Lusia

Ŝi estis mia najbarino
antaŭ la milito
kaj kiam dekkvarjarulo
mi sekrete revis pri ŝi
enamiĝinte al ŝiaj
nigraj brulantaj okuloj
kaj ŝia velura voĉo
plena de amo.

Kaj nun nenio de ŝi restas
krom ŝia disŝirita vestaĵo
kaj flakoj de sango
kiun sorbas la grundo.

Ĉar ŝi ekaŭdacis
interparoli kun juna S.S.-gardisto
la koncentrejestro
ordonis
ĵeti ŝin
en la kaĝon
de siaj amataj
murdohundoj.

Post kelkaj minutoj
ŝia karno estis devorita
kaj ŝiaj ostoj disrompitaj
kaj nenio plu restis
krom miaj memoroj
kaj larmoj
kiujn sorbas la grundo
kiun ni ambaŭ dividis
kun la murdantoj
homaj kaj hundaj.

Ŝi estis mia najbarino
antaŭ la milito . . .
kun ŝiaj
nigraj brulantaj okuloj
kaj velura voĉo
plena de amo.


LUSZIA
(Lusia)

Szomszédom volt
a háború előtt
és tizennégyévesen
titokban róla álmodoztam
beleszeretve
égő fekete szemeibe
és bársonyosan
símogató hangjába.

És most semmi sem maradt belőle
néhány tépett rongyot
s egy vértócsát kivéve
mit beivott a föld.

Mert szóbaállni merészelt
egy fiatal SS-őrrel
a lágerfőnök parancsára
kedvenc
vérebei
ketrecébe
vetették.

Néhány perc alatt
húsát széjjeltépték
csontjait összemorzsoták
és semmi sem maradt
csak az emlékeim
és a könnyeim
miket beivott a föld
amelyen a gyilkosokkal
osztoztunk
emberekkel és kutyákkal.

A szomszédom volt
a háború előtt...
égő
fekete szemeivel
és bársonyosan
símogató hangjával.

Hungarigis Jozefo E. Nagy