gewoon een soort van ADHD voor bejaarden.
Ik bedoel maar, toen ik op de lagere school zat bestonden al die moderne aandoeningen nog niet.


Nu ik wat ouder ben, lijkt het wel of al mijn tijdgenoten, die in aanraking komen met van die creatieve superblondines allemaal hypomanie hebben.
Natuurlijk dan wel van de destructieve variant (bipolair dus) want anders kunnen die overjarige superblondines niets aan je verdienen.

Of dat ook vergoed wordt door het ziekenfonds werd mij laatst gevraagd.
Nou ja, die hypermoderne aandoeningen dan wel, maar of die superblondines ook vergoed worden door het ziekenfonds, daar zijn ze nog over aan het vergaderen.


Als cliënt van de hedendaagse hulpverlening ben je gewoon zwaar "de sjaak".

Het dossier Bertus Uytenbrock, mijn dossier, daarvan dateert de eerste brief uit het jaartal 2010.
Daarna is mijn dossier echt enorm gaan groeien.
Ik kreeg de meest fantastische stempels op mijn voorhoofd.
Ja hoor, die hulpverleners, dat zijn van hele blonde types met een echt grenzeloze fantasie.

Inmiddels heb ik dan al meer stempels op mijn voorhoofd dan op mijn rijbewijs.
Wat ik zeg, op zich is dat natuurlijk wel een hele prestatie, voor een supertrucker bedoel ik.
Ja, wat dat aangaat hebben die superblondines mij wel enorm geholpen hoor.
Wat ik zeg, die superblondines bedenken hele luchtkastelen, waar je dan zelf alleen nog maar een oprijlaan bij hoeft te bedenken.

Wel jammer dat er bij de hulpverlening geen mensen meer werken die echt dat ene grote probleem waar ik dus al jaren mee zit, ook nog even oplossen.
Dan kan ik eindelijk ook eens verder met mijn leven.
Als er tegenwoordig iemand vraagt waar mijn dossier gebleven is, dan wordt er meestal gepraat over dat dossier van die supertrucker die woont;

In dat huis met die oprijlaan en dolfijnen in het zwembad.

Waarmee ik alleen maar probeer aan te geven dat eigenlijk niemand die hulpverlening meer serieus neemt.

Mijn dossier lijkt nu eigenlijk meer op zo'n script van een slechte aflevering van de fabeltjeskrant.
Inderdaad is dat nog iets uit mijn kindertijd, dus de vraag of ik er sinds die hulpverlening wat op vooruit gegaan ben, is bij deze wel beantwoord dacht ik zo.


Dat doet mij dan wel eens denken aan die tijd van die tv serie over die auto welke eerst geraakt moest worden door de bliksem, voordat er eindelijk weer eens naar de toekomst gereisd kon worden.
Inderdaad; BACK TO THE FUTURE.

Nou, dat zit er voor ome bertus, en al zijn lotgenoten voorlopig nog even niet in.
Door dit kansloze en visieloze beleid van onze hulpverlening gaat er voorlopig echt niemand meer ......."back to the future"........
Soms denk ik wel eens dat die hulpverleners ook allemaal geraakt zijn door de bliksem.

Sommigen, of het nou van die grappige mannetjes zijn, van die types GRUBER uit ALLO ALLO, of "listen very carefully, I am gonna say this only once, juist "Michelle" of the resistance", ze nemen allemaal de halve wereld in het ootje, waarmee ze voornamelijk zichzelf aan het werk houden, want als cliënt van de hedendaagse hulpverlening ben je gewoon "zwaar de sjaak"....

Waarom niet inzetten op een verbetering van het ondernemersklimaat.?

Dat was eigenlijk een heel simpele vraag, waar ik blijkbaar heel wat reacties mee los gemaakt heb...?

In Nederland is een hele re-integratie industrie uit de grond gestampt, voornamelijk bedoeld om de werkloosheid in stand te houden.
Zoals iemand laatst zo mooi omschreef;
Wanneer je als alleenstaande man rustig met een vriendin een winkelcentrum uit komt wandelen, ben je al genaaid voordat je thuis bent.
Door een bijstandscontroleur dus.

