Bonfama homo neniam mortas

Jes kara mi ankaux samopinias vin "bonfama homo neniam mortas!

Mi vidis lin en Bulonjo-cxe-Maro en 2005.
Jes ja esperantistoj mortas.
Kaj iun tagon oni eklernos ke Marjorie Boulton (jam sxi estas 83 jara) mortis, sxi kiu verkis tiom pasiajn poemojn amajn...

Li cxiam estos inter ni per liaj verkoj! Mi ege bedauxras la forpason de sinjoro profesoro!

Ankaux mi konsentas, "bonfama homo neniam mortas"!
Tiu valora homo kaj aliaj flugis kaj flugos al senfino!
Sed ili chiam estos che ni se chiam ni memoros pri iliaj vivoj kaj pensoj!

Bedaŭrinde mi ne havis la privilegion koni lin persone sed almenaŭ havis la bonŝancon studi per lia lernolibro, Gerda Malaperis!

Koni lin estis kaj estas tre facile kaj vi prave menciis: LEGI LIAJN LIBROJN ...

Mi iom envias gevirojn kiujn renkontis lin... Mi iom rete intersxangxadis kun li, kaj sxategus renkontinti lin...

Li estis tre sincere, vastanima kaj afabla homo kiu Esperanton profunde kredis kiel medikamnto al interhoma komunikado egalrajta ...

Jes ja! en "La Bona lingvo" li longe montras kial Esperanto estas ankaux "bona" por la psikologio, pro la sento de libero, racieco, fido, kiun gxi donas, li multe akcentis la aspekto psikologia de Esperanto.
Ankaux pro tio mi tre konsilas la legadon de tiu libro (alia kialo estas,k ke mi tute samopinias kiel li pri la "neologismoj")
Alia afero, ke multe ne scia pri li: li kredis je reankarniĝo, kaj mem havis dum infanaĝo memorojn pri estinta antaŭe ĉina infano mortigita sur tegmento, sed kiel kutimas tiaokaze liaj gepatroj rifuzis lin kredi, kaj ne ĉesis klopodi ĝis kial ili trudis al li diri ke estis malvera. Tio troveblas en la TTT-ejo dediĉita je li: claudepiron.free.fr/index.htm
Claude Piron - communication, langues, espéranto

Mia unua persona renkontiĝo okazis antaǔ ĉ. 27 jaroj en Internacia Junulara Kongreso. Ni rigardis al li kun admiro, sed li ene de kelkaj minutoj kredigis al ni ĉiuj, ke li estas same simpla homo, kiel ni. Sed li ne estis! Li estis pli aĝa ol ni, sed li kredigis, ke li samaĝas kun ni. Li estis la unua esperantista verkisto, kiun mi persone ekkonis, sed li kredigis al ni, ke nenio grava, ankaǔ vi mem povas kapabli. Samtempe ni sciis, ke li estas turo inter ni, dometoj. Turo, al kiu oni rigardas sinkline kun pio. Estimon al li, kaj li vere vivu plu en ni pere de liaj verkoj, Pere de lia vivo. Nun ni mem devas kunhavigi al li la vivon. El nia propra.

Leginte kion vi skribis - char la morto min chiam mutigas, kaj neniu penso atingis min - mi vidas, ke ni, konantaj lin persone, au tra verkoj, havas la devon, ne lasi, ke li mortu... la duan fojon...