ฉันเขียนเรื่อง แม่ นี้ในวันที่ฉันรู้สึกท้อแท้ เหนื่อยหน่ายไม่อยากทำอะไรเลย ฉันสงสารแม่ หากจะไม่มีฉัน เป็นห่วงแม่ เกรงว่าแม่จะเสียใจ แม้ว่าฉันจะมาอยู่หอและไม่ได้ดูแลแม่ที่บ้านก็ตาม แต่เมื่อใดก็ตามที่ฉันกลับบ้าน แม่ก็จะคอยดูแลฉัน ลูก ๆ ของฉัน แม้แต่ยุ้ย เมียของฉัน แม่ก็จะคอยเป็นห่วงไปทุกเรื่อง เรื่องกิน ความเป็นอยู่ต่าง ๆ ทุกเรื่อง ตอนนี้แม่แก่แล้ว หูหนวกไปข้างหนึ่ง ฟังอะไรก็ไม่ค่อยได้ยิน เดินเหิน ก็ไม่ค่อยสะดวก หกล้มอยู่บ่อย ๆ ฉันสงสารแม่จัง ครับ

แม่เหนื่อยมาตั้งแต่สาว ๆ พ่อฉันเป็นแค่ชนชั้นกรรมาชีพ หาเช้ากินค่ำ ก็ได้แม่ที่คอยประหยัด มัธยัสถ์ เก็บเงินสะสมออมริบเลี้ยงดูพวกเราสองพี่น้องให้มีเกือบทุกอย่างเหมือนกับคนอื่น แม่เป็นเพียงช่างเย็บผ้า ได้ค่าจ้างก็ไม่มากนัก บางครั้งก็ต้องเย็บผ้าจนดึก ๆ ดื่น ๆ เพื่อหาเงินมาเลี้ยงพวกเรา ไหนจะต้องทำงานบ้าน หุงหาอาหาร ทำสารพัด จิปาถะทุกอย่าง เท่าที่จำได้แม่ป่วยหลายครั้ง เข้าโรงพยาบาลก็หลายครั้ง แต่แม่ก็อดทนเสมอมา ตาของฉันไม่ค่อยรักแม่นัก แม่เคยเล่าว่าสมัยเด็ก ๆ เกิดอุบัติเหตุ เจ็บหนัก เลยยกแม่ให้คุณหลวงไป ภายหลังคุณหลวงถึงแก่กรรมจึงได้กลับมาอยู่กับตาและยาย ชีวิตแม่ลำบากตั้งแต่เด็ก ๆ เรียนหนังสือก็แค่ ป.3 เท่านั้น เมื่อเริ่มวัยรุ่นจึงได้ไปฝึกงานหัดตัดเย็บเสื้อผ้า ยายก็จากแม่ไปตั้งแต่แม่ยังสาว ๆ เท่าที่ฟังมา ตาไม่ค่อยชอบพ่อเท่าใดนัก และไม่ได้รักแม่ด้วย ชีวิตแม่ลำเค็ญนัก

แม่รักฉันมาก ดูเหมือนว่าอยากได้อะไรก็ให้ทุกอย่าง จำได้ว่าเคยขอเงินแม่ประมาณ 20 บาท หรือเท่าไหร่ก็จำไม่ได้แม่นนัก เพื่อซื้อนิตยสาร Life ฉบับพิเศษ มนุษย์ไปลงดวงจันทร์เพื่อทำรายงานตอนเรียนชั้น มศ. 3 ปี พ.ศ. 2512 แม่บอกว่าถ้าจำเป็นก็ซื้อสิ เป็นเรื่องที่ฉันไม่เคยลืมจนทุกวันนี้

พ่อฉันดุมาก มีอยู่ครั้งหนึ่งไม่ให้ฉันกินข้าวเย็น ตกเช้ามืด แม่รีบไปซื้อข้าต้มและทอดมันหน้าปากซอยให้ฉัน ฉันหิวมาก นับเป็นมื้อหนึ่งที่ฉันไม่เคยลืม

อีกครั้งหนึ่งที่ฉันจำได้แม่น คือเมื่อจบม.ศ.3 แล้วฉันสอบเรียนต่อไม่ได้ ฉันรบเร้าจะไปเรียนก่อสร้างที่โรงเรียนช่างก่อสร้างเปรมฤทัย กม. 5 ถนนบางนา-ตราด ให้ได้ โรงเรียนอยู่ไกลมาก แต่แม่ก็ยอมพาไป รอรถนานมาก กว่าจะได้เข้าไปสมัครเรียน จนทำให้ฉันมีอาชีพอยู่ทุกวันนี้

สมัยวัยรุ่น ฉันทำงานมีเงินเดือนก็มัวแต่เที่ยวเล่น กินเหล้า แม่ก็คอยเตือน แต่ฉันก็ไม่ค่อยได้ฟัง เพราะถือว่าเป็นเงินที่ฉันหาได้ หากฉันเชื่อแม่ ป่านนี้ฉันคงไม่เป็นหนี้สินขนาดนี้

หลายต่อหลายครั้ง ฉันเคยขอเงินแม่มาโป๊ะหนี้ แม่ก็ยินดีให้ ฉันรู้สึกระอายใจจัง แต่จนป่านนี้ ฉันก็ยังไม่สามารถเคลียร์หนี้ทั้งหมด แม้จะขายที่ ซึ่งแม่ซื้อให้ไปแปลงหนึ่งแล้ว ฉันนี่แย่จริง ๆ

ระยะปีหนึ่งที่ผ่านมา ฉันรู้สึกเหนื่อยหน่าย ไม่อยากทำงาน ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่ฉันก็สงสารแม่ แม่ช่วยเป็นกำลังใจให้ลูกแย่ ๆ คนนี้ด้วย นะครับ

รักแม่ ครับ