Volgens een persbericht gaat onze overheid steeds meer werklozen omscholen tot BOA of zo u wilt bijstandscontroleur.
Daarmee zet onze regering dus in op;

Een stijging van het aantal werklozen.


Volgens mij is het beter om in te zetten op het verbeteren van het ondernemers klimaat, zodat onze economie langzaam kan stijgen, en het aantal werklozen dalen.

Als je op het internet zoekt naar een dagboek van iemand die een hersenbloeding heeft overleefd, vind je heel veel reclame van stichtingen die op zoek zijn naar inkomsten.

Maar een dagboek over hoe het leven is, of wordt ná een hersenbloeding vind je eigenlijk nergens.
Fred (ome bertus) heeft daarom zélf een paar jaar een dagboek bijgehouden, en daar als titel boven gezet;
DE OME BERTUS MEMOIRES.

De Ome Bertus Memoires is het verhaal over de vicieuze circel waar je in terecht komt na het overleven van een hersenbloeding of wat voor trauma dan ook.
Hele instanties zijn uit de grond gestampt om deze reïntegratie-industrie in stand te houden.

Bij de meeste van deze instanties werken van die overjarige, inmiddels wel bejaarde, superblondines die heel creatief zijn in het bedenken van luchtkastelen, waar je dan zelf een oprijlaan bij mag verzinnen.
Ja hoor, ze zijn enorm creatief en sommigen noemen zich zelfs manager.

Zoals wij vroeger een personeelschef hadden, dat was dan vaak zo'n wat oudere man, met heel veel levenservaring, zo is tegenwoordig zo'n blondine, van het type "beugelbekkie" en net van school ook al een manager.

Ach ja, u kent dat wel, zo'n typje wat in het woordenboek moet kijken, om te zien hoe je dat woord "manager" eigenlijk schrijft.


Wie heeft die woorden nou weer bedacht......?
Een Human Resource Manager, oh ja en dan gelijk nog even zo'n moeilijke woord;
een .... huh watte.... assessment test....?
Ja, als je dat soort woorden uit kunt spreken zonder te stotteren, nou dan heb je het helemaal gemaakt hoor, in onze participatie maatschappij.

Behalve bejaard is ome bertus nu ook een vijftigplusser.
Als beroepschauffeur en reisagent heb ik behoorlijk wat kilometers gereisd, geslapen in duizend en één hotels, en ontelbare malen gegeten in truckstops en wegrestaurants.

Ik heb veel van de wereld gezien, plaatsen waar ik het bestaan niet eens van wist, en grensovergangen die open gingen nadat het ijzeren gordijn viel, die zijn inmiddels alweer behoorlijk dicht en bewaakt.
Ja hoor, ik heb Europa door de jaren heen flink zien veranderen.
Je kunt inderdaad wel zeggen dat ik al een behoorlijke toekomst achter mij heb.

Ome Bertus heeft een dagboek bijgehouden over de periode na zijn revalidatie.
Allerlei zogenaamde deskundigen, die nog nooit een trauma overlevende van dichtbij gezien hebben, die stuurden mij, net als de vele lotgenoten voor mij, rücksichtslos, langs duizend en één loketten.


Trauma overlevenden worden bestookt met kilometers aan bureaucratie, maar daar wordt niemand wijzer van.
Het ego van de dames en heren ambtenaren wordt er wel behoorlijk mee in stand gehouden, want zo'n kamelen ego is natuurlijk veel belangrijker, dan de belangen van de cliënten.
Als ik vroeger zo met mijn klanten om zou gaan, zou ik op staande voet ontslagen worden, maar ja, ik heb dan ook een heel ander leven gehad dan de dames en heren ambtenaren en andere bureaucraten, die nu mijn dossier (zouden moeten) behartigen.

De website Jacko de Baviaan is eigenlijk ooit begonnen als een concept.
Alle deskundigen hebben mij destijds afgeraden op computers te gaan studeren, omdat mijn hersenen daar niet tegen kunnen.
Achteraf gezien bestaat er - bij de overheid - eigenlijk helemaal niet zoveel deskundigheid op het gebied van N.A.H. of zo u wilt Niet Aangeboren Hersenletsel.
Daarmee worden dan trauma's bedoeld als bijvoorbeeld een hersenbloeding en/of een hersenvliesontsteking.

