Ĉu ekzistas poste Vivo? (Laŭ mia opinio)

Mi sufiĉe konsentas sed mi nuancigas laŭ mia vidpunkto: Ni ĉiam estas parto de la mond-animo, do ni ne "venas" el ĝi. Nia vivo estas formo(parto) de la mond-animo kiu ŝanĝiĝos okaze de la morto. kiam iu naskiĝas, li/ŝi havas novan aspekton kaj karakterizojn kiun vi nomas evoluinteco sed mi komprenas tiun karakterizon kiel nova ilaro por la nova situacio, ne kiel iaspeca plibonigo de la iloj pro spertakumuliĝo.
Imagu nuntempan homon, urbano de la 21a jarcento, subite naskiĝanta en iu vilaĝo de la mezepoko. Ĉu lia korpo rezistus la kondiĉojn? ĉu liaj moroj kongruus? ĉu liaj lertoj taŭgus? ktp.
Ni ne lasu nin mistifiki de la holivudaj filmoj. Vivo estas ŝanĝo kaj adaptiĝo, mi ne kuraĝas aserti multe pli.

Laŭ mi ekzistas nenia animo. Ni mortas kaj jen estas FINO de la vivo. Nenio plu. Vi pravas, Djurci - energio neniam nuliĝos, sed energio estas scienca domeno. La animo, kiel energio? Hmm... Kaj jam afero de ia "mond-animo" estas por mi tute neimagebla kaj nekredebla.
Ni havas mondajn spertojn kadre de sciancaj (larĝe komprenataj) esploroj, historio, psikologio, sociologio ktp. Reirado de animoj ŝajnas esti por mi ia religia mito (notabene, miksita de diversaj influoj), kiu ekzistas en kulturo kiel ĝia certa parto...
Laŭ mia opinio, nia individua vivo tial estas specifa kaj interesa, ĉar okazas nur UNUFOJE. Mi opinias, ke ekzistas nenia kaŭzo por kredi je iaj animoj, dioj kaj aliaj mitaj "personoj"... sed tio ĉi estas nur mia vidpunkto - mi plenplene respektas vian! :)
Ho, tute interesa temo por la diskuto, ĉu ne? :))
Plej amike!!!

Kara Lukaso,
mi estas firme konvinkita ateisto (verŝajne kiel vi) sed tio ne malhelpas min konsideri ke ekzistas iu psika fenomeno ligita al ĉiuj vivestaĵoj kaj tute ne disigebla de ili. Tiu psika dimensio estas pristudata de multaj sciencfakoj, psikologio, sociologio, antropologio, ...kaj lastatempe revoluciis pri ĝi la kvantuma fisiko, kiu ŝajne pruvas ke la menso kapablas rekte influi en la fizikaj fenomenoj (ekzemple: preĝado de mistikulo antaŭ akvoglaso ŝanĝas la strukturon de la akvomolekuloj). Tiu esplorvojo povus konduki nin al la konata dilemo: kio estis unue? ĉu la ovo aŭ ĉu la kokino? En nia kazo: kio estis unue? ĉu la psiko (animo) aŭ ĉu la fiziko?

Oni akompanu la esplorojn de la tiel nomata terapio pri pasintaj vivoj ekzemple, kiu indikas la eblecon pri postviveco de la spirito, senmorta kaj en konstanta evoluado pere de la proceso pri reenkarniĝo.

La Kvantuma Fiziko atentigas nin pri la ekzisto de diversaj dimensioj en la Universo. Kial la fenomeno vivo nur ekzistus en unu el ili?

Karulo!
En tiu ĉi senco mi plenplene konsentas kun vi! Ofte mi pripensas la aferon, ĉar mi studis filozofion kaj ofte okupiĝas pri kultura antropologio kaj forte ankaŭ pri tanatologio (esplorante la morton kaj ĝian signifon en la kulturo/vivo/filozofio/medicino)... Krome, la demandoj, kiuj vi donis estas ankaŭ gravaj sur kampo de kosmologio. La temo estas tiom larĝega! ;)
Kiam vi diras pri "psika fenomeno", tiam ni pliproksimiĝas al konkretaj esploroj/demandoj/sceincoj - en tia sfero la diskuto ŝajnas esti pli detala kaj konstruebla.
Amike!

Almenaŭ en biologia senso vivo estas tipe tera fenomeno. En tiu senso post la morto vivo certe ne okazas. Se oni uzas la esprimon vivo en pli vasta senso tiam akoraŭ restas dubo ĉu tio kio okazas al la animo post la morto ankoraŭ havas ian rilaton al vivo eĉ en pli vasta senso. Per la neevoluintaj percepteblecoj de la homo estas maleble decidi ĉu animo (aŭ tio kion ni difinas tiel) povas ekzisti ekster vivanta korpo. Oni povas tion trovi probabla aŭ ne. Do ni interŝanĝu niajn opiniojn ĉu animo ekster korpo estas probabla.

