Deklaracio pri Esperantismo 2005

Kiam la nombro de UEAanoj atingos kelkajn miliardojn, vi maldolĉe bedaŭros viajn vortojn.

Kara Kato! Se la nombro de UEA-anoj atingos kelkajn miliardojn, tiam malaperos la movado. La movado ekestis tial, ĉar la socio ne akceptis Esperanton, sekve ĝi kiel fremda korpo ekestis por savi la ideon. Se la ideo akceptiĝos, la movado kun siaj nunaj organizaĵoj, kiel ne plu bezonata ĉesos (precipe la Interna Ideo). Tamen multaj fortoj efikas ankaǔ en la direkto de la neŝanĝo: estas esperantistoj, kiuj tre bone fartas inter la nunaj cirkonstancoj, kaj estas jam, kiuj uzas nur la servojn de nunaj organizaĵoj. Tiu ĉi sinteno projekcias jam la estonton, kiam la bezonatajn servojn certigos diversaj centroj privataj, (tradicie) movadaj kaj ŝtataj. Io simila okazas jam en Hungario...

Mi ŝercis/ironiis. Vi ne komprenis tion kaj jen profesoris.

Kion mi povas diri? Via sarkasmo estas tre efika kaj mi eĉ:

Sprite!

Blazio

Dankon pro la atentigo Blazio, mi korektis ĝin

Ni estu paciencaj kun niaj propraj malperfektecoj kaj mallertecoj.

La simpla fakto, ke Esperanto postvivis al la 20a jarcento jam estas kialo por festi!

Ni iru antaŭen, novaj generacioj de E-istoj certe ne ripetos la erarojn de la antaŭaj ĉar fine ĉio evoluas konstante, senfine.

Ankoraŭ pli grave estas, ke Esperanto vivas eĉ en la 21-a jarcento. Sed tio ankoraŭ ne estas kialo festi. Bedaŭrinde la historio montras, ke la pli novaj generacioj ne lernas el la eraroj de la prauloj. Sed la pli malgrandaj kaj pli grandaj kongresoj ne estas superfluaj, se ili estas zorge kaj lerte organizitaj. Tamen mi opinias la plej grave la fakan terenon, kie oni aplikas Esperanton ne memcele, sed nur kiel iu lingvon. kaj pli gravas la enhavo de la diraĵo aŭ la skribaĵo.

Haj-haj Thierry, kio vin tiel paprikis? De kiu vi prenis la citaĵon? (Do, la tekston inter citiloj.) Ĉar la aliajn citaĵojn ekster la citiloj mi plejparte konas.
Mi gratulas vin, vi estas sur la furorlisto de Ipernity (92. loko)!

Fakte temas pri ŝerca aktualigo de la unua paragrafo de la Bulonja Deklaracio
eo.wikipedia.org/wiki/Bulonja_Deklaracio

La Esperantismo estas penado disvastigi en la tuta mondo la uzadon de lingvo neŭtrale homa, kiu "ne entrudante sin en la internan vivon de la popoloj kaj neniom celante elpuŝi la ekzistantajn lingvojn naciajn", donus al la homoj de malsamaj nacioj la eblon kompreniĝadi inter si, kiu povus servi kiel paciga lingvo de publikaj institucioj en tiuj landoj, kie diversaj nacioj batalas inter si pri la lingvo, kaj en kiu povus esti publikigataj tiuj verkoj, kiuj havas egalan intereson por ĉiuj popoloj. Ĉiu alia ideo aŭ espero, kiun tiu aŭ alia Esperantisto ligas kun la Esperantismo, estos lia afero pure privata, por kiu la Esperantismo ne respondas.

Ŝajnas al mi, ke ĉiu el ni, esperantistoj, havas sian amatan ĉevaleton, sed multaj eĉ pensas, ke tiu propra ĉevaleto estas la unusola kvarpiedulo en Esperantio.

Nia kara samideano PETIK János jam delonge deziras akceptigi sistemon por la vortordo, ne tute senbaze aŭ senkonsidere. Sed preskaŭ ĉiu nur ridetas pri li, neniu pripensas la aferon serioze.

Mi mem dezirus simplan, sed tamen sufiĉe detalan, oficialan gramatikan regularon, kiun almenaŭ la instruistoj kapablus ellerni, ĉar 16 reguloj evidente ne sufiĉas, la Plenan Analizan Gramatikon eĉ inter la instruistoj nur malmultaj komprenas, des pli malmulte povas apliki ĝiajn preskribojn.

Nia kara Thierry deziras ŝanĝi la propagandajn kaj organizajn aspektojn de nia movado.

Sed ni ĉiuj estas solecaj profetoj. Unu hirundo printempon ne alportas.

Do la mondo funkcios plu, kiel dum la tuta historio. Krom ni, profetoj, ĉiu faras ion plej agrablan aŭ plej profitan. La futuro zorgos pri si mem.

Fakte ankaŭ ni faras ion plej agrablan, ĉar okupiĝi pri la amata ĉevaleto por ni estas io tia.

Vizi László

Mi ŝatas tiun-ĉi humuraĵon...

Nu, en kongresoj, oni multe lernas, se oni ĉeestas maksimume da kunsidoj, prelegoj, ktp...
Tio ege utilas por informi poste. Neniel kaj neniam malutilas scii, pri kio oni parolas.

Veras, ke (kiom da?) parto tro granda de kongresantoj venas nur tien kvazaŭ iuj iras "al la meso", kaj dum ĝi nur rigardas la vestaĵojn de najbaroj, babilas aŭ aŭdas la muzikon (sed ne pripensas la kialon de la ceremonio). Tiuj ankaŭ partoprenas maksimume da ekskursoj, minimume da prelegoj...

Treege incitas min, tiuj novuloj (aŭ eĉ olduloj), kiuj sciante nenion pri la historio de esperanto, pri la lingvoj ĝenerale, dezirante nenion esplori, pli bone kompreni... havas certecojn pri ĉio: kial, kiel ktp....