Bij de vraag wat mijn beroep is had ik dus reisagent willen invullen.
Maar computers waren in die tijd blijkbaar nog niet zo ver ontwikkeld.
Waarschijnlijk is het daarom dat in elke Nederlandse computer staat geregistreerd dat ik dus mijn hele leven internationaal Beroepschauffeur / Supertrucker geweest ben.

Maar natuurlijk ben ik ook echt wel een paar jaar vrachtwagenchauffeur geweest.
Maar zoals iedereen met een klein beetje gezond verstand wel kan begrijpen stond ik na zo'n lang en medisch herstel traject nou niet bepaald te trappelen om meteen weer in zo'n enorme supertruck te stappen.


Mijn hele dossier staat ondertussen wel ergens in een computer.
Dat wordt dan allemaal beheerd door zo'n ambtenaar die er ondertussen ook niets meer van begrijpt.
Maar die mensen blijven dan gewoon volhouden dat alles wat er in die computer staat gewoon wel zal kloppen, want dat hebben ze er tenslotte allemaal zelf ingezet.

Dat ik veel meer heb gedaan dan alleen maar vrachtwagens rijden kan ik zo'n computer niet uitleggen.
En al die duizend en één instanties en maatschappelijk werksters weigeren dat in mijn dossier te zetten, ..... want het staat tenslotte ook niet in de computer.

Inderdaad doet mij dat nog wel eens denken aan die film .... "Escape" ... met in de hoofdrol Sandra Bullock .... waarin de computer wel uitmaakt wie u bent.
Sinds de komst of zo u wilt introductie van computers in onze "participatie- maatschappij" heeft u zelf niets meer te vertellen over wie u eigenlijk bent en hoe uw arbeidsverleden er in werkelijkheid uitziet.


Als Reisagent en Supertrucker heeft "Ome Bertus" de halve wereld gezien of voorbij zien komen.
Net als elke zichzelf respecterende "bejaarde van vijftig plus" heeft ook deze oude man besloten zijn memoires te gaan schrijven.
Na de zoveelste psychologische test kwam naar voren dat het beroep "Baviaan" leuk bedacht was maar dat ik toch beter "Supertrucker" kan invullen bij de vraag wat eigenlijk mijn beroep geweest is.


Duizend en één loketten aflopen is heel erg vermoeiend.
Ik word daar zo moe van.
Dat doet mij soms denken aan de Melkherberg.
En dan bedoel ik natuurlijk niet die kabouterhumor maar het zeer kinderlijke of zo u wilt naïeve niveau waarop sommige van die lieden achter die loketten menen met hun klanten om te moeten gaan.

Re-integratie van een Supertrucker zal nooit echt wat worden zolang overheden goede initiatieven steeds opnieuw laten verzanden in hopeloze bureaucratie.
Kijk; Iedereen maakt fouten, maar het lijkt soms wel of die types achter al die loketten daar een beroep van gemaakt hebben.

Het blijft heel frappant dat er in Nederland dus duidelijk helemaal niets veranderd is sinds de jaren tachtig.
Nu praat ik dus over de vorige eeuw, en dat is inderdaad best al weer een poosje geleden.

Inderdaad; Toen kwam de vorige verloren generatie van school.
Dan praten wij dus over mijn generatie.
Een uitstervende ras van talenten en mensen die nog zonder computers zijn opgegroeid.
Van die mensen dus welke nog wel eens zelfinitiatief ontplooien.

Ja echt waar, onze generatie heeft nog geleerd om zelf na te denken.
Velen van u kunnen zich dat misschien niet eens voor stellen wat dat is.
Huh ? zelf nadenken, momentje hoor ....... even aan de computer vragen wat dat eigenlijk is........ z e l f .... n a d e n k e n ........?????

SOMMIGE GRIJNZENDE VIJFTIGERS WORDEN ZELFS AL EEN BEETJE KAAL

Juist, in de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw is een hele generatie van mensen opgegroeid zonder computers......
U kent vast ook wel zo'n oude man...
Vijftiger, al bijna grijs haar, sommigen worden zelfs al een beetje kaal.
Inderdaad een uitstervend ras.
Of u het nou geloofd of niet maar zelfs deze oude man ......
Juist deze oude man (ome bertus, prettig kennis te maken) is het gelukt..........