“Mond-animon” mi ne trovas probabla antaŭ la fakto ke tiom multaj malsamaj fenomenoj ekzistas en la universo nur videblaj. Kio pri nivideblaĵoj? Kio pri tiuj fenomenoj kiujn ni ne kapablas priskribi ĉar mankas la homa imagkapablo? Mi trovas probabla ke io eniras la homan korpon kion ni post la ekvivo de la ĝermo nomas animo. En tiu logiko laŭ mi estas probabla ke la animo post la morto forlasas la korpon.

Mi trovas probable ke animo dum homa vivo estas plimalpli kvazaŭ enkarcerigita en la korpo kaj ne havas ŝancon fariĝi ekzemple parto de ŝtono. Mi trovas probable ke io de la kosma energio aŭ kosma animaro (parto de la kosma energio) ekster ies korpo povas alpreni iu ajn staton, formon, ĉu solida, ĉu miro en la kapo de sciencisto kial lumo povas samtempe esti onda kaj korpuskla. Ege alloga mi trovas la ideon ke en homa sperto okazas multflanka interŝanĝo de kosmaj fenomenoj kiujn pro manko de sensoj ni ne povas percepti.

Treege interese estis legi viajn opiniojn. Bedaurinde mankas al mi scioj por inde alparoli. Sed mi havas demandon. Djurci diris: "Kaj poste, kiam naskiĝos iu enmonden, tiam ili estos pli evoluigintaj, ĉar ties animoj venas el tiu pli evoluinta fonto." Mi ne vidas "animan" (mi nomu tiel) evoluon... kiel tiu evoluo manifestighas? Mi vidas nek moralan, nek filozofian (pardonu!) evoluon tiugradan ekde preskau antikvaj grekoj, kiu povus pravigi la aserton. Se kutimoj shanghighas, tio ne ankorau ne estas anima evoluo. Mi volonte legus viajn argumentojn!

En mia vilaĝo vivas maljunulo, preskaŭ samaĝa kiel mia patro. Ekde sia knabeco la maljunulo memoras, ke vi vivis dufoje kiel porko en sama familio de la vilaĝo malproksima de la nia je 12.5 kilometroj. Dum la privata babilo kun mia patro, li diris, ke li ankoraŭ memoras sian antaŭajn vivojn.
Antaŭ dekkelkaj jaroj ankaŭ mi verkis ion pri mia mortinta onklo. Se interesas al vi, bonvolu legi: www.ebudhano.cn/cn/bencandy.php?fid=14&id=44

Kara Djurci, mi kredas je la vivo post la surtera morto. Tamen, mi ne kredas, ke la animo revenas al iu komuna energia maso por atendi gxis la venonta reenkarnigxo. Laux tiu ideo, oni egalas cxiujn spiritojn, bonajn kaj malbonajn, t.e., niaj agoj sur la tero tute ne influas nian estontecon.
Mi kredas, ke Dio estas la plej granda ekzemplo de justeco, tial ne estus juste rekompenci la malbonulon kaj la bonulon egale.

Mi konsentas kun vi, ke la homoj cxiam progresas. Sed tiu progreso estas ja tasko de la individuo. Laux la spiritisma vidpunkto, kiam la homo progresas, li rajtas reenkarnigxi en mondoj kaj societoj, kiuj estas pli evoluitaj.

Mi havas cxe mi kelkajn ekzemplerojn de la spiritisma libro "Almanako Lorenz 2007". Se iu el vi interesigxas pri la temo, mi volonte povas donaci gxin.
Amike, Alvaro

Tamen, amiko, kiu rajtas juĝi, kio bonas aŭ malbonas?

Saluton kara amiko Djurci, mi transskribas cxi tie la respondojn de la spiritoj al la demandoj 630, 631 kaj 632 de La Libro de la Spiritoj, de Allan Kardec, kiuj iamaniere rilatas al via demando:

----------
630 - Kiel oni povas distingi bonon de malbono?

"Bono estas cxio konforma al la legxo de Dio, kaj malbono estas cxio deklinigxanta de tiu legxo. Sekve, fari bonon estas konformigxi al la legxo de Dio; fari malbonon estas gxin malobei."

631 - Cxu la homo havas rimedojn por distingi mem bonon de malbono?

"Jes, kiam li kredas je Dio kaj deziras scii fari tiun distingon. Dio donis al la homo intelekton por tio."

632 - Cxu la homo, kiu estas erarema, ne povas cxe la taksado de bono kaj malbono, kaj kredi, ke li faras bonon tiam, kiam li praktikas malbonon?

