La ĉielarka fiŝo estis la plej bela fiŝo en la maro. Sed li estis malĝoja ĉar li havas neniujn amikojn. Li ne ludas kun la aliaj fiŝoj. Li kredis, ke li estas tro bela por ludi.

Li iris al la saĝa polpo kaj li demandis, Kial mi havas nul amikoj? La saĝa polpo diris al li ke li devas donaci ĉiun sian skvamon al la aliaj fiŝoj. Certe, la ĉielarka fiŝo ne volas fari tion.

Tamen, eta blua fiŝo petis al li, Bonvolu doni al mi skvamon. La ĉielarka fiŝo pensis ke unu eta skvamo ne estus problemo. La eta blua fiŝo prenis skvamon kaj li foriris ĝoje.

Tiam, aliaj fiŝoj venis kaj ĉiu laŭvice demandis, Bonvolu doni al mi unu skvamo. Al ĉiu, la ĉielarko-fiŝo donis skvamon ĝis li mem havis nur unu skvamon.

Li ne estis jam la plej bela fiŝo en la maro. Sed li estis la plej ĝoja.