Maar ook ome bertus kan ondertussen aardig met computers omgaan.
Daar heeft deze oude vijftiger zelfs helemaal niet voor op school gezeten.
Maar gelukkig kan deze "bejaarde grijnzende vijftiger" wel zelf nadenken.
Ja sommige van mijn generatie hebben dat nog geleerd, zo ook ome bertus.....

Mijn generatie dat zijn van die mensen die al een hele carriere en toekomst achter zich hebben.
Van die mensen die zich al heel lang niet meer hoeven te bewijzen.
Wij maken ons ook al lang niet meer druk als wij weer eens bij het zoveelste loket iemand aantreffen die het weer eens niet lijkt te begrijpen.
Een wijze Amsterdammer zei ooit; Je snapt het pas als je het begrijpt.
Ach weet je.... bij sommige typetjes duurt zoiets nou eenmaal gewoon iets langer.

De laatste paar jaar merk ik dan wel dat er eigenlijk alleen maar steeds meer loketten bij gekomen zijn..
Naar ik aanneem zijn dat dan van die "gecreëerde" functies.
Want het aantal bedrijven en activiteiten is de laatste paar jaar eigenlijk alleen maar afgenomen.

Kijk; Wat mij opvalt is het volgende;
Deze regering jaagt eerst zoveel mogelijk bedrijven het land uit en roept daarna heel hard;
Wij gaan de werkloosheid oplossen...........


NEDERLAND BOUWT AAN EEN NIEUWE VERLOREN GENERATIE..

Wat ik ook zo raar vind;
Vroeger als je ergens wilde gaan solliciteren dan maakte je daar gewoon een afspraak voor bij een personeelschef.
Tegenwoordig als je ergens gaat solliciteren moet je daarvoor eerst duizend en één loketten af gaan lopen.

Dan is er iemand anders welke voor jou wel even een afspraak gaat regelen ergens op een plaats en tijdstip wat jou helemaal niet uitkomt.
Dan ga je een interview krijgen bij een ; ... Human Resource Manager .... (brrrr)...?
Ja brrr , dan moet je potverdikke eerst ook nog eens op Engelse les voor dat je ergens kunt gaan solliciteren.......


En dan gaan ze ook nog lachend zeggen; leuker kunnen wij het niet maken, makkelijker wel.
Hoezo makkelijker....
Dan mag je ergens gaan solliciteren bij iemand die allerlei hele indiscrete vragen aan jou gaat stellen.

Of je misschien bezwaar hebt tegen een ..... assessment test .......
Huh ... een watte ......??
Daar heb ik even naar gezocht op google;
Het eerste zoekresultaat zegt daar over;
Nog een test doen.?
Ontdek het verband tussen jouw persoonlijkheid en jouw werkstijl....

DAT IS EEN MOOI VOORBEELD VAN BAVIANENTHEOLOGIE

Als je de koffie dan lekker vind (of zegt te vinden) mag je door naar de tweede ronde waarin zo'n juffrouw vraagt of je suiker en melk in de koffie wenst.
Als deze juffrouw beleefdheidsnormen heeft geleerd zegt ze of spreekt ze u misschien zelfs aan met Meneer.
De eerste sollicitatie ronde dat zijn vaak van die gesprekken welke dan "in een goede sfeer verlopen"..........


Dat is dus ook een leuk voorbeeld van BAVIANEN-THEOLOGIE .........

Kijk; wat ik al eerder aangaf;

Mijn generatie, waarvan de helft is ge-emigreerd maar dat terzijde, heeft nog geleerd om zelf na te denken.
Mijn generatie die inmiddels dus de vijftig wel is gepasseerd heeft nog geleerd dat je mensen (al zou het alleen maar uit beleefdheid zijn) gerust aan mag spreken met Meneer., / of Mevrouw natuurlijk ... maar dat had u zelf al begrepen / zelf kunnen bedenken..

