Kelkaj tagoj antaŭ mi konis belan knabinon, ŝi laboras nun en kafejo proksime al mia lernejo, kaj mi ĉiutage trinkis kafon tie. Ŝi ridetis al mi kaj mi ridetis al ŝi, kaj ĉiutage estis tiel.

Mi ne sciis ŝian nomon, kaj nenion pri ŝi. Do, mi atendis kiam ŝi eliris laboren kaj demandis al ŝi en la strato:

- Ĉu mi povas promeni kun vi al la bushaltejo?
ŝi ridetis kaj ne respondis.
- Vi ne respondis, ĉu mi ne povas?
- Vi povas, se vi volus - ŝi finfine respondis

Tiam mi konis ŝin, kaj sciis ke ŝi estas 19-a jara, studas per komunuma kurso por kursi nian urban universitaton por kuracistoj, mi ne scias ekzate kiel oni diras tion esperante. Sed ŝi volas lerni la kuraciston profesionon, kaj dediĉos sin al haŭta kuracado. Tre aminda knabino, kaj tre bela ankaŭ.

Do, ĉiutage mi atendis ŝi eliri laboren, kaj ni promenis kaj interparolis.
Bedaurinde, la vivo ne estas tiel facila. Ŝi diris ke ŝi ne povas havi ne-religian amatinon, ĉar ŝia familio ne aprobos tion. Kaj mi ne plu povis vidi ŝin, ne kiel amatino.

Stranga mondo, ŝi ne diris ke ŝi ne volis daŭrigi, ŝi nur diris ke ŝi ne povas voli.
Dimanĉe, ŝi probable estas en pregejo nun, kaj mi estas tre furioza pri tiaj aferoj.

Klerismo tute ne sukcesis ĉi tie, en Brazilo.