Joan Inglada Published on October 28, 07
by Joan Inglada

Joan Inglada's blog

Browse posts
Alejandro Pérez Vidal: "La identeco de la hispana en la Eŭropa Unio"
Posted on December 17, 07
1 comment (latest 7 months ago)
Plurlingvismo en la leĝo kaj en politiko
Posted on December 17, 07
2 comments (latest 7 months ago)
La materiaj kondiĉoj de la libereco.
Posted on November 26, 07
1 comment (latest 7 months ago)
Doktoro Philippe Van Parijs: Esperanto ne estas justa.
Posted on November 18, 07
La lasta arbaro
Toni Albà
Posted on September 29, 07
1 comment (latest 3 weeks ago)
Kia vetero nun kaj peza atmosfer', kia estos veter', kia iĝos vesper'?
Posted on October 14, 05
1 comment (latest 6 months ago)
KAFE-2000 raporto.
Posted on July 16, 00
Katalunaj Festaj Tradiciaĵoj-1999.
Posted on August 5, 99

More information

This post is public
© All rights reserved
  1. 181 visits

La lasta arbaro

Sunday October 28, 2007 at 06:46PM

La unua arbaro

La grupo de Arenys (Katalunio), RELK, registris la poemon de la verkisto, filologo kaj historiisto Jordi Bilbeny, "La unua arbaro" dediĉita al Lluís Maria Xirinacs (sur la foto). La grupo registris ĝin nur voĉe kaj piane, Mardon 18-an de Septembro, 2007, en Mataró (Katalunio), kun Joan Villanueva ĉe la teknika parto. La poemon verkis Jordi Bilbeny, la muzikon Joan Vallcorba, kaj la interpretisto estis RELK (Maira Comalat estas la kantistino kaj Joan Vallcorba la pianisto).

Libera traduko:


La unua arbaro

La lasta arbaro, la lasta ĉielo, la lasta loko
de la mondo, kie la liberulo vekiĝadis
de la malnova kaptilo de la oro, de la malnova
senutila povo de la povo en servuto.

La lasta arbaro, la lasta ĉielo, la lasta takto

de la koro. Kiel granda arko kiu agordas kaj streĉas

la nevideblajn muskolojn de la spirito
kaj densigas la paŝon laŭ la vojo.

La lasta arbaro, la lasta ĉielo, la lasta granda gesto

levita kontraŭ la timo, kontraŭ la fiero
de la ciklopoj blindigitaj en nestoj de lumo,
kiuj kaŝas la horloĝojn de la estonteco.
La lasta arbaro, la lasta ĉielo, la lasta enspiraĵo
kiu nun vivas en mia interno kiel la unua
enspiraĵo de la unua arbaro, de la unua ĉielo,
de la unua liberulo kiu, en la morto,
donas vivon al la vivo, korpon al la korpo,
voĉon al ĉiuj voĉoj, sangon al la sango.
Kaj najlas en nin la fulman certecon
ke ni estas nur se ni estas liberaj!

Add your comment

Reply to this comment

Edit your comment

Please sign in to post a comment Sign in now?


rss Latest comments – Subscribe to the feed of this post comments.