"Jesuo diris: vidu, kion vi volus, ke oni faru, aux ne faru, al vi: cxio estas entenata en cxi tiu principo. Laux cxi tiu verajxo, vi ne eraros."
-------

Kara Djurci, se vi volas rigardi la respondojn de la aliaj demandoj, kiuj rilatas al cxi tiu temo, mi sugestas al vi legi la pagxojn 301-304 de la Libro de la Spiritoj, de Allan Kardec. La esperanta versio de tiu libro, vi povas elsxuti en PDF-formo pere de la jena ret-pagxo:

www.febnet.org.br/apresentacao/content,0,0,1558,0,0.html

Plej amike, Alvaro

Dankon pro Via komento! Estas interesa vidpunkto, tamen ... por mi ne estas tute klara: kiam kio estas bona, eĉ laŭ la leĝo de Dio.

Saluton kara Djurci. Mi komprenas, ke tiu interesa temo starigas plurajn demandojn. :) En tiu sama libro je la pagxoj 296-306, vi trovos kelkajn respondojn de la spiritoj rilate al la temo "Dia aux natura legxo". Estus interese, se vi povus legi la tutan libron laux gxia normala ordo. Mi diras tion, cxar la prezentado de la ideoj kaj demandoj en la libro estis didaktike strukturitaj tiamaniere. Mi sincere esperas, ke tiu libro povu helpi vin. :)
Plej amike, Alvaro

Mi spertis tion, ke iuj homoj, kiuj ne havas sukceson en reala vivo, provas prediki aferojn, kiuj ne estas kontroleblaj, pritakseblaj, konfirmeblaj. Sekve, ili estas nek rifuteblaj. Sur tiuj "magiaj" kampoj ĉiu individuo povas esti "spertulo", ĉar ne povas havi rivalulon. Ofte tiuj sukcesbezonantuloj afiŝas asertojn, kiuj estas nekompreneblaj, kaj tiel, tiuj asertoj iĝas aŭtomate ankaŭ ne rifuteblaj - kion oni ne komprenas, povas nek malkonfirmi...

Jes, spite al la argumentoj por nurmateria vido de la kosmo, oni devas reveni al tiu gxena (jes gxena) fakto:
ka SED tamen, ja ekzistas konscienco, en la Realo! gxi estas tie. Ecx gxi estas la ununura aĵo, pri kies ekzisto oni povas certi! Kaj ni ne forgesu, ke materio, kaj la plena ceterarao, kaj la mondo mem, estas nenio alia ol hipotezoj!

Cetere, oni konstatas, ke la kosmo aperas kiel io ege konsekvenca, kohera. Kie tio, kio tie ekzistas, ne estas tie hazarde, sed estas parto de sistemo ege interkonektita.
Nu ekzisto de ia ???? kiel nomi tion? ia "subtanco" ?! ia "fenomeno" ?! ia "koncepto" ?§ (neniu termino taŭgas) tiom fundamente malsama je la cetero (kaj nemuzereble, rigadu, eĉ malebklals uzi por ĝi la vortaron elleboritan por la "aĵoj"!) nome konscienco, estas tamen fundamente grava (eĉ se nur estas ĝi, kiu akcesore! sentas kaj pensas la tutan ceteron!! tio ne povas esti rigardita kiel aleatora detalo en lakosmogenezo, kiele ekzemple la blatoj aŭ la Malachius bipustulatus.
Do oni revenas je sin diri, ke , tamen necesas trovi lokon por konscienco (kaj kiu povas aserti, ke ne endas estio la precipa?) en la konstruo de l'kosmo, do en la naturo de l'kosmo

Ĉiuokaze, prezntu ni tiun ege strangas umaĵon: Universo, tiel kiel oni konas ĝin ĝis nun, tio ja eas tamen stranga aventuro! kia bizara tubero.

Tiun strangecon oni ne povas taksi bagatela.

Mi supozas, ke vi volis paroli (jam komence) ne pri konscienco, sed pri konscio.

Blazio

Mi pensas ke post morto ne ekzistos animo,nur ekzistos nenio krom iomete da grundo.Mi ankaŭ ne kredas ke ekzistas Budao aŭ fantomo.Mi esperus ke post kiam mi mortos oni plantos arbidon ĉe mia cindro por verdigi mian amindan landon,sed oni ne disĵetos mian cindron en maron por ne malpurigi akvon.
Ji Yin'geng

Kara Gyurci,
La unuan saluton! En 1987 somere mi loĝis en Hungario unu monaton kun mia filino.
Blazio VAHA estis unu el niaj karaj gastigantoj en Budapesto.
Nu, mi ne scias, ĉu post morto ekzistas vivo aŭ ne, ĉu animo eterne vivas aŭ ne.
Mi certe kredas, ke ĉion aŭ nenion mi scios post mia morto.