Mijn - verloren - generatie is zo'n generatie welke nog opgroeide met een vader én een moeder.
Ja en die waren dan niet eens gescheiden.
Tegenwoordig hoor je er niet eens meer bij als jouw ouders niet gescheiden zijn.
Nou zeg; tegenwoordig is zelfs het vuilnis gescheiden.
Dat vuilnis wordt dan zelfs gescheiden opgehaald.........

De nieuwe generatie kinderen groeit op in van die kinderdagverblijven.
Die brengen daar hele dagen door, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Die kinderen zien hun ouders niet eens meer bij daglicht.
Nou vooruit dan, hun gescheiden ouders ..... als ze zich een hele week netjes gedragen mogen ze het weekend misschien wel een keertje mee naar papa's nieuwe vriendin......


Kijk; sommigen van onze generatie mochten dan misschien vroeger ook wel eens mee met papa naar zijn nieuwe vriendin, maar dat hoefde mama dan weer niet te weten.
Dat zorgde dan alleen maar weer voor onrust, en wij als kinderen vonden het heel normaal om door onze eigen ouders opgevoed te worden.

OME BERTUS OVER DAGBOEK VAN EEN SUPERTRUCKER

Nadenken over een naam voor deze website was eigenlijk ook een hele leuke bezigheid;

De mooiste kreten passeerden de revue ...

*Jacko de Baviaan,
*Bavianentheologie,
*Re-integratie van een Supertrucker,
*Duizend en één loketten,
*Memoires van een Supertrucker,
*Re-integreren na een hersenbloeding,
*Dagboek over re-integratie,

De website van Jacko de Beursgorilla volgde ik al een paar jaar.
Omdat ik nadat ik uit revalidatie kwam op zoek was naar een naam voor mijn website is dat hoe ik op de naam ; JACKO DE BAVIAAN gekomen ben.
Ik had op deze website eigenlijk een dagboek willen beginnen over re-integratie van een Supertrucker..


Maar bij het woord re-integratie denk ik eigenlijk meteen aan zo'n geldverslindende instelling waar miljarden euro's in verdwijnen ........ en daar zie je dan nooit meer iets van terug.
Nou ja soms krijg je dan wel eens zo'n brief dat het gesprek wat je daar hebt gehad dus helemaal niets heeft opgeleverd.......

U wordt dan wel bedankt voor de gezelligheid en soms wenst men u dan zelfs heel veel succes bij uw volgende sollicitatie gesprek........
Waarin ik dan weer mag gaan uitleggen waarom ik eigenlijk in de bijstand gedumpt ben na drie maanden ziekenhuis en een heel jaar revalideren.
Nou dat komt dus omdat het feit dat ik (een maand lang) in coma lag geen beletsel had mogen zijn mijzelf tijdig ziek te melden......

Als je in de WAO terecht komt mag je zonder problemen omgeschoold worden naar een ander beroep zodat je gewoon verder kunt met je leven.
Maar als je zonder pardon in de bijstand gedumpt wordt dan is zo goed als eigenlijk elk initiatief om terug te keren in de maatschappij zwaar strafbaar.


Je kunt jezelf natuurlijk ook gaan afvragen;

Wat is nou eigenlijk duurder;
Mensen jarenlang in de bijstand houden of mensen de mogelijkheid bieden terug te keren in de maatschappij.
Ik bedoel maar; Eens zal de economie weer gaan aantrekken dus als je nou zorgt dat je voor die tijd een omscholing of bijscholing gedaan hebt dan is re-integratie in wat tegenwoordig de participatie maatschappij heet ook niet zo'n heel erg probleem meer.

Kijk; Ik bedoel maar je kunt natuurlijk ook eens de andere kant op gaan denken.
En dan bedoel ik niet dat je als overheid moet gaan gooien met van die ingewikkelde woorden zoals bijvoorbeeld assessment test.
Dat is typisch weer zo'n woord welke bedacht is door zo'n type met zo'n foute stropdas die probeerde een woordenboek uit zijn hoofd te leren........

................EEN ASSESSMENT TEST ...........HUH WATTE ....... ?? ....



JACKO DE BAVIAAN; is eigenlijk ooit begonnen als concept.
Gewoon omdat ik toen nog aan het studeren was op "computerkunde"...

De website Jacko de Baviaan is genoemd naar JACKO DE BEURSGORILLA.

Deze Jacko is geen familie maar omdat een wijs man ooit zei; Misschien hadden ze de wereld aan de apen moeten geven ........ vandaar is deze website genoemd naar Jacko de Beursgorilla.

Jacko de Beursgorilla - is een mascotte van een groepje beleggers - haalt al jaren de meeste winst uit beleggingen, de hoogste rendementen.
Wat best een goede prestatie is, zeker voor een AAP/ Gorilla.

Sommige van deze Apen, nou vooruit, Bavianen en Gorilla's hebben zelfs nog nooit een Assessment test gedaan.
Sterker nog, de meeste Apen weten zelfs niet eens wat dat is, een Huh Watte ?????

Het mooiste is dat in een dierentuin mensen massaal naar van die apen komen kijken , die dus nog nooit zo'n test hebben gedaan.
En toch kunnen die apen welke nog nooit een Huh watte... assessment test hebben gedaan prima zelfstandig nadenken.
Ik blijf het toch vreemd vinden dat mensen daar dan een test voor moeten doen.
Misschien had die wetenschapper toch gelijk dat ze de wereld aan de apen hadden moeten geven.........

Als ik tegenwoordig de vraag krijg of ik wel eens een Huh watte assessment test heb gedaan zeg ik altijd met de meest vriendelijke glimlach .....
Oh maar dat staat allemaal in mijn dossier hoor.......

Maar wat ik nog steeds niet begrijp is waarom niemand van al die vreselijk gestudeerde typjes, ....... of nou ja u weet wel wat ik bedoel, ..... juist die net iets te hoog opgeleide blondines achter al die duizend en één loketten niets in mijn dossier durven schrijven over dat ik een (BDE) Bijna Dood Ervaring heb gehad op de intensive care.

IN COMA OP INTENSIVE CARE;

En ja natuurlijk zitten er niet alleen maar van die net iets te hoog opgeleide blondines achter al die loketten.....
Sterker nog,..... het lijkt wel of zeg maar "het niveau" de laatste paar jaar alleen maar vreselijk aan het kelderen is.
Er zitten tegenwoordig ook enorm veel van die zeg maar "mannen" met vreselijk glimmende schoenen en van die foute stropdassen.
Nou...., als ik dan toch mag kiezen...... dan liever blondines........!

Maar goed, over die Bijna Dood Ervaring.
Ik ben dus klinisch dood geweest.
Tijdens deze Bijna Dood Ervaring ging ik door een tunnel met licht waarna ik mijn reeds lang geleden overleden opa's heb mogen ontmoeten.
Ik heb zelfs nog met ze mogen praten, waarna ik terug gestuurd werd want het was "mijn tijd" nog niet.


Ook kwam ik daar mensen tegen die reeds al lang waren overleden nog voor dat ik zelf geboren was.
Maar tijdens deze "reis door het licht" zoals ik het noem, kwam ik meer mensen uit "het verleden" tegen.
Ik bedoel dus uit een veel verder verleden dan ieder ander ook maar kan vermoeden.
Pas een paar jaar later heb ik hele oude foto's mogen bekijken.
Zonder enig probleem kon ik zo vertellen wie die mensen allemaal waren.


In jaartal 2014 ben ik voornamelijk bezig geweest te herstellen van alles waar ik doorheen moest nadat ik die hersenbloeding overleefde.
En daarmee bedoel ik dan ook en eigenlijk voornamelijk al dat onbegrip waar je tegen aan loopt bij al die duizend en één loketten, waar je langs gestuurd wordt als je per ongeluk wél een CVA of hersenbloeding overleefd.


Zoals ik zei; Het lijkt wel of er de laatste tijd alleen maar steeds meer loketten bij komen.......
Tegenwoordig als ik weer eens bij zo'n loket sta haal ik gewoon mijn schouders maar op.
Mijzelf druk maken doe ik niet meer.......
Die mensen aan de andere kant van zo'n loket zijn gewoon ook maar blij dat ze een baantje hebben..

Achteraf gezien is het maar goed dat ik deze website niet als naam heb gegeven;

................. RE-INTEGRATIE VAN EEN SUPERTRUCKER .........

Want dat zal dankzij het visieloze re-integratie beleid van onze overheid vast niet gaan lukken.